Onur Yağmur

Bir Varmış Bir Yokmuş

Onur Yağmur — Fri, 09 Jun 2023 13:11:38 +0000

Gecenin karanlığına, sararmış yağmur bulutları eşlik ediyor. Bir kentin gözyaşları yeryüzüne dökülüyor. Hiç düşünmemiştim daha önce, şehirleri kim üzüyor? Herkesin şehrine olan isyanı gökyüzünde toplanıyor belki. Şehir herkesi duyuyor, tüm isyanları içinde biriktiriyor, sonrası ıslak kaldırımlar oluyor.

Bir varmış bir yokmuş, bir çocuk karanlıktan çok korkmuş. Yemyeşil dağların arasında bir tepede, anılarını acıları oluşturmuş. Acılarından kaçarak dünyada bir köşeye sığınmış.

Bir varmış bir yokmuş. Çeyrek asırlık bir delikanlı olmuş. Şimdilerde işler yoğun, sorumluluk çokmuş. Bir uçakta dosyalar, yazılar, işler güçler. Tepedeyken ülkeye bakmak bile unutulmuş. Sanki bu günler hiç geçmeyecek gibi, göz önündekiler hep gözden kaybolmuş. Bir var olan bir yok olmuş. Dipdiri vücut artık çökmüş, umutlar çoktan ölmüş. Yaşam artık ileri geri sallanan bir sandalyeden ibaret olmuş.

Yaşam ile sonun kıyısında bir görevli sormuş:

“Yaşadıkların, üzüldüklerin, üzdüklerin değdi mi şimdi konuş.”

Yaşam önce bir var oluş, sonra bir unutuluş. Yok oluş.

Neredesin ey dost. Yoksa sen de mi bir varsın bir yoksun? Üzdüklerimiz, kırgınlıklarımız hepsi sahte bir sonuç. Bu hayat bir koşuş, düşüş ve yakarış. Bu sana isyanımdan kopan bir yalvarış. Etrafın hayalet yüzler ile dolmuş. Yalnızlığın belki kaçınılmaz sonuç.

Bir varmış bir yokmuş. Hayat bu ya ey dost, bir varmışsın bir yokmuş. Şimdi etrafına iyi bak, hepsi bir varmış bir yokmuş. Sırtında bir ton ceset artık omuzlarına kambur olmuş. Hayat güzel anların tekliğinden bir var oluş. Tek bir mutluluk, tek bir aşk, tek bir kahkaha, tek bir gülüş. Bir de bakmışsın bir deli rüzgâr ile hepsi yok olmuş.

Unutma sevgili dost, bu son gülüş bu son var oluş. Yıllar sonra anılarının ancak gözünde var olacak. Kimisi canlanacak gözünde, kimisi kalacak içinde. Bu yaşamak için son gün belki de.

Hayat bu sevgili dost, bir varmış bir yokmuş…

Onur Yağmur

Onur Yağmur konuşuyor. (Kendisini merak edenler için kısa bir bilgilendirme.) Lise yıllarımda Bilişim Teknolojileri bölümünü okumanın ardından sektöre devam etmek istedim ve lisans eğitimi için KTÜ İstatistik ve Bilgisayar Bilimleri bölümü ile Trabzon’a geldim. AÜ Medya ve İletişim bölümü mezunu ve İÜ Grafik Tasarımı öğrencisi olarak da eğitimlerime devam ediyorum. KTÜ Girişimcilik ve Pazarlama Kulübü başkanlığını devam ettirmekle beraber, Mercek Dergisi departman sorumluluğunu üstlendim. Hayallerimi hedeflere dönüştürerek yaşayan bir Malatyalıyım ve beni okuduğunuz için teşekkür ediyorum.

The post Bir Varmış Bir Yokmuş appeared first on Mercek Dergisi.

Kağıttan Uçak

Onur Yağmur — Fri, 19 May 2023 00:08:47 +0000

Sessiz sessiz hayatı adımlıyorum. Attığım adımlar ileriye mi gidiyor? Yoksa geçmişe mi ilerliyorum? Yürüdüğüm sayfalar karalanıyor. Karalandıkça, yaralanıyor sayfalarım. Adımlarım yollarımı değil, kağıtlarımı dolduruyor.

Kâğıttan uçaklar yapardık ya küçükken. Ben bir türlü güzel uçuramazdım. Arkadaşlarımın uçakları havada uzun uzun süzülürken, benim uçağım en yakın zemine toslar, ucu kırış kırış olurdu.

Kâğıttan uçak yapmayı öğrenemedim bir türlü. Ama uçabilmek için ne gerekiyor, bunu iyi biliyorum artık. Daha iyi uçabilmek için uçağın ucunun sivri olması lazım. Önündeki havayı kırması, parçalaya parçalaya gitmesi lazım. Sağlam kalabilmek için kendi yolunu açmak, biraz da etrafına zarar vermek gerekiyormuş. Uçaklar böyle çalışıyormuş. Kâğıttan olanları da demirden olanları da.

Kelimesi bile havalı değil mi? “Uçak.” Gücü simgeleyen bir kelime sanki. Havada olması bile yeterince havalı iken, çok daha kuvvetli bir havası var gibi. Teknolojinin harika nimetlerinden bir tanesi. Duruşu ile gözleri olmasa da bakışı ile bir asalet taşıyor. Kuşlar bile onun kadar hızlı uçamaz, onun kadar dayanıklı olamaz. O demir yığını, işini her zaman en iyi şekilde yapar.

