Bir Varmış Bir Yokmuş

Gecenin karanlığına, sararmış yağmur bulutları eşlik ediyor. Bir kentin gözyaşları yeryüzüne dökülüyor. Hiç düşünmemiştim daha önce, şehirleri kim üzüyor? Herkesin şehrine olan isyanı gökyüzünde toplanıyor belki. Şehir herkesi duyuyor, tüm isyanları içinde biriktiriyor, sonrası ıslak kaldırımlar oluyor.

Bir varmış bir yokmuş, bir çocuk karanlıktan çok korkmuş. Yemyeşil dağların arasında bir tepede, anılarını acıları oluşturmuş. Acılarından kaçarak dünyada bir köşeye sığınmış.

Bir varmış bir yokmuş. Çeyrek asırlık bir delikanlı olmuş. Şimdilerde işler yoğun, sorumluluk çokmuş. Bir uçakta dosyalar, yazılar, işler güçler. Tepedeyken ülkeye bakmak bile unutulmuş. Sanki bu günler hiç geçmeyecek gibi, göz önündekiler hep gözden kaybolmuş. Bir var olan bir yok olmuş. Dipdiri vücut artık çökmüş, umutlar çoktan ölmüş. Yaşam artık ileri geri sallanan bir sandalyeden ibaret olmuş.

Yaşam ile sonun kıyısında bir görevli sormuş:

“Yaşadıkların, üzüldüklerin, üzdüklerin değdi mi şimdi konuş.”

Yaşam önce bir var oluş, sonra bir unutuluş. Yok oluş.

Neredesin ey dost. Yoksa sen de mi bir varsın bir yoksun? Üzdüklerimiz, kırgınlıklarımız hepsi sahte bir sonuç. Bu hayat bir koşuş, düşüş ve yakarış. Bu sana isyanımdan kopan bir yalvarış. Etrafın hayalet yüzler ile dolmuş. Yalnızlığın belki kaçınılmaz sonuç.

Bir varmış bir yokmuş. Hayat bu ya ey dost, bir varmışsın bir yokmuş. Şimdi etrafına iyi bak, hepsi bir varmış bir yokmuş. Sırtında bir ton ceset artık omuzlarına kambur olmuş. Hayat güzel anların tekliğinden bir var oluş. Tek bir mutluluk, tek bir aşk, tek bir kahkaha, tek bir gülüş. Bir de bakmışsın bir deli rüzgâr ile hepsi yok olmuş.

Unutma sevgili dost, bu son gülüş bu son var oluş. Yıllar sonra anılarının ancak gözünde var olacak. Kimisi canlanacak gözünde, kimisi kalacak içinde. Bu yaşamak için son gün belki de.

Hayat bu sevgili dost, bir varmış bir yokmuş…