Gökyüzümü süsleyen yıldızlar gibiydi, yaşlandıkça kar beyazına dönen saçların. Yirmilerimizin bağrında nasıl bu kadar yaşlanabilmiştik? Sana baktıkça gençleşiyordum oysaki. Hâlâ öyle ya; sen diye başlayan satırlarım, sen diye biten mısralarım var benim. Kar suları ile beslenen dağ nergisleri gibi, baharı müjdeleyen sümbüller gibi… Gönlümün topraklarına yağan yağmur sonrası, yayılan kokundan tanırım seni. Işığını ruhumun güneşinden alan ay parçam.

Canımı çıkarırcasına huzura susamıştım. Kana kana kuraklık serpilmemeliydi yüreğime. Avuç dolusu kumlar kadar hür, kıyısına kavuşan dalgalar kadar istekli olmalıydım. Hüznün, binlerce ışık yılı kadar uzakta olmasını diledim. Yanımdan öylece geçip gitmesine bile tahammülüm kalmamıştı. Acılarım artık benim için adını bilmediğim bir yabancıydı. Asla tanımak istemeyeceğim, ayak bastığı yerlere lanet edeceğim bir yabancı…

Keşfedilmeyi bekleyen huzurumu, ambalajından çıkarmanın neşesini yaşıyordum bir yandan da. Rönesansı yaşayan ülkemin sokaklarıydı ismin. “Al bak, uğruna dünyayı ayağa kaldırdığın huzurun tüm berraklığı ile karşında.” Bütün savaşlarıma değecek bir hismiş. Meğer umudumun sahilleri yıllarca aynalarda saklanmış. Bense gönlümün kıyılarında seni ararken deniz kabukları doldurmuşum ceplerimi. Düz oval taşlara, ruhumuzdan izler ve cümleler emanet ederdik bahar akşamlarında. Denize serilen gün batımında; parıldayan siman kadar güzel, yıldız gibi ışıldayan gözlerin kadar özeldi kum saatinde saklı ömrümüz…

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post SİMANIN KIYILARINDA: “YILDIZLARIM” appeared first on Mercek Dergisi.

Paramparça olmuş yuvamı terk edip görkemli saraylara adım atmak istemedim hiçbir zaman. Çatlamış duvarlarımın ardında açan sümbüllerim vardı baharı müjdeleyen. Güneş gören kalbimin asla ısınmayan odasıydı gözlerinde yatan ayaz. Bir nebze ısınabilmesi için cehennem doldurmuştum oysa ki avuçlarıma. Küle döndüm şifa olur diye topraklarına. Lâkin zehirli sarmaşıklar filiz verdi, uzayan dikenleriyle urgan olmuştu kokunun sindiği kalbimden boynuma.

Kışı yaşayan gönlümün asla yaşatamadığı bir Nisan ülkesiydi umudum. Altın kafesler değildi yuvamın süsleri, bir çift kanattı gökyüzümü süsleyen emsalsiz bakışlarında. Dualarıma karışıyor cennetimin hasreti, ellerimi açıp avazım çıkana kadar sustuğum yakarışlarımda. Ölümle can vermeyecek kadar güzel kokan bir çiçeğin dallarında yuvalandım, ruhuma siner durur kalbinin özünden yüreğime dökülenler…

Ölüm çiçeğiydi, her hatırladığımda bana can veren gözlerin. Bir kaşık bala konan arının sevincini yaşıyordum gönlüne konduğum her vakit. Deli bal misali, fazlası zehir mi dersin? Tattıkça cana geldim, kararan gözlerimin ardında gizlenen tebessümüm ölümsüz kıldı umudumu. Ölüm çiçeğimin yaşattığı sonsuzluğun düşlerinde, ölümsüz bir masal. Yaşadıkça gençleştiğim, sevdikçe evcilleştiğim…

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post ÖLÜM ÇİÇEĞİM appeared first on Mercek Dergisi.

Varlığın, tamamlanmayı bekleyen yapbozumun eksik parçasıydı. Gezegeni yaşanılır kıldıran, çölümde avare gezen meczubuna suyu bulduran, kör kuyularda teslimiyetimle gönüllere sultan olduran parçam. Buzdağının görünen kısmında yatan şerri gördü gözlerin, altında yatan devasa hayrı ise gözlerim. Bundandır asırlar boyunca saksılarda sulayıp büyüttüğüm özlemim, dualarımda dilimden düşürmediğim sevda sözlerim…

Gönlümün kıyısında, kum tanelerini alıp götüren hırçın bir denizdim. Deniz kabukları gezinirdi sonsuzluğa açılan yelkenlerimde. Ufuk çizgisi kadar uzak, sensizliğin sessizliğinde sağır olacak kadar ırak… Her mevsim açan çiçeğim gibi gönüllü olmalıyım yaşamın tutkusuna, karayellerle can vermeyen direnişlerinin arzusuna. Kıtalarca gezip dinlenmeli, sıcak iklimlere süzülmeliydim.

