Güzel düşünceler içimizde saklı olmalı. Kalbimizde mi yoksa beynimizde mi bilmesem de, yeri geldiğinde mi ya da zamanı geldiğinde mi oluştuğundan emin olmasam da insana ve kurduğu bu düzeni yaşatan şeyin sevgi olduğunu düşünüyorum. Bugün bana yardım ettikten sonra küçük bir çocuk öğretti bunu. O küçük gözleri ve kocaman göbeğine bakıp teşekkür ettiğimde sanki insanoğlu hiçbir zaman suç işlememiş gibi ”Bu dünya sevgi ile dönüyor abla” dedi. Etrafımda olan bitenleri, dünyayı ve kendimi o kadar çok düşünmeme rağmen bir türlü hiçbir şeye cevap bulamazken tüm sırları çözmüş küçük bir çocuk gördüm bugün. Yine insanlar beni şaşırtmayı başardı.

Tırtıl gibi! 20 Ağustos

Çok fazla şey unutmuşum. Yine yıldızları görebilmek için adını bilmediğim bir yerde kocaman bir dağın kocaman bir kayasına yatmış o çocuğun sözlerini düşündüm. Rüyamdaki oğlana ne kadar çok benziyordu ama bir türlü hatırlayamıyorum ki aslını.  Sadece benziyordu. Anladım ki gemimden ayrılma nedenimden, o zamanki kendimden değerlerimden, hissettiklerimden o kadar uzaklaşmışım ve unutmuşum ki. Hala benim, belki değiştim ama asla kendimi bir yabancı gibi hissetmiyorum. O kadar çok değişmişim ki önceki beni artık unutmuşum. Bu yolculuğun işaret ettiği şey buydu belki de. Bir kelebeğin yaşamı gibi.

Ne güzel unuttum! 21 Ağustos

Artık yolculuğumun sonuna yaklaştığımı hissediyorum. Hep merak ettim ve öğrenmek için aradım. Amacım olanı öğrenmek için çıktığım yolda daha çok şey öğrenerek ilerledim. Uzun zaman rüyamdaki adını bilmediğim yüzünü hatırlamadığım sesini kaybettiğim o oğlanı aradım. Belki onu bulamasam da rüyanın bana anlatmak istediği başka bir şey olabileceğini anladım. Belki öyle birisi yok ve ben sadece bir ihtimalin peşinden kozamdan çıkıyorum. Esas aradığımı kozamdan çıktıktan sonra bulacağım belki de. Hala bitmek bilmez bir merakım ve kendime dair korkularım var ama engelleri aşacak gücü de bana bunlar veriyor. Artık unutkanlığım da başladığına göre belki de benim için yeni bir hayatın tam zamanı.

Bir veda bin başlangıç! 22 Ağustos

Ani kararlar almam lazım. Ne zaman başladım bilmem ama hep böyle yaparım. İnsanlardan kaçışım, ilk gemime adım atışım, ani bir rüya ve onu aramam. Şimdi de ani bir kararla yolculuğumu bitireceğim yoksa sonsuza kadar arayacakmış gibi hissediyorum. Bakınca ani kararlarımdan hiçbir zaman pişman olmadım. Hepsi sanki beni ben yapan temellerim. Aradığım dan başka her şeye bir cevap bulduğum bu seyahatten hiç pişman değilim çünkü ben gelecekteki ya da geçmişteki ben değilim. Şu an sadece kendimim ve benim gerçeklerim de bunlar.

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Sevgiyle Dönüşmek appeared first on Mercek Dergisi.

Dünün yorgunluğu kalmadı, gelecekten gelen kaygılarım da yok, sadece ben ve kendim. Sabah kalktığım zaman tek düşündüğüm şey nereye gideceğim. Her gün güneşin doğuşunu farklı bir yerden, batışını farklı bir yerden izlemek yeryüzünde ne kadar insan varsa o kadar dünya olduğunu hissettiriyor. Baktığım aynı güneş olsa da gittiğim her yerde farklı bir yüzünü gösteriyor bana. Anlıyorum ki tek olan güneşi bile herkes farklı bir gözle görüyor.

