Hangi evin içinden geliyor huzurun sesi?

Huzurun sesi, mutluluğun tadı, sevginin kokusu var,

Biliyorum.

Güvensizliğin, sevgisizliğin, ihanetin, mutsuzluğun, samimiyetsizliğin kokusundan

tadından, sesinden biliyorum bunu.

Evrenin bilmediğimiz yerlerinde her şeyin bir zıddı var.

Evrenin görmediğimiz yerlerinde mutluluk var.

Ancak oraya nasıl gidiliyor bilmiyorum?

Yaradılışımızın kaçıncı seviyesi bu emin değilim.

Sadece görmediğimiz, bilmediğimiz bir yerde hayat var.

Yerin üzerinde ve ruhlarımızın enkazı altında başka bir dünya var.

Bir hikâyesi var her şeyin.

Yolunu kaybeden insanın, eriyen mumun, süzülen gözyaşının,

Uçmaktan yorulmuş bir kuşun, sokaktan geçen yabancının…

Her şeyin bir hikâyesi var.

Senin, benim, hepimizin.

Ölümü yakın bir kuş gibi hissediyorum,

Kanatları uçmaktan yorulmuş, bacakları yara bere, kanla dolmuş…

Tam bu satırlarda Atilla İlhan’ın dediği yerdeyim,

Kirpi gibisin çocuk,

Her tarafın diken

Kim elini uzatsa delik deşik

Üstelik sen de kan içindesin.

Dikenimiz hem kendimize hem etrafımıza…

Bu yorgunluk, bu sevgisizlik bitiriyor bizi…beni…

Sona yaklaşıyormuşuz gibi hissediyorum,

Ve hayır umutlu şeylerden bahsedemiyorum.

Çünkü iyi olan şeyler geride kaldıkça hafızamda onları bulmakta zorlanıyorum.

Mesela, hatırlayanınız var mı, sevgi neydi?

Sevgi bir bakış, bir gülüş müydü?

Bir dudağın kıpırdanışından yanağımızda oluşan pembelikler, utanmalar sevgi değil miydi?

 En son ne zaman kızarmıştı yanaklarımız hatırlayanınız var mı?

Uykumuzu en son ne zaman terk etmiştik sevgiyi düşünmek adına?

En son sevgi şiirini hangi gecede okumuştuk?

Neydi sevgi dış mıydı, yoksa iç mi; kabuk muydu, yoksa can mı?

Var olmak mı, varlıktan geçmek mi?

Dünyaya gülmeye mi gelmiştik, ağlamaya mı; ölüyor muyuz, yoksa doğuyor mu?

Sevgi bir acıydı herhalde, bir kederdi, kâh hüzün, kâh mutlulukla hatırlanan. Belki de sabırdı sevgi, affetmekti, gelecek günler adına.

Sevgi; iki hece.

Sevgi, sevmek kelimesinden türetilen bütün öteki kelimelerin en güzeli.

Ancak sevgi, şimdi uzak geçmişte…

Bazı fotoğraf karelerinde gömülü kaldı…

                                                                                                                          05.09.2021

Satınur Emir

Merhabalar, ben Satınur Emir. KTÜ’ de İç Mimarlık öğrencisiyim. Ankara’da yaşıyorum. Ankara’nın güzel olmadığını iddia eden herkese karşı durup, güzel olduğunu savunuyorum çünkü burayı gerçekten seviyorum. Kitap okumayı, müzik dinlemeyi çok seven, tiyatroya-sinemaya gitmeye bayılan, arkadaşlarımın söylediğine göre neşeli biriyim. Ha ama eklemeden duramayacağım bir şey var ki o da geceyi çok sevmemdir. Geceyi çok severim, geceleri cama balkona çıkıp yıldızları izlemeyi çok severim. Işıkları çok severim, çünkü neden sevmeyeyim? Işıklar bize yolumuzu gösterir. Kaybolduğumuz anda bizi evimize ulaştırır. Siz de ışıkları sevin. Eğer kaybolmuş hissederseniz onları takip edin, size evinizin yolunu gösterecektir. :’)

The post Hatırlayanınız Var mı? appeared first on Mercek Dergisi.

