Şanlı tarihimiz ibret almamız için bizi hakikate götüren bir rehber miydi, yoksa milyonları kandırmak için dikkatle kurgulanmış bir roman mıydı? Hiçbir şeyin kesin surette doğru olup olamayacağını, anlatıların geçmişimizde süregelen bir kitle tarafından yazılmış yüzlerce yıllık bir proje olabileceğini, bize neyin ne kadar tarafsızca anlatılabileceğini sadece bize sunulan ölçüde bilebiliyoruz. Doğru olduğuna inandığımız, onu başarılarla yücelttiğimiz, yaptıklarından dolayı kendisine saygı duyduğumuz birinin belki de hiç var olmayabileceğini veyahut kötüleyerek beynimize kazıdığımız, eylemlerinden ötürü tarihte kötü bir konumda olduğuna inandığımız birinin belki de sadece bir örtbas sonucu bize öyle gösterilebileceği gerçeğini de.

Napolyon’un “Tarih üzerine anlaşılmış bir yalandan ibarettir.” sözü bu konuyu gayet iyi açıklar. Kendisi de aynı şekilde kimilerine göre kurtarıcı bir dahiyken kimilerine göre de despot bir işgalcidir. Tarih, objektif bir gerçek değil; galiplerin uzlaşısıyla yazılmış bir anlatıdır. Savaşı kazanan kahraman, kaybeden de hain olur veya bir devrim başarıya ulaşırsa özgürlük, bastırılsa da anarşi olur. Ne bilimin gerçek yüzünü ne savaşların gerçek faslını ne de bazı katliamların insanlığın iyiliğine gerek olup olmadığını asla bilemeyiz. Bir kitle tarafından yalanlarla boğulduğumuz bir denize sürüklenebileceğimizi, onların bizden istedikleri gibi yaşayıp yaşamadığımızı da… Eşsiz bir türüz; her şey mümkün. Özellikle de küçük mavi gezegeninde nefes alıp vermesiyle 150 milyon kilometrelik bir alev topundan beslenen karşılıklı hayat öpücüğü döngüsünden ibaret olduğunu anlamayan, sonsuza kadar yaşayacağına inanan biz insanlar için her şey mümkün…

Gerçek nedir ki… Biz kimiz? Ve yoksa biz hiç kimse miyiz? Hayalleri betimleyen
Tanrısına lütfeden ve soluk bir mavi noktanın içinde usulca ölümü bekleyen…

Masalsı geçmişin resmeder kaderini, sanır mısın hükmeder asrın yankısına?
Güçlü olan yazar bu kitabı derken sessiz bir gölge sızar her satırın arkasına.

Her ne kadar bir yalanın içinde yaşıyor olabilme düşüncesi içimizi kemirse de bu, hayatı anlamlandırmamıza engel değildi. Bilgiyi işleyip aklımızla hayatımızı en güzel şekilde adamak için, merakımızla her şeyi keşfetme düşüncesine kapılarak tüm olan biteni sorgulamak ve onu yaşayışımıza indirgemek için.

150 milyar dolarlık tarihin en büyük bütçesiyle ayağımızdan 400 kilometre yükseğe, biz evde televizyon seyrederken yaklaşık 28.000 kilometre hızla yörüngemizde dolaşan devasa bir metal yığını yapan da farklı fikirlere, farklı içgüdülere sahip olduğumuz için tarihin en büyük savaşında 70 milyonu katleden de aynı türün eseriydi. Biri çağ atlamamıza sebep olmuştu, diğeriyse insan hayatının ne kadar değersiz görülebilmesine. Ne de olsa birinin ölümü trajedi, milyonların ölümü ise sadece bir istatistikti. Aynı zamanda o denli büyük bir krizden sonra onlarca ülkenin barışı ile tek çatı altında toplanıp yerin 100 metre altına 27 kilometre çaplık bir bilim yuvasının anahtarını açan da bizdik, 2000 yıl öncesinde dönemin en parlak bilim insanlarının fikirleriyle hayata tutunmuş bir kültür cennetinin sanıldığı üzere yüz binlerce yıllık tarihini yok eden de.

