Hiçbir zaman kurtulamadım sorgulamaktan. Mükemmeliyet midir bu yoksa korku mudur hep sorguladım. Sen gerçek misin? Bu yolculuğum gerçek mi yoksa ben bir yalana mı inandım. Çok bilmek için hem çok gezmek hem de çok okumak lazımmış. Şu an olmayan birisi için geziyorsam bile çıktığım bu yürüyüş benim eksiğimmiş.

Kusurlarımı görüyorum bana en yakın ama görmesi en zor olanları. Bunları saklamak için uğraştığım çabaların yorgunluğu varmış üzerimde. Cansız insanların kendilerine tahammülü olmadığı gibi kusurlarına da olmuyormuş. Kendimi daha tanıyamasam da keşfettiklerime saygı göstererek yeniden doğduğumu anlıyorum. Cansız bir insandan doğamın ortasına bir kelebeğin kozasından çıkması gibi düştüğüme hala bir çocuk gibi şaşırıyorum. Oysa hayatın kendisi büyük bir mucizeymiş.

Asla dünyada bir iz bırakma yolunda değilim. Anlamsız ya da saçma bulduğumdan değil çünkü sadece yaşamak bana yetiyor. Binlerce yıl sonra yazılarımı okumak için dil bilimcilerin uğraşmasına gerek yok. Evim bir sonraki milattan sonraya ayakta kalmasa da olur. Mecnun gibi aşkım dillere destan olmasa da olur, bana yetiyor zaten yaşamak.

Yolculuğumun sonuna yaklaşıyorum galiba. Hep içimdeki o derin hisle yolumu belirledim. En güzel hissettiğim yerleri gezdim, seni aradım. Artık o his arayışımın bitmesine çok az kaldığını söylüyor bana. Kafam karışmaya başladı. Sanki seninle ilgili tüm anılarım birbirine girmiş gibi sanki olmayan yerler gözümün önüne geliyor, uçuk düşüncelere kapılıyorum. Belki de yanlış yerlerde aramak yerine olduğum yerde seni beklemem lazım.

Seni bulamasam da seçtiğim yol yanlış değildi.  Eğer bir gün seni aramak yerine beklemeye başlarsam sen de benim yaptığım gibi yap. En güzel hissettiğin yeri ara, yolların derinliğini gör, yaşlılara sor beni mutlaka benim ayak izlerimi göreceksin.

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Hayal Hanım appeared first on Mercek Dergisi.

İnsanın memleketi sevdiğidir. Memleketimi bile bilmemek beni çok yordu. Yıllarca bağırdım, çağırdım ama kimse duymadı. Bu yüzden ben de sessizleştim artık, gülüşüm de yaralandı. Sadece bir acı tebessüm kaldı bana benden hatıra, onu da çok kullanmıyorum zaten hemen eskimesin. Yaralarımı okşadım her gün, oradalar mı, beni terk ettiler mi diye. Çünkü unutmak istemedim kendimi, vazgeçmezdim ki ben hiçbir şeyden. Vazgeçmeyi geçtim kurtulamazdım da ben. Korkularım hep peşimde olur, içimdeki şeytan sürekli enseme vururdu ve ben asla kurtulamazdım. Ta ki o güne kadar.

Seni gördüğüm günden beri mektuplar yazıyorum ama ne adını biliyorum ne de yaşadığın yeri. Zaten o rüya bitince yüzün de hemen bulanıklaştı zihnimde, seni kağıtlara çizemedim. Bana kendini gösterdikten sonra her şeyin rengi değişti. Bir rüya insanı bu kadar etkileyebilir miydi? Çocuk olmuştum artık herkesi de çocuk olarak görüyordum. Bu mektupları da bu yüzden yazıyorum zaten bir çocuktan başka kim rüyasında gördüğü bir kız için mektuplar yazıp kızın bulması için dağlara saklar ki.

İnsanın gökyüzüne en yakın olduğu yer dağlardır aynı zamanda benim de sana en yakın hissettiğim yer oralar. Dağlara çıktığım zaman garip bir his oluşuyor içimde sanki senin yanında olduğum o kısa andaki hislerime benziyor. Hem daha güçlü hem de çok güçsüzüm. Her seferinde daha da yaklaştığımı hissediyorum. Seni o dağda görmesem de bir sonrakine giderken göreceğime emin olarak gidiyorum.

Şu küçücük dünyada seni hala bulamadığıma şaşırıyorum. Benden saklanıyor musun yoksa arkamda bıraktığım izleri takip ettiğin için mi hala kavuşamadık. Ne yapacağımı bilmiyorum ama yürümeye devam edeceğim. Hiç beklemediğim bir anda seni görecekmişim gibi geliyor.

Bir gün kavuşmak dileğiyle…

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Umut Hanım appeared first on Mercek Dergisi.