Kar beyazı düşüyor saçlarıma, yüz hatlarım kırışıyor. Bedenim sanki minik tırtıldan ihtişamlı bir kelebeğe dönüşüyor. Güneş batınca toprağa karışıyor bedenlerimiz, üzerimizdeyse renk cümbüşü çiçekler yetişiyor. Gecemin en aydınlık karanlığında, ölümle son bulan bir başlangıç gizliydi öyle değil mi? Sonsuz kere seveceğim, seninle sonsuzluğa yürüyebileceğim bir başlangıç…

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post GÖNLÜMÜN DERYALARI appeared first on Mercek Dergisi.

Musalla taşına uzanmış ruhumu gören birinin bana doğru geldiğini görüyordum. Küçük bir kız çocuğuydu. Sırtında bembeyaz ve ufacık kanatları vardı. Yumruklarını sıkıp kalbime bütün gücüyle vuruyordu. Uyanmam için çığlık çığlığa bağırıyor bir yandan da ağlıyordu. Eğer uyanamazsam benimle birlikte o küçük kız da sonsuz bir uykuya ilk adımlarını atacaktı. Siyahlara hapsolup, varlığı sonsuza dek yeryüzünden silinecekti.

Gözlerimin önünden usul usul geçen yirmi beş yılımı izliyordum. Her karesini en ince detayına kadar ezber etmiştim. Huzur dolu anlarım, hüzün dolu hatıralarıma savaş açmıştı. O kadar büyük bir savaştı ki bu, her yanı yangınlar ve feryatlar sarmıştı. Huzurun ardında savaşan o küçük ordu, hüzün ordularına mağlup olmak üzereydi. Bu savaşı kazanmanın bir yolunu bulmalıydılar. Dirilebilmem için, yaşayabilmem için, savaşabilmem için…

Ay ışığı süzülüyor yüzümden kalbime, yoldaş olmuş karanlığıma sanki. En derin gecelerin içinden çıkıp geliyor, buradayım der gibi. Güneşe küsmüş yüzüme bakıyor, nedenini sorgularcasına. Sabah ezanlarını getiriyoruz beraber, sonrasında ay bir yana ben bir yana. Kavuşuyoruz geceden geceye, lal olmuş dillerimizin ardında gizlenirken umut sancılarımız.

Son kez sığınıyordum mutlu bir sonsuzluğa. Göğe uzanan ellerimin ardında dualara karışan bir mucize, bir haykırış, bir ışık…

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post 25. YIL DÖNÜMÜ appeared first on Mercek Dergisi.

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post ŞİİRLER SOLUYOR MISRALARIMDA appeared first on Mercek Dergisi.

Ardından tüm berraklığıyla güneş doğuyordu. İyileşmek için çare arayan yüreğim, aynalarda gezinen yabancıya son bir kez şans veriyordu. Mısralarımda yaşattığım cenneti yaşayabilmem için son bir şans.. Sonsuz bir ömrün umut dolu yanlarına sığındım, çatlamış aynalardan ruhumu sakındım, kalbinin özünü toprağa emanet eden aşıklar misali musalla taşlarına yıkıldım.

Çarem yeryüzünde baki kılınmamış mıydı yoksa? Zihnimden kalbime akan rüyalarımla saksılarımı doldurdum. Gözyaşlarımla sulayıp her birinde kusursuz papatyalar oldurdum. Kalbimin güneş almayan yerine koymuş olmalıyım canlarımı ki teker teker hepsini soldurdum. Elimde kalan bir avuç toprağı bağrıma basıp ebet müddet duruldum.

Son satırlarım, acı tatlı hatıralarımdan oluşuyordu. Yazarı tarafından kıyamete uğratılmış gönül devleti, bir daha umudun yeşeremeyeceği sönük toprağı, güneşini asırlarca bekleyecek olan kasvetli geceyi.. Tüm bu fırtına gözlerini açtığında son bulacak bir kabus muydu, yoksa gözlerini kapadığında huzur bulacak bir ömrün finali mi?

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post GÖNÜL DEVLETİMDE KIYAMET appeared first on Mercek Dergisi.