Savaşın gölgesinde masumların kanı akarken vicdan kör ve sağır. Zulmetin pençesinde bir tarih bitiyor, mürekkebe bürünmüş bak bahır.

Atlas’ın kubbesini arşa meşale yaktılar, cihanın kudret erleri, Barışın izinde menzilin bağrını açtılar bilimin cevher derleri.

Tarihimiz, bunlar gibi nice zıtlıklarla donatılmıştı. Bütün bunlara rağmen başarabildiklerimiz takdire şayandı. Uluslararası Uzay İstasyonu sayesinde 21. yüzyılın en önemli buluşları yapıldı; ona bağlı olarak uygulanan birçok teknolojiyle birlikte milyarlarca ışık yılı ötemizdeki komşularımızı fotoğrafladık. CERN’de evrenin en yüksek sıcaklığını karanlık bir tünelde bir anlığına da olsa kaydettik ki evrenimizin yapısı ve oluşumu hakkında ilk kez bu kadar net analizler yapmamızı sağladı.Yine de bilim çoğu zaman ikinci plana atılmış bir tartışma konusuydu. Bu yolda tüm varlığıyla kendini adayanlar da oldu, aynı şekilde tüm gücüyle buna engel olmaya çalışanlar da. Galileo, hayatını verdiği çalışmasıyla onu kanıtlamaya bile fırsat verilmediği mahkemesinde “Dünya Güneş etrafında dönüyor.” dediği için kilise tarafından ev hapsine çarptırılmıştı ki ölümünden yalnızca 50 yıl sonra tüm kilise bu olguyu kabul etti veya Uluğ Bey, Semerkant Rasathanesi’ni kurduğu ve gökyüzünü anlamaya çalışarak teleskopa baktığı için dinî çevreler tarafından öldürüldü. O yolda azimle yürüse bile…

Kalemin korkusuyla yananlar, kuruntularla beynini yıkadı. Nicesini hayattan azledenler, geceye saklandı, karanlığa tapındı.

Umutla göğe bakıyor atan, zincirlerle susturulmuş aklıyla, örselenmiş öyküsüyle
Dimdik ayakta duruyor atan, devri aydınlatan merakıyla, sarsılmaz azmiyle.

Ama belki de tüm bunların olması, her ne kadar tarihsel bilgi birikim sürecimizi geciktirse de daha çok gelişmemiz açısından gereklidir. Yaşanmasından dolayı feryat içinde kıvrandığımız her olayın belki de yaşanması gerekiyordur. Her olaydan bir ibret çıkarmak, her yalanı soruşturmak için her çöküşte daha güçlü kalkmak, her krizde daha da umutla yükselmek için. Öleceğini bilse dahi ışığa doğru kanat geren o kelebek olabilmek için. Her savaş, her ideoloji, her sapkınlık, belki de bizi daha da ileri atan bir maraton koşusudur. Sonuçta ne demiş yazar:“Beni öldürmeyen şey beni güçlendirir.”

Bediüzzaman ALEMDAR

Muhammed Mücahit Alemdar

Karadeniz Teknik Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi 2. Sınıf öğrencisiyim. Yaşadığım olaylara farklı pencelerden bakarım her bakış açısında farklı duygular hissederim ve bunları yazılarıma aktarırım. Bu duygu şölenine hepiniz hoşgeldiniz

The post İnsan appeared first on Mercek Dergisi.

Umut Berk Demir

Merhabalar ben Umut Berk Demir, KTÜ Diş Hekimliği Fakültesi 2. sınıf öğrencisiyim. Ağız ve diş sağlığına dair öğrendiklerimi ve merakla araştırdığım konuları insanlarla paylaşmayı, gülümsemenin iyileştirici gücünü anlatmayı seviyorum. Merakla öğrenen, içtenlikle aktaran biriyim. Keyifli okumalar.

The post Sinema Salonları Issız mı Kalıyor? Bir Kültürün Dijital Vedası appeared first on Mercek Dergisi.

Sosyal medya, sonlu hayatımızın sonsuz kısmı. Zamanın kum saatinden bağımsız olduğu, renklerin daha canlı daha göz alıcı kısmı. Olduğumuz gibi mi görünmeliyiz yoksa kurgu bir masalın karakteri mi olmalıyız? Kurgu bir masal daha cezbedici gibi görünüyor sanki. Hiçlik deryasında yüzmek için çok mantıklı. Ne de olsa yelkenlerimi alabora edecek bir rüzgar yok.