İnsanın memleketi sevdiğidir. Memleketimi bile bilmemek beni çok yordu. Yıllarca bağırdım, çağırdım ama kimse duymadı. Bu yüzden ben de sessizleştim artık, gülüşüm de yaralandı. Sadece bir acı tebessüm kaldı bana benden hatıra, onu da çok kullanmıyorum zaten hemen eskimesin. Yaralarımı okşadım her gün, oradalar mı, beni terk ettiler mi diye. Çünkü unutmak istemedim kendimi, vazgeçmezdim ki ben hiçbir şeyden. Vazgeçmeyi geçtim kurtulamazdım da ben. Korkularım hep peşimde olur, içimdeki şeytan sürekli enseme vururdu ve ben asla kurtulamazdım. Ta ki o güne kadar.

Seni gördüğüm günden beri mektuplar yazıyorum ama ne adını biliyorum ne de yaşadığın yeri. Zaten o rüya bitince yüzün de hemen bulanıklaştı zihnimde, seni kağıtlara çizemedim. Bana kendini gösterdikten sonra her şeyin rengi değişti. Bir rüya insanı bu kadar etkileyebilir miydi? Çocuk olmuştum artık herkesi de çocuk olarak görüyordum. Bu mektupları da bu yüzden yazıyorum zaten bir çocuktan başka kim rüyasında gördüğü bir kız için mektuplar yazıp kızın bulması için dağlara saklar ki.

İnsanın gökyüzüne en yakın olduğu yer dağlardır aynı zamanda benim de sana en yakın hissettiğim yer oralar. Dağlara çıktığım zaman garip bir his oluşuyor içimde sanki senin yanında olduğum o kısa andaki hislerime benziyor. Hem daha güçlü hem de çok güçsüzüm. Her seferinde daha da yaklaştığımı hissediyorum. Seni o dağda görmesem de bir sonrakine giderken göreceğime emin olarak gidiyorum.

Şu küçücük dünyada seni hala bulamadığıma şaşırıyorum. Benden saklanıyor musun yoksa arkamda bıraktığım izleri takip ettiğin için mi hala kavuşamadık. Ne yapacağımı bilmiyorum ama yürümeye devam edeceğim. Hiç beklemediğim bir anda seni görecekmişim gibi geliyor.

Bir gün kavuşmak dileğiyle…

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Umut Hanım appeared first on Mercek Dergisi.

Işıklarım yanmıyor artık… Karanlıkta kaldım…

Küçük bir kız çocuğuyken, güçlü olmanın beni tüm kötülüklerden koruyacağını sanırdım. Ne kadar güçlü olursam o kadar az üzülürüm diye düşünürdüm, yanılmışım… Güçlü veya güçsüz olmak değilmiş mesele. Uçacaksak uçacakmışız, düşeceksek düşecekmişiz, bunun güçle alakası yokmuş…

Biraz daha büyüyünce her zaman güçlü olmasak da olur dedim. Sen mesela! Dur, kulak ver bana. Güçlü olmak zorunda değilsin. Güç nedir ki? Ağlamamak mı, somurtmak mı, katı olmak mı? Eminim güçlü olmak herkes için farklı anlamlardadır. Fakat iyi biliyorum ki, güçlü olmak zorunda değiliz. Her şeyi başarmak zorunda değilsin, üstesinden gelmek zorunda değilsin. Hayat bu. Bazen devrilmemiz, yıkılmamız gerekir. Kırılmamız, paramparça olmamız gerekir.

Ay da öyledir. Karanlığın içinden parça parça çıkar ve sonra kocaman bir yuvarlak olur. Gecenin güneşi olur. Sonra yeniden silinir ve yeniden başlar tamamlanmaya. Bizler de onun gibiyiz.  Sönüyor ve yeniden ışıklarımızı yakıyoruz.