Bir anda yükselen uçaklar, sanki hayallerime gider gibi hissediyorum ben. Böyle bir uçağa bineyim, beni hayallerime uçursun isterim. Bazen, insanları hayallerine götürüyor uçaklar. Bazen ise hayallerinden götürüyor. Biraz buruk bir ayrılık hissi kalıyor kimisinde. Kavuşmanın heyecanını taşıyor kimisine.

Gündüzleri arkasında bıraktığı izini de geceleri yanıp sönen ışıklarını da seviyorum. Onları yıldızlardan ayırmaya çalışmak muhteşem bir şey değil mi? Gökyüzündeki en güzel ışıklardan birisine benzeyebiliyor işte onlar.

Şimdi ben; kâğıttan uçaklarının üzerine pencereler çizmiş, arasına da hayallerini yazmış bir çocuğum. Onları, gökyüzünde uçurmayı beceremiyorum hala. Ama tutuyorum. Sıkı sıkı taşıyorum. Her zaman onları hatırlayarak yaşıyorum. Ve inanıyorum. Bir gün kâğıttan uçaklarımı gökyüzüne bırakacağım. Benim uçaklarım da bir gün uçacak en tepelerde. Yıkılmadan, kırışmadan uzun uzun uçacaklar.

Kâğıttan uçaklarımla, demirden hayallerimle, çizdiğim pencerelerden bakıyorum gökyüzündeki geleceğime…

Onur Yağmur

The post Kağıttan Uçak appeared first on Mercek Dergisi.

Sesimi Duyan Var mı?

Thu, 30 Mar 2023 16:59:00 +0000

Onur Yağmur | Kahramanmaraş

06.02.2023 / 04.17 / Kahramanmaraş

Uykusu çok ağır olan bir insan olarak derin bir uğultu, kapı gıcırdaması gibi bir sallantı ve ailemin çığlıkları eşliğinde gözlerimi açmıştım. Başta başım dönüyor sandım. Kaldığım odadan çıkıp ailemin yanına gitmek, yürümek bile çok zordu benim için. Sevdiğim insanların en korktukları halini gördü gözlerim. Yukarıdan kafama düşen beton parçaları neyin ne olduğunu anlamamı sağladı. Annem ve kardeşime sarıldım, öleceğiz sandım ve sakince beklemeye başladım…

Gündüz yaşadığımız ikinci depremde baktığım duvarların arkasını görmemin ardından tedirginliğim ise artıyordu. Dışarıda yıkılan bina seslerini duymam ise iyiden iyiye korkutmuştu. Evlerimizden kaçışımızın ardından itfaiyeye sığınmıştık. Orada gördüklerim yaşımı biraz daha büyüttü. Kuru ekmek için birbirini ezen insanlar, sandalyesini ayağı kırık bir insan ile paylaşamayacak kadar gaddar olanlar, 6 kişinin iki battaniye ile oturduğu ortamda tek başına iki yorgan sahibi olanlar… Anladım ki herkes kendisini düşünüyor. Uzaklardan bize yardım tırları gönderenlerin yanında, yardım tırlarını gizlice kendi lehine boşaltanlar da var bu hayatta. 6 Şubat günü lahmacun yemeyi planlamıştım, bir parça kuru ekmeğe şükrettim; o gün üniversite ders seçimim vardı ama yapamadım; misafir olduğum Kahramanmaraş’ı gezecektim, sadece yaşadığıma şükrettim; 7 şubatta çok sevdiğim Malatya’ya dönecektim, memleketimin halini bile göremedim. 3-4 gün sonra karanlık, yağmalanmış bir otogardaydım. Pis bir koku vardı. Garaja gelen nadir otobüslerden bir tanesiydi, daha kapıdan girmeden herkesin yalvar yakar binmek istediği. Kahramanmaraş otogar manzarası çok güzeldir, geceleri şehrin ışıkları çok güzel görünür. Orası o gece duman altı ve şehirde tek bir ışık yok… Onur Yağmur, o gün kendi memleketlerinden Trabzon’a kaçtı…

Rüveyda Şanlı | Malatya

Van depremini hatırlıyorum. Hemen sonrasında Malatya’da da küçük depremler olmuştu sanırım. O zamandan kalan bir deprem korkum vardı. Hatta lazım olur diye düdüklü bir anahtarlık almıştım o günlerde. Hep yanımda bulundururum. Şu an bile yanımda. Ama 6 Şubat’ta yanımda değildi.

Alışkanlıktan sık aralıklarla bulunduğum ortamda deprem olursa yaşam üçgenini nerede, nasıl oluştururum diye planlar yaptım hep. Ama 6 Şubat’ta yapamadım, sadece bekledim.

Yıllarca hazırlıklı olduğum şeye en savunmasız halimle yakalandım. En güvende hissettiğim yerde, evimde, en büyük korkuyu yaşadım. Ve gün sonunda birçok şeyimi kaybettim.

Şu an hem acımı yaşıyorum, hem kendimi iyileştirmeye çalışıyorum hem de yeni bir hayat için yeni planlar yapıyorum. Hayat beni, bizi beklemiyor. Kısaca devam ediyorum.