Çapalar insin! 15 Mart

Rüyada mı gördüm, yoksa gerçek miydi? Ne kadar çok şey yaşamıştım uykumda ve ben niye rüyamdaki hisleri hala hissediyorum? Yolculuğun etkileri miydi bunlar, yoksa çok mu yorulmuştum? Bu günüm soru sormakla geçti ve hala hiçbir cevap bulamadım. Çok farklı geldi bugün her şey evim olan deniz artık beni istemiyor gibiydi. Dalgalarıyla rahatsız ediyordu, sıcağı hiç olmadığı kadar fazlaydı ve bana git der gibiydi. Bir yandan garip rüyam ve ardından da denizin sesi. Bütün bunlar ne demek oluyor? Bu şekilde yola devam edemeyeceğim galiba.

Yine aynı gün! 16 Mart

Çok uzun zaman olmuştu aynı günü iki defa yaşamayalı. Dün neyse o aslında bugün günlüğüme yazacak çok bir şeyim yok. Hala aynı yerdeyim hiçbir yere yelken açmadım, hala aynı güneşi izliyorum, hala deniz beni istemiyor ve ben hala onu düşünüyorum. Kaç tane kız rüyasında gördüğü bir yabancı için böyle şeyler hissediyordu ki? Her zaman insanlardan uzak durdum ve kendi başıma olmayı tercih ettim. İnsanlığın bunca yıl biriktirdiği tüm kirlerini reddedip her şeyi kendim keşfettim ama şimdi bu birikime muhtaç gibiyim. O kadar garip hissediyorum ki sanki yeni bir hayata başlamış gibiyim.

Bir ayrılık bin veda! 17 Mart

Beni neler bekliyor orada bilmiyorum ama hep kaçtığım insanların yanına gitmek istiyorum. İnsanlara olan korkum katlanarak artmış olsa da beni çağıran o insanı bulmam lazım ve bana ne olduğunu öğrenmem lazım. Nereye gitmeliyim, nereden başlamalıyım, ne yapmalıyım hiç bilmiyorum. Tek bildiğim daha doğrusu tek hissettiğim aradığım cevabı gemimde tek başıma bulamayacağım. Bu yüzden yarın tek evim olan denizden ayrılmış olacağım. Evden uzak nasıl yaşanır hiçbir fikrim yok. İlk amacım ayağım toprağa değer değmez insanların olmadığı bir yer bulmak çünkü hem insanlara hem de yeryüzüyle savaşmak isteyeceğim son şey galiba.

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Sevgiye Dokunmak appeared first on Mercek Dergisi.

Hiçbir zaman kurtulamadım sorgulamaktan. Mükemmeliyet midir bu yoksa korku mudur hep sorguladım. Sen gerçek misin? Bu yolculuğum gerçek mi yoksa ben bir yalana mı inandım. Çok bilmek için hem çok gezmek hem de çok okumak lazımmış. Şu an olmayan birisi için geziyorsam bile çıktığım bu yürüyüş benim eksiğimmiş.

Kusurlarımı görüyorum bana en yakın ama görmesi en zor olanları. Bunları saklamak için uğraştığım çabaların yorgunluğu varmış üzerimde. Cansız insanların kendilerine tahammülü olmadığı gibi kusurlarına da olmuyormuş. Kendimi daha tanıyamasam da keşfettiklerime saygı göstererek yeniden doğduğumu anlıyorum. Cansız bir insandan doğamın ortasına bir kelebeğin kozasından çıkması gibi düştüğüme hala bir çocuk gibi şaşırıyorum. Oysa hayatın kendisi büyük bir mucizeymiş.

Asla dünyada bir iz bırakma yolunda değilim. Anlamsız ya da saçma bulduğumdan değil çünkü sadece yaşamak bana yetiyor. Binlerce yıl sonra yazılarımı okumak için dil bilimcilerin uğraşmasına gerek yok. Evim bir sonraki milattan sonraya ayakta kalmasa da olur. Mecnun gibi aşkım dillere destan olmasa da olur, bana yetiyor zaten yaşamak.