Karanlık bazen aydınlığın habercisidir derler. Dibe vurmadan yukarı sıçrayamaz insan. Şimdi karanlığa gömüldüğünü hissediyorsun belki ama ben biliyorum şimdi tükensen de sönsen de yarın bambaşka bir ışık olarak doğacaksın. Çünkü içinde var. Nasıl ki şehrin ışıkları sönmüyorsa içindekileri de öyle diri tut. Ama acıyla, ama sevinçle… Onlara hayat veren zaten sendin. Unutma, içindeki şehrin elektriği sensin. Sen yaşa ki bir şehir yaşasın…

Satınur Emir

Merhabalar, ben Satınur Emir. KTÜ’ de İç Mimarlık öğrencisiyim. Ankara’da yaşıyorum. Ankara’nın güzel olmadığını iddia eden herkese karşı durup, güzel olduğunu savunuyorum çünkü burayı gerçekten seviyorum. Kitap okumayı, müzik dinlemeyi çok seven, tiyatroya-sinemaya gitmeye bayılan, arkadaşlarımın söylediğine göre neşeli biriyim. Ha ama eklemeden duramayacağım bir şey var ki o da geceyi çok sevmemdir. Geceyi çok severim, geceleri cama balkona çıkıp yıldızları izlemeyi çok severim. Işıkları çok severim, çünkü neden sevmeyeyim? Işıklar bize yolumuzu gösterir. Kaybolduğumuz anda bizi evimize ulaştırır. Siz de ışıkları sevin. Eğer kaybolmuş hissederseniz onları takip edin, size evinizin yolunu gösterecektir. :’)

The post ŞEHRİN IŞIKLARI… appeared first on Mercek Dergisi.

Hayatın bize kattıklarının dışında, biz ne kattık bu ay kendimize? Neleri öğrendik? Başarmak önemli değil. Neleri denedik? Ne kadar çabaladık?

Aslında bunlar da önemli değil. Çünkü hepsi geçti. Kendine kattığın her şey cebinde kaldı. Katmadıkların için hayıflanmanın da lüzumu yok. Çünkü geçti.

Eylül’ü yer yer sıcak, yer yer soğuk havalarla yollasak da acı gerçek bu. Eylül gitti. Artık başka bir aydayız. Yapamadıklarına üzülmek yerine, umutlarını ekim ayının belli köşelerine saklamalısın.

Şimdi yepyeni bir ay var önünde. Kendine katabileceğin yeni beceriler var. Hayatına katabileceğin yeni mutluluklar var. Taşınacak yeni umutlar, yaşanacak güzel günler var.

Unutma! Ekim de gidecek. Kasımda tekrar arkana dönüp baktığında, ekim ayı için hayıflanmak istemiyorsan hemen şimdi harekete geç. Geçmiş de gelecek de yoktur. Hayat sonsuz bir “şimdi” den ibarettir. Bu ay da sağlıcakla kal, umutla kal. 

Buraya tıklayarak, umut etmeye bir adım daha yaklaşabilirsin.

Onur Yağmur

Onur Yağmur konuşuyor. (Kendisini merak edenler için kısa bir bilgilendirme.) Lise yıllarımda Bilişim Teknolojileri bölümünü okumanın ardından sektöre devam etmek istedim ve lisans eğitimi için KTÜ İstatistik ve Bilgisayar Bilimleri bölümü ile Trabzon’a geldim. AÜ Medya ve İletişim bölümü mezunu ve İÜ Grafik Tasarımı öğrencisi olarak da eğitimlerime devam ediyorum. KTÜ Girişimcilik ve Pazarlama Kulübü başkanlığını devam ettirmekle beraber, Mercek Dergisi departman sorumluluğunu üstlendim. Hayallerimi hedeflere dönüştürerek yaşayan bir Malatyalıyım ve beni okuduğunuz için teşekkür ediyorum. 