Gözlerimin içi parlıyordu. Kendime değer vermek ile o kadar meşguldum ki bunu satırlarda ölümsüz kılmayı dilemiştim. Geriye dönüp baktığım vakit tertemiz bir geleceğin temellerini ne güzel atmışım diyebilmek için. Tüm yaşantım bu masaldan ibaretti taki o gün gelene değin.

Bir çift gözün derin bakışlarına kitlenmiştim. Kalbim hiç olmadığı kadar hızlı atıyordu. Huzur dolu yarınların yaşanması dudağımdan dökülecek birkaç cümleye bağlıydı. Defalarca okumak isteyeceğim şiir gibiydi ve ben bu şiirin her bir mısrasına âşık olduğumu bir çırpıda söylemiştim. Gözlerinden hem korku hem de huzur yansımıştı birdenbire. Gözyaşı ise hemen ardından avuçlarıma bırakmıştı kendini. Mutlu sonsuza kavuşmamızın ilk adımlarını atmıştık.

Tüm bunlar bir yana zihnimde ne zaman patlayacağı belli olmayan bir saatli bomba ile birlikte yaşıyordum. Fırtınalı günlerim, ay ışığından mahrum gecelerim oluyordu. Sonrasında kasvetli günlerimin ardında saklanan güneşim doğardı ve zaman kalıcı olarak dururdu sanki. O an bomba hiç patlamayacak gibi gelirdi insana. Kime gelmezdi ki. Bana aşkı sunan bir kalbi kendimden bile sakınmışken güneşsiz, nefessiz ve karanlıkta nasıl bırakabilirdim.

Bütün bu karanlığımı bir akşam güneşinde sonsuzluğa itelemiştim. Onun yerine güne coşkulu ve naif bir tonda “günaydın Delibalım” diye başlayan sesin ile uyanmayı dilemiştim. Dualarımda geziniyordu ipeksi saçların, yalın ayakların ise gönül devletimde. Bastığın yerler filiz verirdi, bir bakışınla buzdan kalpler erirdi. Kum saatine sığdırılmış masaldı bizimkisi. Tekrar tekrar tersine çevirmek isteyebileceğimiz türden.

Zihnim ile kalbim arasında gidip gelen saatli bomba artık kontrol edilemez duruma gelmişti ve ben gökyüzünü üstüme örtemiyordum. Kalbime dokunan meleğin kanatlarını farkında olmadan kırmak üzereydim. Defalarca da kırmıştım aslında.

Masalımın kâbusa dönmesi iğne ipliğine bağlıydı. Urgana dönüşen ipliğim beni bir uçurumun kenarına sürüklemişti. Ayaklarımın dibinde uçurumun dibinde açan papatyalar önümde ise sonsuzluğa uzanan denizler vardı. Eğilip bir papatya kopardım, uzunca ve derince inceledim. “Seviyor, sevmiyor” kumarında harcanmış olsa gerek o da kendini deryalara bırakmaya gelmişti.

Sonsuzluğa ilk adımımı atmıştım. Ölümün olmadığı, seni zamandan bağımsız sevebileceğim o yere…

Bu dünyadan bir Delibal geçti.

( Bu yazı Delibal adlı filmin ana karakteri olan Barış Ayaz’ın ruhuna bürünerek yazılmıştır.)

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post MUTLU SONSUZ: “DELİBAL” appeared first on Mercek Dergisi.

Dağ çileklerinden tutun usul usul akan nehirlere kadar uzanan bir şiirdi bu. Şairiyse, ruhunu ezberlemiş o küçük evreninde huzur birikintisine bulanmış bir şekilde durmaktaydı.

Diyar diyar dolaşıp göğsüme konan karanlığım, bu tutkulu şiirlerden ve ela şarkılarından çok utanmıştı. Ufak bir fısıltıyla, kalbimi saran o taştan duvarlarım bir anda tuzla buz olmuştu.

Geriye, düşlerimi süsleyen ruhumun çocuksu sevinci ve o fısıltıyla taştan duvarlarımı yıktığım atmaya değer kalbim kalmıştı.

Satırlarda yaşattığımız düşlerin gerçekleşmesi dileğiyle…

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post DÜŞLERİME SİNEN BAHARLAR appeared first on Mercek Dergisi.

Sosyal medya, sonlu hayatımızın sonsuz kısmı. Zamanın kum saatinden bağımsız olduğu, renklerin daha canlı daha göz alıcı kısmı. Olduğumuz gibi mi görünmeliyiz yoksa kurgu bir masalın karakteri mi olmalıyız? Kurgu bir masal daha cezbedici gibi görünüyor sanki. Hiçlik deryasında yüzmek için çok mantıklı. Ne de olsa yelkenlerimi alabora edecek bir rüzgar yok.

