Hala konuşuyorsun. Hani demiştin ya konuşmaktan çok dinlemeyi severim diye. Hani o ilk tanıştığımız vakitlerden birinde. Gerçi ben seni her gördüğümde ilk kez görüyormuşçasına pür dikkat inceliyordum. Her anını zihnime kazımaya çalışıyordum ki sen olmadığın vakitlerde hayaline sarılabileyim diye. Sesinin tınılarında geziyordum, dokunuyordum kadife sesine. İlerleyen vakitlerde de benim yanımda ne kadar çok konuştuğunu sanki yıllardır konuşmamış gibi kana kana benimle konuşmak istediğini söylemiştin. Yüzümde koca bir gülümsemeyle gözlerine bakmıştım.

Şimdi telefonda susmayışını neye bağlamalıyım?

Seviyor musun hâlâ susmayı?

Ben seni hâlâ çok seviyorum.

Kendimi bilmez halde kahve yapıyorum. Kahvenin suda eriyerek kaybolmasını, suyun renginin değişmesini izliyorum sakince. Ne çok kızardın şunları içme diye. Şimdi her yudumum sana ettiğim isyan sanki. Her yudum ağzımdan çıkabilecek potansiyel küfür gibi vücut buluyor içimde. Yutkunuyorum. Son yudum suskunluğum.

Uzun süredir üzerimde suskunluk hakim, neşem pılını pırtısını toplamış bir gece ansızın kaçmış. Kurumaya bırakılmış acı biberler gibiyim. Yandıkça yanıyorum. Ve bana dokunanı yakıyorum.

Ne umutlarla aramıştım seni!

Kitaplarla, fotoğraflarla, resimlerle ve kendimle konuşmak yetmiyordu. Seni başkasına değil sana anlatmaya ihtiyacım vardı. Bazen sadece biri duysun isteriz yüreğimizden geçenleri. O insan dinlesin de cevap vermemesi mühim değil. İşte böyle bir istekle aradım seni. Telefonun çalmaya devam ettiği her saniye büyüdü ve bir anda koca bir yüzyıla dönüştü. Ben içimdeki çocuğun verdiği son nefes gibi çaresiz bekledim cevap vermeni.

Sesinde numaramı silmişlik vardı. Sesinde soru vardı. Sesin yabancıydı. Sesinde konuşmak istemeyen birinin sıkılmışlığı fidan vermişti. Sesinde çok şey vardı. Fakat benim için hiçbir şey yoktu.

Sen konuştukça yanlış numarayı tuşladığımı fark ediyorum. Sen konuştukça aradığım kişiyi içinden beraat ettirdiğini görüyorum. Hayal etmeye korktuğum sen, gitmiştin. Bu sefer gerçek bir gidişti. Şimdiki sen benim için olsan da olmasan da olur. Umut etmeye değmiyor biliyor musun? Umut ne kadar iyileştiriyorsa bir o kadar da yaralıyor.

Utanıyorum kendimden, seni sevdiğim için. Sonra utandığım için kızıyorum kendime. Saçımı başımı yolup karnıma bir tekme geçirmek istiyorum. İçimdeki yangınlara koca bir damacana suyu boşaltsam şimdi sanki her şey normale dönecek gibi. Sahi benim normalim neydi? Öyle zalimsin ki! Sevgimle, güvenimle birlikte normalimi de alıp götürmüşsün.

Ey sen benim çok sevdiğim düş kırıklığım,

Ey sen, ne yaptın bana?

Orada mısın? diyorsun; evet, diyorum.

Sesimde üzeri toz tutmuş, hiç okunmamış dini kitaplar var. Okunmuş gibi yapılan hiç bir zaman tam anlaşılmayan.

Sesimde ağaca takılmış uçurtmaların haykırışları. Sesimde kurulu boş salıncaklar. Sesimde yerini yadırgamış kaktüs ifadesi.

Sesim isyankâr, sesim vakur, sesim kabullenmiş, sesim dalından koparılmış papatya.

Sesimde gel desen gelirim haykırışı hiçbir zaman gitmeyecek olan.

Ayşe Hanım AŞIK

Merhaba, ben Ayşe Hanım AŞIK. (Kod adım: AHA :D) Karadeniz Teknik Üniversitesi İçmimarlık öğrencisiyim.Kız kardeşimle vakit geçirmeyi, kendi çapımda sulu boya resim yapmayı, ne kadar zorlasa da bölümümü, maviyi, denizi (malum Ankaralı olmak bunu gerektirir) ha bir de okumayı çok seviyorum. Okuyarak doğru ve kibar düşünmeyi öğreniyorum. Biraz da yazmayı deneyeyim dedim…Heyecanlıyımmm… Yazılarımda görüşmek dileğiyle…

The post ÜSTOPYA appeared first on Mercek Dergisi.