Yolculuğumun sonuna yaklaşıyorum galiba. Hep içimdeki o derin hisle yolumu belirledim. En güzel hissettiğim yerleri gezdim, seni aradım. Artık o his arayışımın bitmesine çok az kaldığını söylüyor bana. Kafam karışmaya başladı. Sanki seninle ilgili tüm anılarım birbirine girmiş gibi sanki olmayan yerler gözümün önüne geliyor, uçuk düşüncelere kapılıyorum. Belki de yanlış yerlerde aramak yerine olduğum yerde seni beklemem lazım.

Seni bulamasam da seçtiğim yol yanlış değildi.  Eğer bir gün seni aramak yerine beklemeye başlarsam sen de benim yaptığım gibi yap. En güzel hissettiğin yeri ara, yolların derinliğini gör, yaşlılara sor beni mutlaka benim ayak izlerimi göreceksin.

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Hayal Hanım appeared first on Mercek Dergisi.

İnsanın memleketi sevdiğidir. Memleketimi bile bilmemek beni çok yordu. Yıllarca bağırdım, çağırdım ama kimse duymadı. Bu yüzden ben de sessizleştim artık, gülüşüm de yaralandı. Sadece bir acı tebessüm kaldı bana benden hatıra, onu da çok kullanmıyorum zaten hemen eskimesin. Yaralarımı okşadım her gün, oradalar mı, beni terk ettiler mi diye. Çünkü unutmak istemedim kendimi, vazgeçmezdim ki ben hiçbir şeyden. Vazgeçmeyi geçtim kurtulamazdım da ben. Korkularım hep peşimde olur, içimdeki şeytan sürekli enseme vururdu ve ben asla kurtulamazdım. Ta ki o güne kadar.

Seni gördüğüm günden beri mektuplar yazıyorum ama ne adını biliyorum ne de yaşadığın yeri. Zaten o rüya bitince yüzün de hemen bulanıklaştı zihnimde, seni kağıtlara çizemedim. Bana kendini gösterdikten sonra her şeyin rengi değişti. Bir rüya insanı bu kadar etkileyebilir miydi? Çocuk olmuştum artık herkesi de çocuk olarak görüyordum. Bu mektupları da bu yüzden yazıyorum zaten bir çocuktan başka kim rüyasında gördüğü bir kız için mektuplar yazıp kızın bulması için dağlara saklar ki.

İnsanın gökyüzüne en yakın olduğu yer dağlardır aynı zamanda benim de sana en yakın hissettiğim yer oralar. Dağlara çıktığım zaman garip bir his oluşuyor içimde sanki senin yanında olduğum o kısa andaki hislerime benziyor. Hem daha güçlü hem de çok güçsüzüm. Her seferinde daha da yaklaştığımı hissediyorum. Seni o dağda görmesem de bir sonrakine giderken göreceğime emin olarak gidiyorum.

Şu küçücük dünyada seni hala bulamadığıma şaşırıyorum. Benden saklanıyor musun yoksa arkamda bıraktığım izleri takip ettiğin için mi hala kavuşamadık. Ne yapacağımı bilmiyorum ama yürümeye devam edeceğim. Hiç beklemediğim bir anda seni görecekmişim gibi geliyor.

Bir gün kavuşmak dileğiyle…

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Umut Hanım appeared first on Mercek Dergisi.

Doğadan uzak kalan insanlar ise bazı değerlere sahip olmadı. Suyun yaşam olduğunu anlaymayan insanlar kuraklığa, etrafındaki hayvanların ruhu ve duyguları olduğunu görmeyenler katliamlara, sürü içerisindeki sevgiyi bilmeyenler kadına ve çocuğa şiddete sebep oldu. İnsan dışında hiçbir canlı kuraklık, katliam ve şiddete yol açmadı.