Çiğdem Bora | Tekirdağ

Her şeyden habersiz, bir günü daha bitirmiştik. Sonraki güne merhaba demek için yine kapatmıştık gözlerimizi. Ama bu bazılarının son gözlerini kapatışları olacağını kimse bilemezdi. Saat tam 04.17’yi gösteriyordu. Gece gerçekleşen ve ülkemizde derin yaralar bırakan bir felakette uyanışımızın birinci günü… O güne uyanışımın ve arkasından gelen kötü haberlerin karşısındaki şaşkınlığım, “neler oluyor” diyerek yataktan fırlayışım, nasıl bir güne uyanmaya çalıştığımın hafif sersemliği. TV’lerde, sosyal medyada, gazetelerde; can kayıpları, anne ve babaların yürek yakan haykırışları, enkazlardan çıkarılan yaralı insanlar, bir enkazdan diğer enkaza koşan yardım ekipleri. Tüm bu olanlar 6 şubatta… Bizim için, ülkemiz için kötü anılarla dolu olan 6 Şubat günü gerçekleşti.

Tüm ülke olarak ekranlardan gözümüzü ayırmadık, enkazdan çıkan, çıkarılmayı bekleyen insanlar için gece gündüz dualar ettik. Elimizden hiçbir şeyin gelmemesi, sadece uzaktan acılarına ortak olmaya çalışmamız daha da çok acıttı canımızı… Yaşanan tüm acıların dinmesi dileğiyle. Geçmiş olsun.

Nazlıcan Varan | Eskişehir

Deprem olduğu sırada yakın arkadaşımla yaptığımız tatilden dönüyordum.

Otobüs oldukça sessizken etrafıma baktığım insanların uykulu hallerini görmekteydim. Ben de yarı uyanık vaziyette ve bir anda otobüsün ani fren yapmasıyla uyandım.

Etrafta çok fazla kar vardı, ben de yol kapandı zannetmiştim. Konuma baktığımda Eskişehir yolu üzerinde olduğumuzu gördüm. Bir anda otobüsteki bütün ekranlar açıldı ve yan tarafımda oturan adamın ekranında yanıp sönen kırmızı son dakika yazısı dikkatimi çekti.

Daha sonrasında adamın sıçrayarak kalktığını gözlemledim. Önümdeki ekran açılmıyordu ve aynı zamanda ne olduğunu anlamaya çalışıyordum. İçimden şöyle bir şey geçirdim gerçekten çok kötü bir şey oldu galiba dedim ve bi anda yanımdaki adamın telefonla konuşmasına şahit oldum. Sadece şöyle bir cümle duydum. “Nerdesiniz, ölü var mı?“ O kadar korkunç bir cümle ki ne olduğunu anlamamakla birlikte aklıma gelen tek şey ailem oldu.

Annemle iletişime geçtim hemen ve sadece şunu söyleyebildim “Anne galiba büyük bir şey olmuş, iyi misiniz?“ Annem de yarı uykulu yoldan gelmemi beklediği için çok korkarak açtı telefonumu ve şunu söyledi; “kızım deprem olmuş sakin ol, anlamaya çalışıyorum” dedi, kapattı.

Sonra otobüsten ağlama sesleri geldi, telefonla konuşma sesleri yükseldi. Yalnızım ve depremin nerde olduğunu bile bilmiyorum, etrafımdakileri dinlemeye çalışıyorum. Sonra otobüsteki koridorda ayağa kalktım ve boş bir koltuk önünde de açık bir ekran gördüm hemen oraya doğru yöneldim ve anlamaya çalıştım Görür görmez kanım dondu ve buz gibi kesildim.

Sadece bir tane arkadaşım geldi aklıma Hatay’dan. Hemen onu aradım ve bana tek söylediği söz şuydu “Dışardaydım iyiyiz çıktık, Allahtan uyanıktık annemle babamı uyandırdık ve bir kaç mont alıp çıkabildik, şarjım çok az beni merak etmeyin ama sende dikkat et“ dedi. O yol nasıl bitti, o yoldan ben nasıl eve geldim gerçekten hatırlamıyorum ve benim için çok tedirgin edici bir yolculuktu.

Tam 2 gün sonra da bulunduğum şehirde yardımlar yapılmaya başlandı, bulunduğum şehirdeki stadyuma 3 gün yardıma gittim. Koliye her bir şey koyduğumda oradaki insanlara yardım ettiğimiz için mutlu, böyle bir felaket yaşandığı için içim buruktu. Yapabildiğim sadece daha fazla ne yapabilirim diye düşünmek ve elimden geleni yapmaya çalışmaktı. Çok üzüldüm, çok empati kurmaya çalıştım bu süreçte bir kez daha şükretmem gerektiğini anladım.

Bu süreçte yardım eden, enkazın altında belki de son umudu nefesiyken siz koca yürekli insanlar yer üstünde onların nefesi oldunuz. Döktüğünüz her alın teri için, uyumadığınız her gece için binlerce kez teşekkür ederiz. Tüm milletimize geçmiş olsun.