Peki ya olduğum gibi görünsem.. Aynalar ile barışık olmak kirpi kişiliğimi yok ediyor. O rüzgar yelkenlerime tüm kuvveti ile vuruyor lakin devrilmiyorum. Yaşamın yalın yüzüne alışkın olduğumdan olsa gerek. Anlamlı görünen karmaşık bir cümle. Bu cümleyi kalbimle açıklamam gerektiğini düşünüyorum. Çünkü zihnim yetersiz kalacak.

Acıyı özünden tattım bire bin katmamaktan ötürü. Huzura baharı bahşettim, çıplak ağaçlar haziranımdan ne götürür. Medya denen portreye koca bir gülümseme, sağanak bir yüz, karakterimden bir öz bıraktım. Aldatılan bir topluluk, tiyatro izleyen bir çoğunluk tüm gerçekliğim ile deray oldu. Kısa bir cümle ile sözlerimi bitirmek istiyorum.

Sosyal medyanın hayatınıza yansımayan kısmına savaş açın, yansıyan kısmına neşe saçın.

SEMANUR TARHAN

Hepimizin hayatının bir parçası olan ve gündelik bir iş gibi rutine oturttuğumuz sosyal medya bu toplumun gözbebeği,belki de ilk göz ağrısı gibi birşey.Peki sizce sosyal mecralar neden bu kadar bizden,hayattan? Çünkü dile getiremediğimiz, söyleyemediğimiz,sadece hayıflandığımız,belki de dile getirmeye çekindiğimiz her cümlenin,mimiğin,tepkinin dili olur sosyal medya.Toplumun çekinmeden dileklerini, şikayetlerini ortaya döktüğü yerdir, yaralayan acının cesaretlendiği yerdir.Bence çoğu insan için iletişimin kaynağı olan sosyal medyanın asıl değeri budur.Ağlarken sesimiz duyulmasın diye tuttuğumuz nefesin boğulmadığı yerdir sosyal medya.Hiç tanımadığımız insanların sevinçlerine,mutluluklerına,yaralarına hayatlarına ortak olup yalnız hissetmediğimiz,duygusal eksiklerimizi kapatmaya çalıştığımız yerdir.Her ne kadar farklı hayatları tanısakta, sosyal medya hiçbir zaman içimizdeki duygusal eksikliği,o kabuk bağlamamış yarayı kapatmaz,iyileştiğini sanarız ama o yara tekrar tekrar kanadığında anlarız o tür eksiklere sosyal medyanın deva olamayacağını.Çünkü sosyal medya bir terapi değil arkadaştır;iyi günde,kötü günde yanında olan,bazen güldüren,bazen ağlatan,bazen de yanında çok güvende hissettiğin arkadaştır.

MUKADDES ORUÇ

Günümüz sosyal medyasının içerisinde bulunan fenomenleri hayatımızın merkezine alıp her koşulda yapılanın ve bize gösterilenlerin doğruluğunu yanlışlığını düşünmeden tartmadan hayatımıza entegre ediyoruz. Yeni dünyanın koyun sürüsü haline geldik. İşin kötüsü bunu hayatımıza da tamamen uyguluyoruz. Sonucunda da etrafımız aynı yüz tipinde, aynı kıyafetleri giyen, aynı konuşan insanlarla dolup taştı. Fenomenlerin müşterisi haline geldik. Bize sundukları ürün ve hizmetleri tüketim çılgınlığı ile alıp kullanıyoruz onlar da bunun karşılığında bizden daha rahat daha lüks hayatlarına devam ediyorlar. Tabii bu işin sadece maddi tarafı. Bir de manevi tarafı var ki o da “bize nerede o eski günler” özlemini yaşatan tarzda. İnsan ilişkileri artık o kadar yapmacıklaştı ki ilişkiler sadece iş ve para üzerine kurulur oldu. İnsanlar artık gerçek duygularını saklayıp iletişimi oldukça bozuk ve kısa tutmaya çalışır oldu.
İnsanlar birbirlerinin gözlerinde o samimiyeti ararken samimiyetsizliğe gömüldü. Durum böyleyken nasıl önüne geçeriz diye düşünecek olursak artık bunun pek mümkün olmadığını düşünüyorum. Ama en azından azaltmak için bir şeyler yapabileceğini söyleyebilirim.