The post Bir Eylül Daha Bitti appeared first on Mercek Dergisi.

.

.

Tüfek çıktı mertlik bozuldu
Meydan kimlere kaldı ?
Gel bir çivi de sen çak dünyaya
Bir tohum da sen ek
Belki yeşerir…

.

Ayna ayna söyle bana
Yüzünü kim boyadı herkesin
Duygularınızı okuyamıyorum
Sanki çok uzağız birbirimize
Yelda gecesi hiç bitmiyor

.

Uhrevi düşüncelere dalıyorum
Hücum ediyor sorular beynime
Onlarla raks edecek boyda değilim
Ve işliyor sineme yalnızlık

.

Seher doğmazsa eğer
Karanlığa mehtap yakalım
Söndürelim boş yere bekleyen ışıkları
Belki gece de görünür gökkuşağı
Bu kez azat edelim kafesteki kuşları
Belki bekleyenleri vardır…

.

Dikelim beyaz elbiseyi üstüne
Kırk gün kırk gece düğün yapalım
Ve her duygunun kapısını çalalım
Ruhum şarkı söylüyor ilk defa
Duyuyor musun ?

.

Duyanlar duymayanlara söylesin
Kısadır bu hayatın çizgisi
İnanmazsan bak aynaya
Yol bitince nasıl da yüzünü çizmiş

.

Ay ışığı vurmuş saçlarına
Doğmuş güneşin
Belli ki çok beklemişsin
Ne kadar ağırlık varsa hepsi omzunda
Sen yine de dik dur
Ve hala kaybolmadıysa yüzündeki tebessüm
İhtilal senin adındır çağır herkesi

.

Hiçliğin boşluğunda kaybolan ellere
Belki dünya yaşanacak yer değildir
Onlara bir sebep söyle
Tut ellerinden vazgeçir gitmekten
Çünkü hayat umut ettiğin kadar yaşamaya değer…

Yazan: Ali SOYDAN

.

.

.

Ali Soydan

The post İhtilal Senin Adındır appeared first on Mercek Dergisi.

Kapanmayacak yara izleri
Çözülmeyecek kör düğümleri
Eksiliyor bir şeyler sürekli
Ama dönüyorum ardıma bakınca geri
Bir şey var içimde anlatamıyorum

…..

Sussam anlar mısın ?
Dili tutulmuş kelimelerin
Ben hiç gözlerimle yalan söylemedim
Gözlerim kapalı kurdum hayalleri
Bu yalan dünyadan uyandır beni

…..

Yık ördüğün duvarları ve git
Virane kalmayacak yüreğim
Sevginin ve umutların yeşereceği
Yeni burçlar dikeceğim

…..

Dokun ruhumun derinliklerine
İzin veriyorum
Senin ellerin uzanabilir
Ve affet düşüncelerimi
Beyaz bir devrimdi benim için
Özgür kalmak istedim

…..

İnsan özlemek için mi doğar ?
Sürekli kendimle çelişiyorum
Göründüğüm kadar güçlü değilim
Bakma güldüğüme sen
Ne suretim doğruyu söyler ne de sözlerim
Ama ben hiç gözlerimle yalan söylemedim

Yazan: Ali SOYDAN

.

.

Ali Soydan

The post Özgür Kalmak İstedim appeared first on Mercek Dergisi.

Ümitleriniz kesilse de umutlarınız kesilemez. Umut güven duygusudur. Ümit ise sadece beklentidir. Bu yüzden ümitlerinizi aşağılarda tutmalı, umutlarınızı her zaman canlı tutmalısınız. Ümitlerinizi tüketseniz de umutlarınızı sakın tüketmeyin. Tüketmeyin deyince hemen sınırlı olduğunu düşünebilirsiniz, tam aksine pratik yaptıkça çoğalıyor kendileri. Umutlarınızın tükenmemesi için, sık sık pratik yapmalı, onu canlı tutmalısınız.