Nida Yaşılak | Malatya

Annemin okula bağlı olayım diye, düşen dişlerimi ektiği ilkokulumun bahçesindeyim. Her yeri çocukluk anılarımla dolu. Bir yandan gözümde anılarım canlanırken, bir yandan halimize üzülüyordum…

Saat 03.46 korkuyorum, uyuyamıyorum. Dışarıda öyle bir yağmur var ki sanki üzerimize yıldırım düşecek gibi. Bizi koruyacak bir çatımız da artık yok. Evsiz kaldığım hiç bu kadar yüzüme çarpmamıştı. Bende yağmur ile birlikte gözyaşlarımı içime akıtıyorum. Dilimden düşmeyen dualar… Bu nasıl bir imtihandı? Tohum eker gibi insan ektik bu topraklara. Yazı yazayım derken deprem dakikaları geliyor gözümün önüne, şimdiye kadar hatırlamamak için kaçtığım anılar. Dün gibi aklımdaymış meğer, yüzümde süzülen sıcacık gözyaşlarım da dökülmek için bu anı bekliyormuş gibi. Kendimi hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim. Gecenin en puslu saatinde yıkılan evlerin çığlık atan insanların sesiydi duyduğum. Yan odadan bağıran annemin sesiydi.

Korkudan gözlerimi açamamıştım. Öyle şiddetliydi ki kalkamadım ayağa, “buraya kadarmış Nida” deyip ölümü bekledim. Bir şekilde çıktık dışarı, sonra da hep sokaklardayız. Karda, selde, fırtınada. Ve inanın bu anlattıklarım yaşadıklarımızın binde biri bile değil. Her şeyden korkar oldum. Karanlıktan, kapalı ortamdan, sessizlikten, çok sesten, binalardan, rüyalarımdan. Bu korkularımı nasıl atlatacağımı bilmiyorum. Kalbim ve ruhum evimin enkazındaydı ama bu süreçte yanımızda olmasalar bile, her anını bizimle geçiren, acılarımıza ortak olan, destek olmak için freni kopmuş gibi tır süren güzel yürekli ülkemin insanları ruhumu enkazdan çıkarmak için el uzattı. Bu süreçte yalnız olmadığımızı, unutulmadığımızı hissettirdiniz, bizlere güç kuvvet oldunuz. Bir mesajınız bile çok değerliydi. İyi ki varsınız…

Satınur Emir | Trabzon

Endişe… İnsanları zayıf düşüren bir duygu… İnsanı zayıf düşüren her duygu gibi, endişenin de kalpten geldiği düşünülür. Oysa öyle değildir, endişe kalpten değil akıldan gelir. İnsan ihtimaller dâhilinde düşünür. Olabilecekleri aklından geçirdikçe telaşı artar, o sebeple endişe akıl işidir. Endişeliyim, çünkü aklımda bir yığın düşünce var.

O… Şu an nerde… Ne yapıyor… Ne hissediyor… Korkuyor mu?

Ben… Korkuyorum… Onun için…

Haber gelmesini hem deli gibi bekliyorum, ufacık bir sese ihtiyacım var ama aynı zamanda gelecek haberden korkuyorum…

Siz, hiç yediğiniz ekmekten utandınız mı, boğazınızdan geçen çorbadan utandınız mı? Ben utandım. Yemeği bıraktım. Yardım edebileceğim ne varsa, elimden gelen ne varsa onu yapacağım. Çünkü içimdeki bu korkulu ve endişeli sesi ancak bir şeyler yaparak duymayabilirim.

Hava soğuk… Hava çok soğuk… Yardım kolilerini paketlemekten başka bir şey yapamıyorum, işim bitince eve dönüyorum, ben sıcak odama girerken onun hissettiği soğukluğu düşünüyorum. Hep sıcak olan bedeni, acaba şimdi de sıcak mıdır?

Dönmesini bekliyorum sadece… Oradan bir an önce çıkabilmesini… Korkumun, duygularımı yok ettiğini sanıyorum… Derken öyle bir titremeyle beraber ağlamak geliyor…

Kalbimin üzgünlüğünü o an anlıyorum… Ağlamaya başladığımda hissediyorum kendimi, hıçkıra hıçkıra ağladığımda fark ediyorum kalbimdeki acı feryadı… Nefes alamamak ne demek, biliyor musunuz siz? Ben biliyorum.

Gel… Sağ salim… Yıkık döküksün biliyorum…

Sana söz öpeceğim yaralarından…

Aleyna Yenigün | Trabzon

Doğa ananın varlığının gerçek olduğunu düşündüğümüz anlar yoktur belki de, hiç olmamıştır hayatımızda.

O anlardan birini yaşamama sebep oldu bu olay; tabiatın, doğanın çektiği acıyı düşünmeme sebep oldu.

Dünyayı esir ettiğimiz nefret, öfke duygusu ve şükürsüzlüğün bir uyarısı mıydı yerin göğün inlemesi bilemem.

Ama o an, yatağımın bedenimi sarsmaya başladığı anda düşünmeye çok da vaktim olmadan, öleceğime kesinlikle inanmıştım. Yapacak, kendimi savunacak zamanım yoktu belki de. Korkunun bedenimi tutsak etmesi mecazi anlamını aşmıştı. Hareket etmeden neler olacağını ve ne yapacağımı düşündüğüm saniyeler içinde aynı zamanda bu niteliksiz ve eski binadan zaten sağ çıkamayacağımı anlayıp dışarı koştum. Ilık bir hava ama sert bir telaş vardı. Benim binam yıkılmadı fakat yıkılan on binlerce ev vardı. Ölmedim fakat ölen on binlerce insan vardı.

Hayalleri vardı o insanların ve yarım kaldılar. Ben ise geride kalan olarak, hayallerimin peşinden koşacak mecali ve bu canları kaybetmenin sebebini sığdırabileceğim bir mantık arıyorum!