NAZİRE KÖKSAL

Sosyal medyanın bizlere dayattığı bir algı var. Dıştan her şeyin mükemmel ve kusursuz gözüktüğü ortamda içtenliğe girince aslında bizlere işlerin bu denli olmadığını gösterir. Peki aslı böyle gözükmeyen algının nedenleri nedir? Misal arkadaşlarımızla içtiğimiz bir kahveyi düşünelim. Çok mutlu, güler yüzlü fotoğraflar paylaşırız. Peki o masada geçen hayatın derinliklerinde konuştuğumuz konular… Sadece görselde kalan bir kare ve paylaştığınız kafenin hoş görüntüsünden ortaya çıkan yorum kalır. “Yaşıyorsun bu hayatı” çok sık duyulan bir cümledir. Sosyal medyanın insan üzerindeki bir nevi olumsuz etkisini gözler önüne sermiştir. Bu olumsuzluğun yanı sıra tabili olumlu etkiler de vardır. Olumlu yanlarının etkisinden bahsetmek gerekirse sesini duyuramayan insanımızın sesi olur. Üstü kapanıp gidecek davaların savunucusu olur. Sosyal medyayla birlikte birbirini tanımayan insanlar birbirine yoldaş, kardeş olur.

ZEHRA BAŞOĞLU

Sosyal medyanın her zaman insanları birbirinden uzaklaştırdığından yakınılır. Çoğu kişi sosyal medyada geçirdiği dakikaları sayar. Çok fazla vakit geçirmenin insanlarla iletişimine engel olduğu sanılır. Aslında tam tersi insanlarla iletişim olanağı yaratmaz mı? Yıllardır görmediğin bir arkadaşından sosyal medya sayesinde haberdar olmaz mısın? Aranızdaki kilometreler birbirinize attığınız bir video ile kapanmaz mı? Onun da seninle aynı şeye güleceğini bilip onu düşünüp atmaz mısın o komik videoyu? Sosyal medya sayesinde birbirinizi düşünür, hatırlarsınız. Birlikte olmanızın imkanı olmadığı durumlarda karşında değil ama yanındaymış gibi hissedersin. Herkes her zaman yanımızda olamayabilir ama sosyal medya sayesinde iletişimde kalıp içimizin sıcaklığını birbirimizde hissedebiliriz. Yani sosyal medya insanları uzaklaştırmak yerine tam tersi uzaklaşmış insanlara birbirini hatırlatıp daha da yakınlaştırabilir. Yakın olmak isteyen , iletişime girmek isteyen için sosyal medya dezavantaj değil fırsattır. Bu fırsatı değerlendirmek de herkesin kendi elindedir.

Nazire Köksal, Mukaddes Oruç, Zehra Başoğlu, Muhammed Talha Kuzu ve Semanur Tarhan

The post SOSYAL MEDYANIN İNSAN ÜZERİNDEKİ ETKİLERİ? appeared first on Mercek Dergisi.

Şimdi, gözlerimi kapattığımda zihnim hatırlatıyor bana en uç noktadaki anılarımı… Bir bağırış, bir hıçkırık, bir yakarış ve bir kaçış sahneleniyor sanki. Gözümün önünde feryatlar… Depremin altındaydık. Üzerimizde tuğlalar, ağırlığımızca taşlar ya da kırılmış eşyalar yoktu. Üzerimizde bizi mahveden konuşmalar, bizi yıkan, ağırlığı dünyadaki hiçbir nesneyle ölçülemeyen kelimeler vardı. Keşke dedim şu an, keşke bir taşın altında ezilseydim de bu cümleler gelmeseydi zihnime. Bazı cümleler vardı işte, hiçbir silahın yapamadığını yapar ve mermi bile kullanmadan direkt kalbi hedef alıp sizi öldürebilirdi.

Ölmüştük. Mermiyle değil, tek bir cümleyle.

Zaman durmuştu ama acı bakiydi.

