Gökyüzümü süsleyen yıldızlar gibiydi, yaşlandıkça kar beyazına dönen saçların. Yirmilerimizin bağrında nasıl bu kadar yaşlanabilmiştik? Sana baktıkça gençleşiyordum oysaki. Hâlâ öyle ya; sen diye başlayan satırlarım, sen diye biten mısralarım var benim. Kar suları ile beslenen dağ nergisleri gibi, baharı müjdeleyen sümbüller gibi… Gönlümün topraklarına yağan yağmur sonrası, yayılan kokundan tanırım seni. Işığını ruhumun güneşinden alan ay parçam.

Canımı çıkarırcasına huzura susamıştım. Kana kana kuraklık serpilmemeliydi yüreğime. Avuç dolusu kumlar kadar hür, kıyısına kavuşan dalgalar kadar istekli olmalıydım. Hüznün, binlerce ışık yılı kadar uzakta olmasını diledim. Yanımdan öylece geçip gitmesine bile tahammülüm kalmamıştı. Acılarım artık benim için adını bilmediğim bir yabancıydı. Asla tanımak istemeyeceğim, ayak bastığı yerlere lanet edeceğim bir yabancı…

Keşfedilmeyi bekleyen huzurumu, ambalajından çıkarmanın neşesini yaşıyordum bir yandan da. Rönesansı yaşayan ülkemin sokaklarıydı ismin. “Al bak, uğruna dünyayı ayağa kaldırdığın huzurun tüm berraklığı ile karşında.” Bütün savaşlarıma değecek bir hismiş. Meğer umudumun sahilleri yıllarca aynalarda saklanmış. Bense gönlümün kıyılarında seni ararken deniz kabukları doldurmuşum ceplerimi. Düz oval taşlara, ruhumuzdan izler ve cümleler emanet ederdik bahar akşamlarında. Denize serilen gün batımında; parıldayan siman kadar güzel, yıldız gibi ışıldayan gözlerin kadar özeldi kum saatinde saklı ömrümüz…

The post SİMANIN KIYILARINDA: “YILDIZLARIM” appeared first on Mercek Dergisi.

The post Güven appeared first on Mercek Dergisi.

The post Birer Toplam appeared first on Mercek Dergisi.

Gözlerim yolda aradım seni hep

Haberin yoktu belki ama senleydi hep kalbim

Belki belli edemedim, belki gösteremedim

Ama günler bitseydi, kulaklarım duymasaydı da almasaydım o haberi

Gözümden yaş dökülmedi, evet

Ama canımdan can gitti o an.

Nefes boğazımda bir düğüm olup,

Senin haberin olmadan senden haber bekleyen kalbime taş gibi oturdu.

Meğersem haber beklediğim kişi artık tanıdık bir yabancıymış.

O günden sonra günler doğdu, evet ama benim güneşim hep battı.

Birbirinin aynısı olan günlerin ardı sırası kesilmedi

Meczup yüreğime bir hayal kırıklığı daha intikal etti

Ama en kötüsü senin bir zamanlar kıyamadığın kalbime yaptığın ayıptı.

The post Kalbim appeared first on Mercek Dergisi.

The post Kaybetmek appeared first on Mercek Dergisi.

Önce buranın tanıdık olmayan bir yer olduğunu kendinize söyleyip, sonrasını sonraya bırakmayı bilmelisiniz. Temkinli davranmak zorunda değilsiniz; bilmediğiniz bir yerin size deneyim edindirmek gibi bir beklentisi yoktur. Ama bu demek değil ki yerinizde de durmalısınız.

Çevrenizde neler var diye bakındıkça fikriniz oluşmaya başlayabilir. Hem belki yeni yerleri böyle keşfedersiniz. Eninde sonunda bir yere çıkacak bir yola saparsınız. İstikametinizin doğrultusu belki de bulunmakla ilgili değil, bakış açınızı değiştirmeniz gerektiğiyle ilgilidir.

Boyutlarıyla düşünebilmek o an pek mümkün olmasa da siz anın içerisinde kalmaya çalışın. Telefonunuza sarılmak yerine bir şeyleri kendiniz bulun; anılarınıza büyüsü olan bir tebessümle eklersiniz. Durumu kontrol etmeyi öğrenmeniz açısından da önemlidir.

Gitmek istediğiniz yerden daha çok sevebilirsiniz, kaybolduktan sonra bulduğunuz yolu. Yürümeye devam edin ya da etmeyin… Olduğunuz yerde dahi kalabilirsiniz, geri de gidebilirsiniz. Emin olun, hepsi birer ilerlemenin ta kendisidir.