Onur Yağmur, Rüveyda Şanlı, Nazlıcan Varan, Nida Yaşılak, Çiğdem Bora, Satınur Emir ve Aleyna Yenigün

The post Sesimi Duyan Var mı? appeared first on Mercek Dergisi.

İç Girişimcilik Nedir?

Onur Yağmur — Fri, 27 Jan 2023 14:41:04 +0000

İç girişimcilik adı da üzerinde olduğu gibi, firma içerisinde yeni fikirler, yeni oluşumlar ortaya koyarak, firmada yapılan yenilikçi eylemler sonucu şirketi farklı pazarlara açabilmek, müşteri sayısını geliştirmek için yapılan girişimcilik türüdür.

İç girişimcilik firma içerisinden yapılan, yenilikçi bir iş potansiyeli değerlendirme durumudur. Buna bir örnek vermek gerekirse, herhangi bir işletmenin internet ortamında satışlara başlayarak yeni bir pazara atılması denilebilir.

Kurum içi girişimcilik serüveni adımlarını sıralayacak olursak; öncelikle kurumun bu işin adımlarının atılacağını çalışanları ile paylaşması gerekiyor. Bu sayede çıkacak fikirler elde tutulmuş olacaktır. Bu fikirlere sahip veya katkı sağlayabilecek çalışanlardan oluşturulan bir girişimcilik ekibi oluşturulduktan sonra fikrin geliştirilmesi aşaması ile devam edilecektir. Ardından yeni girişimlerin çoğunda da olduğu gibi hızlandırma programları (kısa vadeli girişimcilik programları için) veya kuluçka merkezleri (uzun vadeli girişimcilik programları için) üzerinden mentorluk, sponsorluk gibi destekler alınmaya başlanacaktır.

Tüm girişimcilik türlerinde olduğu gibi burada da ciddi riskler bulunmaktadır. Sonucunda firmaya yeni bir gelir kaynağı oluşturma olasılığının yanında, çok büyük kayıplara da uğratabilir. Ancak şirketlerin kendisini yenilemek ve sürekliliğini devam ettirebilmek için bu riskleri zaman zaman göze alması gerekir. Elbette riskleri göze almadan ekibin yeterliliği kontrol edilmeli, yeterli bir ekip kurulmadıysa gerekli eğitimler ile desteklenmeli, girilecek pazar iyice araştırılmalı ve mevcut kurumsal kültürün iç girişimciliğe elverişli olması gerekmektedir. “İç girişimcilik nedir?” adlı yazımızda kurum içi girişimciliğin ne demek olduğuna ve sürecin nasıl ilerlemesi gerektiğine değindik. Girişimcilik türlerinin tümü için buraya tıklayabilirsiniz. Karadeniz Teknik Üniversitesi, Girişimcilik ve Pazarlama Kulübü olarak üniversite öğrencilerini girişimcilik ekosistemine dahil etmeye devam edeceğiz!

Onur Yağmur

The post İç Girişimcilik Nedir? appeared first on Mercek Dergisi.

Sosyal Girişimcilik Nedir?

Onur Yağmur — Fri, 27 Jan 2023 14:40:16 +0000

Sosyal Girişimcilik Nedir sorusuna bir cevap vermemiz gerekirse, ön planda olan hususun kâr olmadığı girişimcilik modeli diyebiliriz.

Sosyal girişimcilik genellikle kâr beklentisi olan, ancak gelen kârı tekrar sosyal sorumluluk projelerine harcayan girişimcilik türüdür. Burada asıl hedef kişinin kendi kârından ziyade, sosyal sorumluluk projelerin devam edebilmesidir. Ticari faaliyetler söz konusudur ancak gelen maddi gelir sosyal sorumluğu destekleyecek ve bu girişimin kalkınmasını sağlayacak işlerde kullanılır.

Sosyal girişimciliğin temellerine inecek olursak yüzyıllar öncesine dayanan örnekleri ile karşılaşmamızın mümkün olduğunu söyleyebiliriz. Bu toplumsal fayda hareketi 1980 yılında Bill Drayton tarafından isimlendirilmiştir. Bu sayede ise ciddi bir farkındalık yaratmıştır.

Ülkemizden sosyal girişimlere örnek verecek olursak; görme engelli bireyleri özgürleştirmek üzere çözümler üreten BlindLook, akıllı atık toplama ve şehir temizleme için en kapsamlı çözümleri sunan Evreka, öğrenci ve burs veren arasında çevrimiçi platform üzerinden kolay ulaşılabilir, sürdürülebilir ve güvenilir bir ilişki kurulmasını sağlayan E-Bursum firmalarını sıralayabilir ve çoğaltabiliriz.

Bu yazımızda sosyal girişimcilik nedir sorusunun yanıtını hep beraber aldık. Karadeniz Teknik Üniversitesi Girişimcilik ve Pazarlama Kulübü olarak üniversite öğrencilerini girişimcilik ekosistemine dahil etmeye devam ediyoruz. Sizler de tüm girişimcilik şekillerini görmek için buraya tıklayabilirsiniz.

Onur Yağmur

The post Sosyal Girişimcilik Nedir? appeared first on Mercek Dergisi.