Öyle çok kırılmıştı ki her yanımız, birbirimizin yerine aynaları kırsak onların bile canı acırdı.

Gözlerimi açtığımda aynada baktığım yansımamda koca bir yalnızlık ve hayal kırıklığı… ve bunları yapanın ben olmayışım… Birilerinin kırıklık eseri olmak da benim suçum değildi ya sonuçta…

Satınur Emir

Merhabalar, ben Satınur Emir. KTÜ’ de İç Mimarlık öğrencisiyim. Ankara’da yaşıyorum. Ankara’nın güzel olmadığını iddia eden herkese karşı durup, güzel olduğunu savunuyorum çünkü burayı gerçekten seviyorum. Kitap okumayı, müzik dinlemeyi çok seven, tiyatroya-sinemaya gitmeye bayılan, arkadaşlarımın söylediğine göre neşeli biriyim. Ha ama eklemeden duramayacağım bir şey var ki o da geceyi çok sevmemdir. Geceyi çok severim, geceleri cama balkona çıkıp yıldızları izlemeyi çok severim. Işıkları çok severim, çünkü neden sevmeyeyim? Işıklar bize yolumuzu gösterir. Kaybolduğumuz anda bizi evimize ulaştırır. Siz de ışıkları sevin. Eğer kaybolmuş hissederseniz onları takip edin, size evinizin yolunu gösterecektir. :’)

The post Maskenin Ardında appeared first on Mercek Dergisi.

Varıp ulaşmak istediğimiz şey dalıp dalıp kavuşmak istediğimiz bir kalbe aitti. Ve ulaşmıştım da. Defalarca ters çevrilen bir kum saati süzülüyordu artık gözlerimde, bahar kokulu ahunun saçları ise dizlerimde. Sonlu dünyada bana cenneti tattıran sonsuz bir rüyaydı sanki. Asla uyanmak istemeyeceğim bir rüya. İşte şimdi bizde bir şiir, bir roman, belki bir mucize olmuştuk. Bir çok şeye benzetebileceğim benzersiz bir ömür. Bu ömür de karışır mıydı eski ve tutku dolu raflara? Bizi de alır mıydı girdabına? Savurur muydu satırların arasına? Ruhumu parçalarcasına, canımı yakarcasına, göz bebeklerimi kanatırcasına; sana kavuşurcasına, gözlerinde dolaşırcasına, hayatını bir bahar bitkisine adarcasına.

Diğer yanda mutlu fotoğraf kareleri, raflarda yer alan kitapların ayracı oluvermişler. Kaldığımız yerden devam edilmesi gerekilen karelerdi. O ana tekrar dönülmek isteyen. Bu arzu ile dizeleri sonlandırıyorken öte yandan bu karelerde ve geri kalan ömrünüzde anlamınızı ve haziranınızı keşfetmeniz dileğiyle..

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post Kum Saatinde Bir Ömür appeared first on Mercek Dergisi.

Bir varmış bir yokmuş, bir çocuk karanlıktan çok korkmuş. Yemyeşil dağların arasında bir tepede, anılarını acıları oluşturmuş. Acılarından kaçarak dünyada bir köşeye sığınmış.

Bir varmış bir yokmuş. Çeyrek asırlık bir delikanlı olmuş. Şimdilerde işler yoğun, sorumluluk çokmuş. Bir uçakta dosyalar, yazılar, işler güçler. Tepedeyken ülkeye bakmak bile unutulmuş. Sanki bu günler hiç geçmeyecek gibi, göz önündekiler hep gözden kaybolmuş. Bir var olan bir yok olmuş. Dipdiri vücut artık çökmüş, umutlar çoktan ölmüş. Yaşam artık ileri geri sallanan bir sandalyeden ibaret olmuş.

Yaşam ile sonun kıyısında bir görevli sormuş:

“Yaşadıkların, üzüldüklerin, üzdüklerin değdi mi şimdi konuş.”

Yaşam önce bir var oluş, sonra bir unutuluş. Yok oluş.

Neredesin ey dost. Yoksa sen de mi bir varsın bir yoksun? Üzdüklerimiz, kırgınlıklarımız hepsi sahte bir sonuç. Bu hayat bir koşuş, düşüş ve yakarış. Bu sana isyanımdan kopan bir yalvarış. Etrafın hayalet yüzler ile dolmuş. Yalnızlığın belki kaçınılmaz sonuç.