Ne zaman başladı bilinmez ama bindiği dalı kesen ve etrafına duvar ören insanlar örnek alındı. İnsanlık kendini zindana kapattı ve bunu kendi koyduğu kurallarla, kendi suçlarıyla yaptı. Çocuklar yaşlılarla vakit geçirmeden, hayatının kaynağı olan toprağa dokunmadan büyüdü. Büyüklerinden öğüt, doğadan da yaşamın değerini öğrenmeyen insanların hep bir yanı eksik kaldı. Her zaman başka bir yerde aradılar bu parçalarını. Yanlış kişileri örnek aldılar; yanlış alışkanlıklar, kötü tercihler, bağımlılıklar… Beton ormanlarında büyüyen fidanlar olarak yetiştiler ve duvarlar arasında güvenle hastalanmayı, doğadaki özgürlüğe tercih ettiler.

Her şeyi yaşayarak öğrenmeye çalışan bizlere bu tercihler miras kaldı. En büyük ilham kaynağı ve örneğimiz olan doğadan kendimizi uzak tutuyoruz. Hayvanlardan, bitkilerden ve çevremizde sürekli dönen ekosistemden soyutlanmışız. Sadece kendimiz ve oluşturduğumuz düzenimiz önemli. Kimyasal atıklarınla suları kirletebilirsin, binlerce hayvanın yuvası olan ormanları yakabilirsin, mahallendeki fareleri avlamak dışında hiçbir amacı olmayan kedileri zehirleyebilirsin… Önemli olan tek şey sensin sonuçta.

Bencillik ve kötülük, bu mirası torunların kim bilir ne kadar ileri götürecektir. Belki de birisi başarır ve dünyada yaşayan tek canlı o kalır.

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Dostum Doğa appeared first on Mercek Dergisi.

Bu insanlar yaşadıklarını resmettiler, kaybettiklerinin ardından ağıtlar yaktılar, taşları kazıyarak ilahlarını betimlediler. Tek amaçları sadece anlatmaktı, hiç at görmemiş birisine atı nasıl tarif edebilirdin ki? Bunu yazarak ya da sözle tarif ettiğinde insanların aklında ata benzemeyen bir hayvan canlanacaktır oysa basit de olsa bir resim herkesin aklında yakın fikirler oluşturacaktır.

İnsanlığın en geleneksel davranışlarından biridir aslında sanat. Bazen bir bıçak gibi keskin tarafını kullanırız bazen herkese sarılacak kadar yumuşak tarafını. Kendi dili vardır ve bu evrensel dil sayesinde herkes din, dil ve ırk fark etmeksizin seni anlayabilir. İnsanları müziğinle doğada gezintiye çıkarabilirsin ya da tablondaki güneşle herkesin içini kavurup hüzne boğarsın belki de dans ederek herkese içindeki çocuğu hatırlatırsın.

Yukarıdaki Atina Okulu freski beş yüz yıl önce bir mimar, ressam ve şair olan Raffaello Sanzio tarafından bir toplantı salonuna yapıldı. 40 metrekarelik bir alana yapılmış sıradan bir fresk gibi dursa da aslında bize Yunan tarihi içerisindeki en önemli insanları anlatıyor. Mesela ortada yürüyerek tartışan iki insan Platon ve Aristolates’ tir. Freskin merkezinde birlikte yürümeleri birbirlerini tamamladıklarını ve Yunan bilimin kurucuları olduklarını anlatıyor. Ayrıca Sokrates, Pisagor, Öklit, Diyojen, Heraklitos, Demokritos, Büyük İskender, Arşimet gibi birçok figür için de freskin içinde çok çeşitli anlatımlar ve mesajlar gönderilmiş bize.

Sanat hepimizin içinde var. Sadece resim, müzik, tiyatro ve edebiyat değil, kendimiz bir sanat eseriyiz. Elinde tuttuğun bir bilgiyi, anlatamadığın duygularını ve yaşadığın hayatı şimdiye ve geleceğe göstermek için sence de en iyi yol bu değil mi?

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Atina Okulu appeared first on Mercek Dergisi.