Geri Dönüş

Onur Yağmur — Thu, 01 Dec 2022 13:01:27 +0000

En son sessizlik demiştim sizlere. Şimdi “Geri Dönüş” diyorum, kısa bir ara vermiştim şimdi geri dönüyorum. Kapkara bir gecenin ortasında atıyorum bu adımları. Çünkü, karanlık geceler ulaştıracak beni aydınlık sabahlara…

Yıllar hep böyle geçti, yolum hep taşlı dikenliydi zaten. Hiçbir şey, hiçbir zaman kolay olmamıştı. “Beyaz Bir Sayfa” dedikçe karalandım. Karalandıkça, yaralandım. Hep sakladım, hep sakındım kendimi. Ben beyazlarını açtıkça zorla girdiler sayfalarıma.

Karanlık gecelerden biri daha. Öyle olduğundan bir haber yürüyorum umutlarımda. Umut; bir otobüs durağıydı o gece için. Bazen bir otobüsün götüremediği umutlara, bir otobüs durağı götürebilirdi çünkü. Bir dönüm noktasıydı bu. Dönüm noktalarından sadece bir tanesiydi bu. Karanlık bir gece, umut dolu bir otobüs durağı ve çocukluktan kalan son kırıntılardan, bir eksiliş daha.

Yaşadığım sayısız acının üstüne, hiç bilmediğim bambaşka bir acı daha. Sol yanım acıyor derler ya hani, sol yanı hiç tutmayabiliyormuş insanın. Sonrası uzun bir gece, acıyla geçen günler, soğuk bir odada bayılmak, korkup üşüyerek uyanmak, sıcak günlerde avuçlarını parçalamak…

Bir kış geçti, yediğimiz ayazı unutmadan. Bir de yaz geçti üstüne, acıları toplamaya çalışarak. Şimdi eksilenleri de topluyorum, fazlalıkları da. Acım azaldı ama bitmedi, bitmeyecek. Acıyan canım tetikliyor hırsımı. Acılar azaldıkça, öfke artıyor. Geçen zaman, daha da körüklüyor içimdeki öfkeyi. Bir gün. İşte bir gün vakti gelecek. İçimdeki hırs çıkaracak beni en yukarılara. Seni vuracağım diyorum, başardıklarımla, kazandıklarımla vuracağım seni. Benden çaldığın adımlarımı da bana kattığın koşuları da göreceksin. İşte diyorum, buraya yazıyorum. Bir gün gelecek. Karanlık geceler ulaştıracak beni aydınlık sabahlara. Çünkü güneş, uzun gecelerin ardından daha berrak doğar.

Bu bir geri dönüşün ayak sesleri olsun. Şimdi sesimi herkes duysun. Gece bitti, sessizlik geçti. Bu bir geri dönüş…

Onur Yağmur

The post Geri Dönüş appeared first on Mercek Dergisi.

2021/22 University4Society Girişimcilik Maratonu KTÜ’de Neler Yaşandı?

Onur Yağmur — Fri, 12 Aug 2022 05:00:00 +0000

Bir önceki yarışmanın online olmasının ardından yüz yüze bir bootcampte buluşmak üniversite öğrencileri ve organizasyon ekipleri için çok heyecan vericiydi. Peki, University4Society Girişimcilik Maratonu KTÜ için nasıl geçti?

Karlı bir havada başladık. Mart ayında Trabzon semalarına düşen kar taneleri ile açılışını yaptığımız bootcampte, ekiplerin oluşturulma süreci çok ilginç geçti. Yakın arkadaş olarak gelen insanlar bile farklı takımlarda yeni bir deneyim yaşama yoluna gittiler ve birbirleri ile rekabet ettiler. Verilen eğitimlerden faydalanan 7 takım, 48 saat boyunca öğrendiklerinden hareketle harıl harıl çalışmalarına devam etti. Mentorlerimizin desteği ile de projelerini çok önemli noktalara getirdi, hatta yarışma sonrasında dahi projelerini devam ettiren, gerçekleştiren ekiplerimiz oldu.

Güneşli bir havada tamamladık. 48 saatin sonunda yarışmacılarımız ile bir aile ortamında ve güneşli bir havada kapanışı yaptık. Hızlandırma programına giden ekiplerimizi hep beraber kutladık. Bir hafta sonunu, olabildiğince güzel değerlendirdik ve öğrenebildiğimiz kadar çok şey öğrendik. 2021-22 dönemini tek bir kelime ile “öğrenmek” olarak ifade edebiliriz. Bizim için oldukça verimli geçen bu dönemin ardından, tek kelime ile ifade edemeyeceğimiz bir 2022/23 dönemini bekliyor, bu yönde çalışmaya devam ediyoruz.

Onur Yağmur

The post 2021/22 University4Society Girişimcilik Maratonu KTÜ’de Neler Yaşandı? appeared first on Mercek Dergisi.

s e s s i z l i k

Onur Yağmur — Sat, 09 Jul 2022 18:59:31 +0000

Kafamdaki enstrümanlar, yine geçti harekete. Aynı anda gelen bateri, def, gitar, keman, klarnet… Anlamlı ama gürültülü bir ses. Buhran kokan melodiler çalıyor kafamda. Düşüncelerimin sesi, beynimin içinde rap yapıyor sanki.

Seni arıyorum. Nerelerdesin yine? En güzel vokalim, neredesin?

Tuttuğum ritim, hız kesmeden devam ediyor. Tıpkı hayat gibi. Hayatın ritmi susmaz. Bir köşeye çekilip beklesen bile, o ritim izin vermez. Karmaşık bir müzik yine karşılar seni. Kafandaki düşünceler başını döndürür, döndürür ve kendini yine hayatın bir yerinde bulursun.