 Ummaktan doğan iç erinci, güven duygusudur umut. En kötüsü de dükkanlarda satılmaz, internetten sipariş veremezsiniz umudu, pazara gidip “bir kilo umut tart kardeş” diyemezsiniz. Bazen bir insanda bulursunuz, bazen bir hayvan veya bitkide. Bazen okulunuzdur umudunuz, bazen işiniz. Belli bir alanı yok; her an, her yerde, her şey için umut edebilirsiniz. Ama ne ile ilgili olursa olsun umut etmek hep geleceğe yönelik bir harekettir. Şimdi sorarım size, geçmişin karanlık günlerinde kaybolmak mı? Umut edip aydınlatabileceğiniz tek yer olan, geleceğe yön vermek mi? Geçmişinizi değil, geleceğinizi değiştirebilirsiniz sadece. O yüzden yapmanız gereken bir şey var. Umut etmek…

Okuyorsanız sıkı sıkı okulunuza sarılın, çalışarak geleceğe dair umutlar taşıyın. Hoşlandığınız biri varsa mutluluğu umut edin. Aileniz ile beraberseniz onlarla geçireceğiniz gelecek güzel günlerinize umutla bakın. Ya da çok uzaklaşmayın fırına ekmek almaya gidiyorsanız, bir market görüp bir gofret almayı umut edin.

Hayatımıza güç veren ciddi kaynaklardan birisi de motivasyondur. Motivasyonu besleyen etmen ise umut. Daha güçlü bir insan olmak için, daha mutlu ve huzurlu olmak için, daha özgüvenli bir birey olmak için sakın umut etmekten çekinmeyin.

Umudu sadece zora düşünce bir kurtuluş yolu olarak görenlerden olmayalım. Umut etmek bizim için bir yaşam tarzı. Umutlarımız bizi ayakta tutacak ve o zor durumlara birçok kez düşmeyeceğiz. Şimdi “Sadece umut ederek zora düşmekten nasıl kurtuluyorsun?” diyor bazılarınız. Pozitif psikolojide umut etmenin insan davranışlarını etkilediği kanıtlanmıştır. Ayrıca birçok hastalığın tedavisinde de umut etmek önemli bir yer tutuyor.

Paylaştıkça çoğalan hayatımızın gizli kahramanı, sihirli değneği, umutlarımızı, daha canlı tutmak için neler yapabiliriz?

İlk tavsiyem umut dolu kişilerle arkadaşlık edin. En ufak olumsuzlukta, başına daha fazla gelebilecek nice negatifliklere konsantre olanlar ile değil.

Küçük renkli yapışkanlı kağıtlara geleceğe dair umutlarınızı yazıp, odanızın çeşitli yerlerine yapıştırabilirsiniz.  Ve her sabah uyandığınızda o gün yaşayacağınız güzel şeyler için umut besleyebilirsiniz.

Unutmayın “umudunu yitirmek, ışığını kaybetmektir”.

“Çaresizlik tuzağına düşme. Her zaman bir umut ışığı olduğunu aklından çıkartma.” (…) (Bakara 156)

Onur Yağmur

Onur Yağmur konuşuyor. (Kendisini merak edenler için kısa bir bilgilendirme.) Lise yıllarımda Bilişim Teknolojileri bölümünü okumanın ardından sektöre devam etmek istedim ve lisans eğitimi için KTÜ İstatistik ve Bilgisayar Bilimleri bölümü ile Trabzon’a geldim. AÜ Medya ve İletişim bölümü mezunu ve İÜ Grafik Tasarımı öğrencisi olarak da eğitimlerime devam ediyorum. KTÜ Girişimcilik ve Pazarlama Kulübü başkanlığını devam ettirmekle beraber, Mercek Dergisi departman sorumluluğunu üstlendim. Hayallerimi hedeflere dönüştürerek yaşayan bir Malatyalıyım ve beni okuduğunuz için teşekkür ediyorum. 

The post Bir “umuttur” yaşamak! appeared first on Mercek Dergisi.