Yarınlar Saklı Gözyaşlarında

Bir kadın tanıdım, bin asrın baharı yatan gözlerini sağanak esir almış. Göz bebeklerinden düşen her damla avuçlarıma bir okyanus olup düşmekteydi. Sahi göz yaşı nasıl bu kadar ağır olabilirdi? İçini yakan kor, küçük bahçesindeki koca bir ormanın felaketini getirmek üzereydi. Ben ise ruhuna baharı getiremeden dalından kopup giden bir sonbahar yaprağı. Ellerimden kayıp giden damlalarda mı aramalıydım yaşam denen tufanı yoksa birazdan yanacak olan ormanın küllerinde mi?

Bu düşünce girdabının içinde filizlenmenin bir yolunu bulmalıydım.  Buhrana yenik düşen ruhlar baharı tatmalıydı, gökkuşağının yedi tonu hayatlarımıza anlam katmalıydı, tırtıllar kusursuz bir kelebeğe dönüşmek için can atmalıydı. Serçeler ağladıklarında ölmemeli, avcısına aşık ceylanlar son nefesini vermemeliydi. Acısından beslenen şairlerin hiç yorulmayan kalemleri huzuru yaratmalı, ben ise avuçlarıma düşen okyanusta nefes almalıydım. 

Almalıydım ki özlemlerim suyun berraklığına teslim olsun, kalbim kusursuz yaradılışın ile hayat bulsun, kainata sağır kulaklarım âmâde olunası gözlerinde yatan yalnızlığı duysun. 

Ve yine duysun ki varlığım günden güne duygularım ile anlam kazansın, satırlarda özüm, ahunun göz bebeklerinde tenime sinen huzur bulunsun. Köklerim varlığına, özlemim dalıp giden gözlerine karışsın. Yüz hatların düşlediğim ömrün rotası, sesini taşıyan karayeller güzlerimin notası olsun.