Çocukken anlatılan masalları gözünüzün önünde canlandırır mıydınız? Kocaman Tepegöz, minicik cüceler, balkabağından arabalar, hep gelen beyaz atlı prens ve sonsuza kadar mutlu biten masallar. Bir yandan dinlerdik bir yandan da hayalini kurardık önümüzden bohçasıyla yürüyen keloğlanı.

Çocukken en büyük oyuncağımız hayal gücümüzdü. Minderlerden yaptığımız evlerimiz, evcilik oynarken o ağlayan bebek, savaşçılıkta vurulup yaralanan arkadaşın… Bu yüzden en çok hayal kurduğumuz ve hayal gücümüzün en güçlü olduğu zamandır çocukluk. Maalesef büyüyünce hayal kurmayı bırakırız ya da bunu o kadar azaltırız ki nasıl bir sporcu artık çalışmayı bıraktığında kasları zayıflıyorsa hayal gücümüz de öyle zayıflar ve güçsüzleşir.

Hayal gücü bilgiden daha önemlidir. Çünkü bilgi sınırlıyken hayal gücü tüm dünyayı sarmalar. Bu söz benim değil dünyanın en çok tanınan bilim insanı Albert Einstein’a ait. Dünyayı baştan aşağı değiştiren kuramları, teorileri ve icatları olan Einstein’ın en büyük özelliği hayal gücünü bir sporcu gibi her zaman güçlü tutmasıydı.

Gelişimin ardındaki en güçlü silahımızdır aslında Hayal gücü. Bize daha yaşanmamış olayları, gerçekleşmemiş icatları, bulunmamış fikirleri gösterebilir. Tıpkı Einstein ve dünyayı değiştiren diğer bilim insanlarında olduğu gibi. Etrafımıza baktığımızda bizden önce yaşayanların hayallerini görüyoruz. Hiç adım atmadan dünyayı dolaşabilir, bir tuşla dünyada olan her şeyi öğrenebilir ve geçmişte yaşadığın bir olayı şu anda, gelecekte hatta dünyadan gittikten sonra bile insanlara gösterebilirsin. 21. yüzyılda, günde onlarca icadın yapıldığı bir dünyada birçok insan hayal gücünü canlı tutmayı bırakmış durumda. Daha ileriye gidilemez, en iyisi bu, elimizdekiyle yetinmeliyiz gibi yaygınlaşan cümleler bizim hayal gücümüzü durdurmamalı.

Uçak, televizyon, internet… Kurulduğu zaman her ne kadar anlamsız ve imkânsız hayaller olsalar da şimdi dünyamızın vazgeçilmezleri oldular. Peki ya sen? O harika hayal gücünle dünyayı mı değiştireceksin yoksa sadece anlamsız ve imkansız fikirlerin mi var?

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Hayali Güç appeared first on Mercek Dergisi.

Dünyaya sorduğumuz sorular bizi ve hayatımızı şekillendirir. Ne kadar çok soru sorarsak o kadar karmaşık ve zor yollar bizi bekler çünkü cevabı bulunan sorular seni yeni sorulara, cevabı bulunamayan sorular ise yerinde kalmaya zorlar. Soru sormak için bazen yeni şeyler görmemiz gerekir, uzaklara gitmek hatta denizler aşmak lazımdır bazen ise sadece oturup kendine uzaktan bakman yeter.

Her şey bir soru olabilir. Mesela neden bu kadar çok çalıştığını sorabilirsin kendine: Yaşamak için mi çalışıyorsun yoksa çalışmak için mi yaşıyorsun? Mesela doğa bir soru olabilir senin için: Doğa benim için mi yaşıyor yoksa ben doğa için mi yaşıyorum? Mesela en yakın arkadaşın: Çok sevdiğin için mi en yakının yoksa en yakının olduğu için mi çok seviyorsun.