Duyduğum en güzel ses, neredesin? Seni arıyorum yine. Başım dönüyor. Hayatın ritmi, kan akışımı hızlandırıyor. Kendimi bir yarışta hissediyorum. Ekmek yarışı, iş yarışı tam bir hayat telaşı.

Karmaşık müzikleri dinler olmuşum ben de. Akustik şarkılar, pek de sarmıyor. Karmaşık ritimler ile hayat telaşına yetişmeye çalışıyor gibiyim. Hızlı şarkılar, bizi de hızlı insanlara dönüştürür müydü? Duygusal şarkılar ile efkarlanıyorsak, rap dinleyerek her şeye yetişebilir miyiz?

Bu aralar çok da hızlı yürüyemiyorum. Koşmak zaten bir hayal. Geçmiş ritimlerim geleceğimde de “cover” yaparcasına yeniden canlanıyor. Benzer ritimler tekrar çalıyor, biraz da ömrümden çalıyor. Gücümden çalıyor, kafamdaki enstrümanlar hala çalıyor.

Uçurumun kenarında, bir boşlukta yankı yapan sesler var. Boşluğa süzülüp, gökyüzünden tekrar bana geliyor. Geçmiş “cover’larım” yeni sezonda eskisi kadar tutulmuyor. Ben yine arıyorum. Seni arıyorum, en sevdiğim şarkı.
Hızlı söylenen şarkıları dinleyip dinleyip buralara geldim. Koşamayan bacaklarıma, hızla akıp giden düşüncelerim eşlik ediyor. Rüzgâra doğru akmaya başladı. Sanırım artık tıkanıyorum. Sana çok ihtiyacım var gel artık…

Seni bulduğum zaman, boşluklarda gürültüler çoğalamayacak. Boşluklar ilk defa anlamlı olacak. Çünkü sen, sen bir boşluksun. Boşluğa muhtaçsın. Boşluklar sana muhtaç. İşte buradasın. Ritimlerin uzakta tutulduğu bir köşede tekrar buluştuk. Seni ne çok özlemişim. Sessizlik! Sen çok şey ifade ediyorsun bu ritmik dünyada. Herkesin ulaşamadığı, insanların haberleri olmasa da en büyük ihtiyaçları.

Şimdi bütün ritimler dışarıda kaldı. Müzik çalmaya devam ediyor. Ama ben yalıtımlı yaşıyorum. Şimdi birazcık seninle zaman geçirme vakti. Sessizlik… Hoş geldin hayatıma. Düşüncelerim biraz soğudu.

Yoksa yeniden mi canlanıyor?

Bir müzik.

Fırtına öncesi sessizlik gibi.

Sesi kısıktan yükseğe giderek başlayan bir şarkı gibi.

Bir şarkı daha başlıyor gibi.

Vurucu bir başlangıç, şimdi yeni bir şarkı çalıyor…

Onur Yağmur

The post s e s s i z l i k appeared first on Mercek Dergisi.

Yaz Gelirken Yaz

Onur Yağmur — Tue, 14 Jun 2022 13:23:02 +0000

Bir Yıl Önce…

Havaların iyice ısınmasını fırsat bilmiş, bütün kışın kirini fayanslarında taşıyan balkonumu yıkamaya karar vermiştim. Yaz sezonuna geçerken, balkondaki çay sefalarıyla da buluşma vakti gelmişti. Karton toplayan yaşlı amcanın kafasını izlerken içeceğim çaylar…

Küçüktür evimin balkonu. Bir ben sığarım, bir de demliğim. Bazen ince bellim eşlik eder bize bazen de kupa bardağım. Manzaram da çok güzel değildir. Diğer binalar ile çok yakınızdır. Sanki elimi uzatsam diğer balkonlarda çay içen ailelerden bisküvi alabilecekmişim gibi. Çay sefasını birlikte yapıyormuşuz gibi. Birbirimize çok yakınız, birbirimizden çok uzağız.

Balkonumun tam önünde bir çöp tenekesi var. Bazen koku yapıyor. Bazen birisi ateş atıyor. Gözümün önünde cayır cayır yanıyor. Kiminin eski eşyaları, kiminin bitirdiği kitapları, kiminin kurtulmaya çalıştıkları, kiminin yemek artıkları.

Karton toplayan amca geliyor her gece. Birilerinin geçmiş kırıntılarında kendi geleceğini arıyor. Birilerinin bıraktıklarına tutunarak bir şeyler kurmaya çalışıyor. Bir çöp tenekesinde yeni umutlar arıyor.

Bugün…

Karton toplayan amca artık hayatımda yok. Eskisinden daha farklı bir çevrem, bambaşka bir manzaram var. Bugün piyano, keman ve gitar çalabilen cilveli bir kız çocuğu gördüm. Piyano çalmak için oturduğunda ayakları yere yetişmiyordu. Bembeyaz elbisesinin altında babet ayakkabıları vardı. Ailesinin ona verdiği kıymet, giyimdeki özenden kolayca anlaşılıyordu.

Bir konser akşamı, balkonda çay sefası yok. Havaların ısınması ile beraber dünya telaşı daha sıkıcı bir hal almıştı. Akşam içimden geçen tek şey ise soğuk bir kola olmuştu. Karanlık bir odada diğer insanlardan uzaklaşıp kendi benliğini yazan biri olmuştum bu sene.