Bir varmış bir yokmuş. Hayat bu ya ey dost, bir varmışsın bir yokmuş. Şimdi etrafına iyi bak, hepsi bir varmış bir yokmuş. Sırtında bir ton ceset artık omuzlarına kambur olmuş. Hayat güzel anların tekliğinden bir var oluş. Tek bir mutluluk, tek bir aşk, tek bir kahkaha, tek bir gülüş. Bir de bakmışsın bir deli rüzgâr ile hepsi yok olmuş.

Unutma sevgili dost, bu son gülüş bu son var oluş. Yıllar sonra anılarının ancak gözünde var olacak. Kimisi canlanacak gözünde, kimisi kalacak içinde. Bu yaşamak için son gün belki de.

Hayat bu sevgili dost, bir varmış bir yokmuş…

Onur Yağmur

Onur Yağmur konuşuyor. (Kendisini merak edenler için kısa bir bilgilendirme.) Lise yıllarımda Bilişim Teknolojileri bölümünü okumanın ardından sektöre devam etmek istedim ve lisans eğitimi için KTÜ İstatistik ve Bilgisayar Bilimleri bölümü ile Trabzon’a geldim. AÜ Medya ve İletişim bölümü mezunu ve İÜ Grafik Tasarımı öğrencisi olarak da eğitimlerime devam ediyorum. KTÜ Girişimcilik ve Pazarlama Kulübü başkanlığını devam ettirmekle beraber, Mercek Dergisi departman sorumluluğunu üstlendim. Hayallerimi hedeflere dönüştürerek yaşayan bir Malatyalıyım ve beni okuduğunuz için teşekkür ediyorum. 

The post Bir Varmış Bir Yokmuş appeared first on Mercek Dergisi.

Günleri bu şekilde akıp giderken bir zaman sonra içinde bulunduğu anlam yoğunluğunu taşıyamaz ve kontrol edemez hale gelmişti. Buna mâni olup bir yolunu bulmalıydı. Ya da kangren olmuş ruhunu bedeninden mahrum bırakmalıydı. Bu düşünce kalabalığı içerisinde satırlarında kendine yeni bir dünya yaratmayı tercih etmişti. Sağanak olan gözlerinin yerine baharın gelişi ile huzur bulan bir yazarı sığdırmaktı dileği.

Yazacak çok fazla şey, içini dökecek binlerce dize vardı ve o şu şekilde başlıyordu; Uçmayı daha çözemeyen yavru bir kuşu andırıyorum sanki. Her denememde daha  çok yara bere içinde kalıyor kanatlarım.Özgürlüğümü tatmam için tanrı tarafından armağan edilen kanatlarım yontulmuş ve yarasından ötürü can yakıcı bir hale gelmişti. Gökyüzünün binbir farklı tonunda hayat bulmak için tekrar denemeliydim, bir daha bir daha ve bir kez daha. Tâki farklı iklimlere, farklı diyarlara, farklı mutluluklara şahit olana kadar.

Tüm bunlar bir yana dursun şahit olduğum bambaşka bir şey de vardı. Kendi dünyasına hapsolmuş bir kadındı bu. Ve çiçek dolu bahçesinde beslediği kuşları vardı. Her gün depolanmış sevgisiyle beslediği, yalnızlığına ortak ettiği kuşları.. Günün birinde bu kuşları özgürlüğüne teslim etmişti. Özgür olmak isteyen oydu fakat bunu kuşları ile yapıyordu sanki. Kuşlarından neden kendini mahrum bıraktın diye sorduğumda ise cevap vermemiş sadece yutkunarak ağlamaya başlamıştı. Hayata tutunmaya çalışan ahunun tutunamadığı bir ömürdü bu. Hikayenin sonu ise ağladıklarında ölen serçeler ile aynıydı. 

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post Tren Rayında Bir Serçe appeared first on Mercek Dergisi.

Kâğıttan uçaklar yapardık ya küçükken. Ben bir türlü güzel uçuramazdım. Arkadaşlarımın uçakları havada uzun uzun süzülürken, benim uçağım en yakın zemine toslar, ucu kırış kırış olurdu.