Sahi, ilerleme demişken… İlerleme ne ki?
Elinde avucunda ne varsa bir şeyler eklemek mi, artırmak mı, tasarruf etmek mi? Yoksa çürüyenleri ayıklamak, başta eksilme gibi görünse de, ilerleme mi sayılır?

Başınızı kaldırın. Kendinizi görebileceğiniz bir yansıma bulun. Gözlerinizin içine bakın ve kendinize hatırlatın:
“Bak, kaybolmadın. Hem öğrendin hem yolunu buldun.” Bu bir öğreti ama okuyarak yazarak edinillenler gibi değil bu kaybolmanın öğretisi.
Kaybolmanın da bir öğreti olduğunu bilenlere..

The post Kaybolmanın Öğretisi appeared first on Mercek Dergisi.

The post Gökyüzünün Denizi appeared first on Mercek Dergisi.

Paramparça olmuş yuvamı terk edip görkemli saraylara adım atmak istemedim hiçbir zaman. Çatlamış duvarlarımın ardında açan sümbüllerim vardı baharı müjdeleyen. Güneş gören kalbimin asla ısınmayan odasıydı gözlerinde yatan ayaz. Bir nebze ısınabilmesi için cehennem doldurmuştum oysa ki avuçlarıma. Küle döndüm şifa olur diye topraklarına. Lâkin zehirli sarmaşıklar filiz verdi, uzayan dikenleriyle urgan olmuştu kokunun sindiği kalbimden boynuma.

Kışı yaşayan gönlümün asla yaşatamadığı bir Nisan ülkesiydi umudum. Altın kafesler değildi yuvamın süsleri, bir çift kanattı gökyüzümü süsleyen emsalsiz bakışlarında. Dualarıma karışıyor cennetimin hasreti, ellerimi açıp avazım çıkana kadar sustuğum yakarışlarımda. Ölümle can vermeyecek kadar güzel kokan bir çiçeğin dallarında yuvalandım, ruhuma siner durur kalbinin özünden yüreğime dökülenler…

Ölüm çiçeğiydi, her hatırladığımda bana can veren gözlerin. Bir kaşık bala konan arının sevincini yaşıyordum gönlüne konduğum her vakit. Deli bal misali, fazlası zehir mi dersin? Tattıkça cana geldim, kararan gözlerimin ardında gizlenen tebessümüm ölümsüz kıldı umudumu. Ölüm çiçeğimin yaşattığı sonsuzluğun düşlerinde, ölümsüz bir masal. Yaşadıkça gençleştiğim, sevdikçe evcilleştiğim…

The post ÖLÜM ÇİÇEĞİM appeared first on Mercek Dergisi.

The post Mutluluk appeared first on Mercek Dergisi.

Varlığın, tamamlanmayı bekleyen yapbozumun eksik parçasıydı. Gezegeni yaşanılır kıldıran, çölümde avare gezen meczubuna suyu bulduran, kör kuyularda teslimiyetimle gönüllere sultan olduran parçam. Buzdağının görünen kısmında yatan şerri gördü gözlerin, altında yatan devasa hayrı ise gözlerim. Bundandır asırlar boyunca saksılarda sulayıp büyüttüğüm özlemim, dualarımda dilimden düşürmediğim sevda sözlerim…

Gönlümün kıyısında, kum tanelerini alıp götüren hırçın bir denizdim. Deniz kabukları gezinirdi sonsuzluğa açılan yelkenlerimde. Ufuk çizgisi kadar uzak, sensizliğin sessizliğinde sağır olacak kadar ırak… Her mevsim açan çiçeğim gibi gönüllü olmalıyım yaşamın tutkusuna, karayellerle can vermeyen direnişlerinin arzusuna. Kıtalarca gezip dinlenmeli, sıcak iklimlere süzülmeliydim.

Kar beyazı düşüyor saçlarıma, yüz hatlarım kırışıyor. Bedenim sanki minik tırtıldan ihtişamlı bir kelebeğe dönüşüyor. Güneş batınca toprağa karışıyor bedenlerimiz, üzerimizdeyse renk cümbüşü çiçekler yetişiyor. Gecemin en aydınlık karanlığında, ölümle son bulan bir başlangıç gizliydi öyle değil mi? Sonsuz kere seveceğim, seninle sonsuzluğa yürüyebileceğim bir başlangıç…

The post GÖNLÜMÜN DERYALARI appeared first on Mercek Dergisi.