Peki ya olduğum gibi görünsem.. Aynalar ile barışık olmak kirpi kişiliğimi yok ediyor. O rüzgar yelkenlerime tüm kuvveti ile vuruyor lakin devrilmiyorum. Yaşamın yalın yüzüne alışkın olduğumdan olsa gerek. Anlamlı görünen karmaşık bir cümle. Bu cümleyi kalbimle açıklamam gerektiğini düşünüyorum. Çünkü zihnim yetersiz kalacak.

Acıyı özünden tattım bire bin katmamaktan ötürü. Huzura baharı bahşettim, çıplak ağaçlar haziranımdan ne götürür. Medya denen portreye koca bir gülümseme, sağanak bir yüz, karakterimden bir öz bıraktım. Aldatılan bir topluluk, tiyatro izleyen bir çoğunluk tüm gerçekliğim ile deray oldu. Kısa bir cümle ile sözlerimi bitirmek istiyorum.

Sosyal medyanın hayatınıza yansımayan kısmına savaş açın, yansıyan kısmına neşe saçın.

SEMANUR TARHAN

Hepimizin hayatının bir parçası olan ve gündelik bir iş gibi rutine oturttuğumuz sosyal medya bu toplumun gözbebeği,belki de ilk göz ağrısı gibi birşey.Peki sizce sosyal mecralar neden bu kadar bizden,hayattan? Çünkü dile getiremediğimiz, söyleyemediğimiz,sadece hayıflandığımız,belki de dile getirmeye çekindiğimiz her cümlenin,mimiğin,tepkinin dili olur sosyal medya.Toplumun çekinmeden dileklerini, şikayetlerini ortaya döktüğü yerdir, yaralayan acının cesaretlendiği yerdir.Bence çoğu insan için iletişimin kaynağı olan sosyal medyanın asıl değeri budur.Ağlarken sesimiz duyulmasın diye tuttuğumuz nefesin boğulmadığı yerdir sosyal medya.Hiç tanımadığımız insanların sevinçlerine,mutluluklerına,yaralarına hayatlarına ortak olup yalnız hissetmediğimiz,duygusal eksiklerimizi kapatmaya çalıştığımız yerdir.Her ne kadar farklı hayatları tanısakta, sosyal medya hiçbir zaman içimizdeki duygusal eksikliği,o kabuk bağlamamış yarayı kapatmaz,iyileştiğini sanarız ama o yara tekrar tekrar kanadığında anlarız o tür eksiklere sosyal medyanın deva olamayacağını.Çünkü sosyal medya bir terapi değil arkadaştır;iyi günde,kötü günde yanında olan,bazen güldüren,bazen ağlatan,bazen de yanında çok güvende hissettiğin arkadaştır.

MUKADDES ORUÇ

Günümüz sosyal medyasının içerisinde bulunan fenomenleri hayatımızın merkezine alıp her koşulda yapılanın ve bize gösterilenlerin doğruluğunu yanlışlığını düşünmeden tartmadan hayatımıza entegre ediyoruz. Yeni dünyanın koyun sürüsü haline geldik. İşin kötüsü bunu hayatımıza da tamamen uyguluyoruz. Sonucunda da etrafımız aynı yüz tipinde, aynı kıyafetleri giyen, aynı konuşan insanlarla dolup taştı. Fenomenlerin müşterisi haline geldik. Bize sundukları ürün ve hizmetleri tüketim çılgınlığı ile alıp kullanıyoruz onlar da bunun karşılığında bizden daha rahat daha lüks hayatlarına devam ediyorlar. Tabii bu işin sadece maddi tarafı. Bir de manevi tarafı var ki o da “bize nerede o eski günler” özlemini yaşatan tarzda. İnsan ilişkileri artık o kadar yapmacıklaştı ki ilişkiler sadece iş ve para üzerine kurulur oldu. İnsanlar artık gerçek duygularını saklayıp iletişimi oldukça bozuk ve kısa tutmaya çalışır oldu.
İnsanlar birbirlerinin gözlerinde o samimiyeti ararken samimiyetsizliğe gömüldü. Durum böyleyken nasıl önüne geçeriz diye düşünecek olursak artık bunun pek mümkün olmadığını düşünüyorum. Ama en azından azaltmak için bir şeyler yapabileceğini söyleyebilirim.