Kâğıttan uçak yapmayı öğrenemedim bir türlü. Ama uçabilmek için ne gerekiyor, bunu iyi biliyorum artık. Daha iyi uçabilmek için uçağın ucunun sivri olması lazım. Önündeki havayı kırması, parçalaya parçalaya gitmesi lazım. Sağlam kalabilmek için kendi yolunu açmak, biraz da etrafına zarar vermek gerekiyormuş. Uçaklar böyle çalışıyormuş. Kâğıttan olanları da demirden olanları da.

Kelimesi bile havalı değil mi? “Uçak.” Gücü simgeleyen bir kelime sanki. Havada olması bile yeterince havalı iken, çok daha kuvvetli bir havası var gibi. Teknolojinin harika nimetlerinden bir tanesi. Duruşu ile gözleri olmasa da bakışı ile bir asalet taşıyor. Kuşlar bile onun kadar hızlı uçamaz, onun kadar dayanıklı olamaz. O demir yığını, işini her zaman en iyi şekilde yapar.

Bir anda yükselen uçaklar, sanki hayallerime gider gibi hissediyorum ben. Böyle bir uçağa bineyim, beni hayallerime uçursun isterim. Bazen, insanları hayallerine götürüyor uçaklar. Bazen ise hayallerinden götürüyor. Biraz buruk bir ayrılık hissi kalıyor kimisinde. Kavuşmanın heyecanını taşıyor kimisine.

Gündüzleri arkasında bıraktığı izini de geceleri yanıp sönen ışıklarını da seviyorum. Onları yıldızlardan ayırmaya çalışmak muhteşem bir şey değil mi? Gökyüzündeki en güzel ışıklardan birisine benzeyebiliyor işte onlar.

Şimdi ben; kâğıttan uçaklarının üzerine pencereler çizmiş, arasına da hayallerini yazmış bir çocuğum. Onları, gökyüzünde uçurmayı beceremiyorum hala. Ama tutuyorum. Sıkı sıkı taşıyorum. Her zaman onları hatırlayarak yaşıyorum. Ve inanıyorum. Bir gün kâğıttan uçaklarımı gökyüzüne bırakacağım. Benim uçaklarım da bir gün uçacak en tepelerde. Yıkılmadan, kırışmadan uzun uzun uçacaklar.

Kâğıttan uçaklarımla, demirden hayallerimle, çizdiğim pencerelerden bakıyorum gökyüzündeki geleceğime…

Onur Yağmur

Onur Yağmur konuşuyor. (Kendisini merak edenler için kısa bir bilgilendirme.) Lise yıllarımda Bilişim Teknolojileri bölümünü okumanın ardından sektöre devam etmek istedim ve lisans eğitimi için KTÜ İstatistik ve Bilgisayar Bilimleri bölümü ile Trabzon’a geldim. AÜ Medya ve İletişim bölümü mezunu ve İÜ Grafik Tasarımı öğrencisi olarak da eğitimlerime devam ediyorum. KTÜ Girişimcilik ve Pazarlama Kulübü başkanlığını devam ettirmekle beraber, Mercek Dergisi departman sorumluluğunu üstlendim. Hayallerimi hedeflere dönüştürerek yaşayan bir Malatyalıyım ve beni okuduğunuz için teşekkür ediyorum. 

The post Kağıttan Uçak appeared first on Mercek Dergisi.

Bu düşünce girdabının içinde filizlenmenin bir yolunu bulmalıydım.  Buhrana yenik düşen ruhlar baharı tatmalıydı, gökkuşağının yedi tonu hayatlarımıza anlam katmalıydı, tırtıllar kusursuz bir kelebeğe dönüşmek için can atmalıydı. Serçeler ağladıklarında ölmemeli, avcısına aşık ceylanlar son nefesini vermemeliydi. Acısından beslenen şairlerin hiç yorulmayan kalemleri huzuru yaratmalı, ben ise avuçlarıma düşen okyanusta nefes almalıydım. 