Geçmişte yaşadıklarım da bugünkü telaşlarım da hepsi benim yaşadıklarım. Kendi benliğimi yazmak demek yaşadıklarımı hazmetmek kendime kabullendirmek demek. Yaşadığım duyguların içime dokunmasına izin vermek demek. Karton toplayan amcayı özledim. Evimin çöp tenekesini gören manzarasını da. Bu gece kimse ile konuşmadan kendi benliğine dokunan biri olmaya çalıştım. Buna ne kadar ihtiyacımın olduğunu da geçen yıl bu zamanlar yazdığım yazı ile anladım.

Anıları yazmak aslında ne kadar da kıymetliymiş. Bir anımı okumak beni bugünkü duygularıma dokunmaya kadar sürükledi…

Bu sene yaz çok iyi geldi. Bu yaz, sen de yaz…

Onur Yağmur

The post Yaz Gelirken Yaz appeared first on Mercek Dergisi.

Ben Abur Cubur Değilim!

Onur Yağmur — Sun, 10 Apr 2022 13:53:56 +0000

Bahar kapıda. Zile basmaya çekinir bir şekilde, kapının etrafında dolanıyor. Ara sıra uzaklaşıp, bizi soğuk rüzgarlar ile baş başa bırakıyor. Sonra tekrar görünüyor mercekten. Aslında o kapıyı bir çalsa, biz açmaya dünden razıyız biliyorum. Yine de çekiniyor işte, biz de açamıyoruz kapıyı.

Kapıda bekleyen ilkbaharı bir kenara bırakacak olursak, kapının diğer tarafında çok tuhaf duygular var. Şu kararsız havalara yakışır bir şekilde, karmaşık duygularda boğulmak üzereyiz. Bahara açamadığımız kapılar, sanki bizim suratımıza kapanıyor.

Tükeniyoruz ve tüketiyoruz. Herkes tükenmiş, herkes yılgın. Yorgunlar da yoruyor, kızgınlar da kızıyor. Yorgunlar, kızgınlar, görmeyenler, duymayanlar ve konuşmayanlar… Hep beraber bu kasvetli havayı oluşturuyor. Bir türlü karşılanamayan şu baharın sorumluluğunu almıyor kimse. İtirafım olsun o zaman; yorgun, yılgın ve kızgın olanlardanım. Ama ben görmeyen, duymayan ve konuşmayanlardan değilim! İşte açıkça anlatıyorum sizlere:

Kanım emiliyor sanki. Motivasyonum, yırtıcı hayvanlara yem olmuş. Duygularım bir ormanda kaybolmuş. Gülüşlerim biraz durulmuş, tahammülüm ise yok olmuş. Haybeye kaybetmedim, kaybedildim… Siz tükettiniz beni. Bir arkadaş grubu arasında açılan bisküvi paketi oldum. Biz bisküvi paketlerinin en büyük korkusu da budur. Arkadaş ortamında açılmak. Herkes dilim dilim tüketir. Çok büyük bir hızla yok olabilirsin. Çıtır çıtır yok olurken, herkesi mutlu edebilirsin. Paketin sahibi, bitiyorsun diye içten içe üzülse de yok oluşunda en büyük pay ona aittir. Çoğu sevinir, azı üzülür ama gerçek değişmez. Yok olursun.

Sonra her yok olan gibi sen de yok olmak ister, bir yokluk girdabına koşarsın.

Düşüncesiz kafaların, kurbanı olmak işte bu. Kahkahaların arasında, görünmez olmak. Yok oluş girdabına koşmak.

Sırf bu yüzden, artık yok olmak istiyorum. Kapıyı çalanlara, evde yokuz demek. Eskimiş bir radyo oldum. Televizyon gelince unutuldum. Eskimiş eşyalar gibi kullanıla kullanıla yoruldum, eskidim diye yine ben suçlu oldum.

Bu yüzden gitmek istiyorum. Her şeyden, herkesten uzaklaşmak. Bir köşeye sığınmak, belki de tamamen kaçmak. “Beyaz Bir Sayfa” dedim daha önce. Gidip, eskilerini yırtıp atmak istiyorum. Her zaman yazmak olmaz, belki biraz silmek istiyorum. Zaman zaman silgi, kalemden keskin olabilir. Eski cümlelerimi keskin silgim ile yok ederken, kızgın cümlelerimi sildiklerime bırakmak istiyorum. Kırgın umutlarımı ise isyankâr yazılarımda toplamak istiyorum. Sürekli yenisini yazınca da eskiyenler daha az okunuyor, biraz daha seyrek yazacağım sanırım.

Şimdi bir serin hava çarptı yüzüme. Ama unutmayın, bahar kapıda. Siz gidin karşılayın. Ben bir mayıs akşamında, kelebeklerin arasında karşınıza çıkacağım. Sonra elime fırçayı alıp; kısa bir ömrün yanındaki, uzun ömrün defalarca ölüşünü çizeceğim tuvallere. Bakın şimdi de ressam oldum. Yazar oldum, ressam oldum, öğretmen bile oldum ama ben hiç bisküvi olmadım. Bir paket daha bitti. Hadi şimdi, Bir Yalan Söyle Bana!

Bi’ sana, bi’ bana.

Hem unutana, hem de unutulana…

Afiyet olsun.

Onur Yağmur

The post Ben Abur Cubur Değilim! appeared first on Mercek Dergisi.