Soru sormanın temeli merak etmekten başlıyor. Biz insanlar doğuştan o kadar meraklı canlılarız ki sorduğumuz sorular ve bulduğumuz cevaplar sayesinde binlerce yıldır sürekli medeniyetler inşa edip birçok icatlar yaptık. Soru sordukça gelişiyoruz geliştikçe de daha çok soru buluyoruz kendimize. İnsanlığın gelişimi bu döngüde sonsuz gibi gözüküyor.

Sorular ile başarılı ve barışık olmak hem kendimizi ve etrafımızı tanımamızı sağlayacağı gibi çağımızdaki gelişim ve bilgi yarışında bizi en önde götürür. Bu yüzden bir sorun mu var? Hemen sor ve asla çekinme.

Soru sormakta en çok çekindiğimiz konular arasında en başta kendimiz geliriz. Kendi sorularımızdan kaçarız ya da hiç sormak istemeyiz. Kendimizi tanımak için sorduğumuz sorulardan kaçmak kendimizi yanlış anlamamızı bile neden olur. Çok zor olsa da kendi kişilik özelliklerini bir kağıda tamamen gerçek bir şekilde sırala. Ardından kendini heyecanlandıran ya da tutku uyandıran şeyleri belirleyerek devam edebilirsin. Sonra nelerden hoşlanmıyorsun ve son olarak az önceki yazdıklarını düşünerek de kişisel başarıların neler bunları yaz. Bunları sakla çünkü kaybolduğunu hissettiğin zamanlarda sana bu sorular yolunu bulmana yardım edecek.

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Bir Sorum mu Var? appeared first on Mercek Dergisi.

Sanat aslında nedir hepimiz biliyor muyuz? Hayatta ne ifade ediyor ve bizim için neden bu kadar önemli?

  Sanat kelimesinin kökenini, anlamını ve bilindiği sanılan yönlerini bir yere bırakırsak; sanatın kendi yorumumuz olan her şey olduğunu söylemek yanlış olmaz. Aslında herkesin sanatla ilgilenmesi gerekir. Sanatın; sadece edebiyat, resim, müzik ve dans gibi eylemlerden ibaret olduğu düşünülür ama o kadar etrafımızı sarmıştır ki.

  Boyalar henüz paletteyken sadece paletin üstünde duran renklerdir ama bir tabloda birleştiklerinde ise ortaya bir sanat eseri çıkar. Daha da derine inersek boyanın içerisinde bulunan kimyasallara, kimyasalların içerisindeki element atomlarına ve o atomu oluşturan yapı taşları olan nötron, proton ve elektrona. 1 proton ve 1 elektronun doğru şekilde bir araya gelmesiyle hidrojen, 2 proton ve 2 elektrondan helyum, 79 proton 118 nötron ve 79 elektronun birleşmesinden ise çok değerli olan altın oluşur. Bu, baştaki resmin yapımına ne kadar da çok benziyor değil mi?

  Bu yazıyı okuduktan sonra düşünmenizi istedim. Etrafımızda o kadar çok sanat sepet işleri dönüyor ki düşündükçe ve etrafımıza bakınıp neler olduğunu anlamaya çalıştıkça daha fazla görüyorsunuz. Ağlamanın içerisinde müziğin, müziğin içinde ağlamanın; kavganın içerisinde dansın, dansın içerisinde kavganın olduğunu fark ediyorsunuz. Sanatın ne kadar bize ve bizim de ne kadar sanata benzediğimizi anlıyorsunuz. Bu yüzden de her insan bir sanat eseridir diyebiliriz (evet sen bir sanat eserisin😊). O yüzden her insan eşsiz ve özgündür (evet sen eşsizsin ve senden sadece bir tane var😊).

  Sen, etrafında bulunan tüm insanlar, tüm hayvanlar, bastığın toprak ve geçen akşam yediğin patates kızartması ne kadar değerlisiniz aslında. Hepinizden de sadece bir tane var.

  Peki sanata katkı sunmak ister misin? O zaman yaşa ve yaşat, sev ve sevil, geliş ve geliştir, çalış ve çalıştır. Artık sen de mükemmel bir Sanatçısın.

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Sanat mı O da Ne? appeared first on Mercek Dergisi.