Almalıydım ki özlemlerim suyun berraklığına teslim olsun, kalbim kusursuz yaradılışın ile hayat bulsun, kainata sağır kulaklarım âmâde olunası gözlerinde yatan yalnızlığı duysun. 

Ve yine duysun ki varlığım günden güne duygularım ile anlam kazansın, satırlarda özüm, ahunun göz bebeklerinde tenime sinen huzur bulunsun. Köklerim varlığına, özlemim dalıp giden gözlerine karışsın. Yüz hatların düşlediğim ömrün rotası, sesini taşıyan karayeller güzlerimin notası olsun. 

Muhammed Talha Kuzu

Merhaba, benim adım Muhammed Talha Kuzu. Karadeniz Teknik Üniversitesi Sağlık Yönetimi  bölümü 3. sınıf öğrencisiyim. Hislerimi ve duygularımı satırlara nakşetmekten keyif duyuyorum. Sizlere şimdiden keyifli okumalar dilerim.

The post Yarınlar Saklı Gözyaşlarında appeared first on Mercek Dergisi.

“Senin güzelliğin, hanımeli çiçeği gibi parlak ve ışıltılıdır.”

 Tarih bilinmiyor. Yıl 2002

1. Basamak

Umarım sana iyi bir hatıra olmuşumdur. Kötü anılmaktansa, hiç anılmak daha iyi ve acı.

Hep anı yaşadım. Yarını düşünmeden önce hep seni düşündüm. Uzun sohbetlerimiz oldu ama hiç anımız olmadı. Birkaç kez rüyama misafir olmuştun. Bir daha misafir olursun ümidiyle bir yanımda sevdiğin çiçeğin saksısı, diğer yanımda sana hiç veremeyeceğim bir hediye.  Sana layık olacağını düşündüğüm bir hediye almıştım. Benim kör dünyamı varlığın ile içten aydınlanmıştın bense sana içten aydınlatıcı bir yerküre almıştım. Hiç verebilme fırsatım olmadı. Üstüne sana yazdığım şiir kitabını da ekleyecektim. Bence en iyisi ne biliyor musun?

Bir insana kalem ile kâğıt ilişkisi olan bir hediye vermek daha iyi. Eğer bir ressam ya da şair isen zamanını harcıyorsun. Zaman, geri alınamayan ve yaşamın en değerli döngüsüdür. Aynı senin gibi. Zaman gibi kutsal ve geri dönülemiyor.

2. Basamak

Güzelliğin, bir akşam ve güneşin batışı kadar hoş.

Sesin, yaz ayının en tatlı rüzgârı.

Gülüşün, yağmuru haber eden sıcak bir esinti.

Tutkun, dağın başında uçmağa uçan bir kuş.

Sevgin, iki çift kuğu

Gidişin, güneşin denize doğru batışı…

3. Basamak

Sevgili hanımeli,

Sana karşı hoşgörülü oldum. Kırılmadım hiçbir lafına.  Cevap vermeyişini içime atsam da merak etme içimde bir nefret duymadım. Kader bizim için birlik olmadı. Yanlış zamanda, yanlış yerde doğan bir canlı gibi olduk. Ya zaman bizi ezdi geçti. Ya da ben senin için hiçbir zaman orada doğmaması gereken bir canlı oldum. Sen beni ezdin geçtin.

4. Basamak

Ah hanımeli! Güzel bir bahçede açar kökleri ve insanları mutlu eder. Sen de benim gönlüme köklerin ile sardın. Belki de farkında bile değildik. Üzgünüm, ne kadar koparmak istesem de köklerin hala yüreğimin içinde. Kökleri koparırsam seni, koparmazsam beni acıtıyor.

5. Basamak

Sana yazılmış bir şiir kitabına sahip olan ender bir gönülsün.

Seni rahatsız etmek istemiyorum.  Bu son mektubum. Son sevgimi dile getirişim.

Beni iyi hatırla.

Esen ola.

inanç Akyazı

Merhaba, ben İnanç Akyazı.  Karadeniz Teknik, Atatürk, Trabzon ve İstanbul üniversitesinde okumaktayım. Felsefe, edebiyat , teknik-bilim pazarlama, reklamcılık ve sanat ile uğraşmaktayım. 

The post Hanımeline Mektuplar Son appeared first on Mercek Dergisi.