NAZİRE KÖKSAL

Sosyal medyanın bizlere dayattığı bir algı var. Dıştan her şeyin mükemmel ve kusursuz gözüktüğü ortamda içtenliğe girince aslında bizlere işlerin bu denli olmadığını gösterir. Peki aslı böyle gözükmeyen algının nedenleri nedir? Misal arkadaşlarımızla içtiğimiz bir kahveyi düşünelim. Çok mutlu, güler yüzlü fotoğraflar paylaşırız. Peki o masada geçen hayatın derinliklerinde konuştuğumuz konular… Sadece görselde kalan bir kare ve paylaştığınız kafenin hoş görüntüsünden ortaya çıkan yorum kalır. “Yaşıyorsun bu hayatı” çok sık duyulan bir cümledir. Sosyal medyanın insan üzerindeki bir nevi olumsuz etkisini gözler önüne sermiştir. Bu olumsuzluğun yanı sıra tabili olumlu etkiler de vardır. Olumlu yanlarının etkisinden bahsetmek gerekirse sesini duyuramayan insanımızın sesi olur. Üstü kapanıp gidecek davaların savunucusu olur. Sosyal medyayla birlikte birbirini tanımayan insanlar birbirine yoldaş, kardeş olur.

ZEHRA BAŞOĞLU

Sosyal medyanın her zaman insanları birbirinden uzaklaştırdığından yakınılır. Çoğu kişi sosyal medyada geçirdiği dakikaları sayar. Çok fazla vakit geçirmenin insanlarla iletişimine engel olduğu sanılır. Aslında tam tersi insanlarla iletişim olanağı yaratmaz mı? Yıllardır görmediğin bir arkadaşından sosyal medya sayesinde haberdar olmaz mısın? Aranızdaki kilometreler birbirinize attığınız bir video ile kapanmaz mı? Onun da seninle aynı şeye güleceğini bilip onu düşünüp atmaz mısın o komik videoyu? Sosyal medya sayesinde birbirinizi düşünür, hatırlarsınız. Birlikte olmanızın imkanı olmadığı durumlarda karşında değil ama yanındaymış gibi hissedersin. Herkes her zaman yanımızda olamayabilir ama sosyal medya sayesinde iletişimde kalıp içimizin sıcaklığını birbirimizde hissedebiliriz. Yani sosyal medya insanları uzaklaştırmak yerine tam tersi uzaklaşmış insanlara birbirini hatırlatıp daha da yakınlaştırabilir. Yakın olmak isteyen , iletişime girmek isteyen için sosyal medya dezavantaj değil fırsattır. Bu fırsatı değerlendirmek de herkesin kendi elindedir.

Nazire Köksal, Mukaddes Oruç, Zehra Başoğlu, Muhammed Talha Kuzu ve Semanur Tarhan

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post SOSYAL MEDYANIN İNSAN ÜZERİNDEKİ ETKİLERİ? appeared first on Mercek Dergisi.

Ne toprağa karışabiliyordum ne de gönül devletlerini hayata döndürebiliyordum. Heba olmuş papatyalar üzerinde yalın ayak anılarımı yokluyordum. Baharlardan eser kalmamıştı. Yüreğim bu kasvetli manzaraya dayanamamıştı.

Tutunamayanların vücut bulmuş hali gibiydim sanki. Tutunmaya çalıştığımsa binlerce kişiye mezar olan uçurumun ucunda yetişen narin görünümlü papatyaydı. Tüm hayatım bu papatya ile anlam kazanır, ruhum yeşerir diye düşünüyordum. Ta ki tutunduğum papatya ile uçurumdan düşene değin. Ruhumun ağırlığı ile hızlı bir şekilde hüsran dolu topraklara çakılmıştım.

Bilincim yavaş yavaş beni terk ediyor, göz kapaklarım ise beni karanlıkta bırakmak için hazırlanıyordu. Son bir kez gözlerimi gökyüzüne doğrultmuştum. Veda dolu bakışlarımın ardından kanatları kanlanmış bir melek belirmişti. Beni bu cehennemden çıkarmak için mi gelmişti yoksa yürek yangınımı harlamak için mi?

Bu sorulara cevap verecek gücü kendimde bulamamıştım. Sır dolu bakışları ile gözlerimin içine bakıyordu. Yoklamakta olduğum anılarımın tek özel parçasıydı o. Ruhumu ezberlemiş olan, sonlu dünyamda bana sonsuzluğu kılan..

Onlarca asırdır devam eden sonsuzluğumun her günü, huzur birikintilerimin ilk günkü heyecanını ve tutkusunu barındırıyordu. Görklü bir meleğin kanatlarında saklıydı ilklerim ve de sonlarım. İlklerle dolu deryalarımızın sonsuzluğunda..

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post GÖRKLÜ BİR MELEĞİN KANATLARINDA appeared first on Mercek Dergisi.