İçindeki Çocuğa…

Hiçbir insan tamamen sert ve duygusuz olamaz. Herkesin duyguları, kalbi ve içinde yatan minik bir çocuk vardır. Doğduğumuz zaman, o da bizimle doğar ama belli bir yaştan sonra büyümez. Hepimizin içinde, asla büyümeyen bir çocuk vardır işte. Zamanında onunla yaşıt iken, hayat nasıldı bakalım mı?

Çocukken, her şey daha farklıydı. Herkesin sana ilgi göstermesi bir yana, sen de sevgi doluydun. Çocukken, yatmadan önce iyi geceler öpücüğü verilirdi. Kâbus görmezdik pek. Genelde macera ve heyecan dolu rüyalarımız olurdu. En önemli işimiz oynadığımız oyunlardı. Kazanmak mutlu, kaybetmek mutsuz etse de bize rakibi tebrik etmeyi öğrettiler.  İntikam planı yapmayı düşünmezdik. Onun kazanmasına da sevinirdik.

O zamanlarda bizim için, ellerimizi yıkamak hatta yemek yemek bile vakit kaybı gibiydi. Sadece oyun düşünürdük. Günlerimiz daha hareketli geçerdi. Belki de, zamanı daha verimli kullanırdık. Aslında bunların bir kısmını hala yapıyoruz, bazılarını da hala yapabilecek durumdayız.

Oyunlarımız değişmiş olabilir. Gördüğümüz tüm kâbusları, hayatın gerçek yüzünü unutalım. Eskiden arkadaşlarımızla oynardık. Şimdi hayatımız oldu oyunumuz, rakiplerimiz de kötü niyetli insanlar ve önyargılarımız oldular. Yeni oyunlarımız; okulumuz, işimiz ve hayat mücadelemiz oldu.  Hala günümüz hareketli geçiyor, yine bir oyundayız. Bazen elimizi yıkamaya yemek yemeye bile vakit bulamıyoruz. Sorumluluklarımız artmış olabilir belki ama kendimizi mutlu etmek için imkânlarımız artık çok daha fazla. Daha güçlüyüz artık ama küçük bir yanımız da var. Bu küçük yanımız bir zayıflığımız değil. Tam aksine o bizim hayattaki masum, temiz ve en güçlü özelliklerimizi barındırıyor. İşte bu yüzden, ona küsmek yerine sahip çıkmalıyız.

Bazıları küskündür içindeki o çocuğa. Beslemez, bakmaz, unutmak ister. Çocuk bu. Sarılmazsan, mutlu etmezsen; sımsıcak gülümsemez sana. Kahkahalarıyla ısıtmaz içini. Sen ona küsersen, o da sana küser. Yine de çocuk işte. “Barışalım mı?” dersen de, geri çeviremez seni. Yine tutar elini. Dürüstlüğü, saflığı temizliği ile vicdanıyla seni daha da güçlendirir. Bence insan, içindeki çocuğu beslediği kadar iyidir. Tüm temiz güzel duyguları o verir. Yanakları kadar kalbi de tombişdir. Yüzünün temizliği kalbindendir. Kötü duyguları bilmez.

İşte tam da bu yüzden, içimizdeki çocuğa sahip çıkmalıyız. Tüm temiz, güzel duygularımızı unutmadan yaşamalıyız. Onlar zaten bizde var. Tek yapmamız gereken “çocukla, çocuk olmak.” Herkese kendi oyununda başarılar diliyorum. Dostluk kazansın. Bu arada unutmadan; içindeki çocuğa selam söyle. Onur’un çocukluğu söyledi dersin.