SİMANIN KIYILARINDA: “YILDIZLARIM”

Kurak çöllerime dualarım sinmişti, sindikçe cennet bahçeleri dolmuştu yüreğime. Acılarım pamuğa, huzur dolu gönlüm kâinatın sonsuzluğuna bürünmüştü. Ümitsizce yapılan dileklerin manasızlığında asla çırpınmamalıydım. Umudun bağrına açılmıyorsa şayet yelkenlerim, alabora olsun tüm bildiklerim. Susuz kalsın denizlere hasret köklerim, son bulsun kursağıma dizilecekse özlemim.

Gökyüzümü süsleyen yıldızlar gibiydi, yaşlandıkça kar beyazına dönen saçların. Yirmilerimizin bağrında nasıl bu kadar yaşlanabilmiştik? Sana baktıkça gençleşiyordum oysaki. Hâlâ öyle ya; sen diye başlayan satırlarım, sen diye biten mısralarım var benim. Kar suları ile beslenen dağ nergisleri gibi, baharı müjdeleyen sümbüller gibi… Gönlümün topraklarına yağan yağmur sonrası, yayılan kokundan tanırım seni. Işığını ruhumun güneşinden alan ay parçam.

Canımı çıkarırcasına huzura susamıştım. Kana kana kuraklık serpilmemeliydi yüreğime. Avuç dolusu kumlar kadar hür, kıyısına kavuşan dalgalar kadar istekli olmalıydım. Hüznün, binlerce ışık yılı kadar uzakta olmasını diledim. Yanımdan öylece geçip gitmesine bile tahammülüm kalmamıştı. Acılarım artık benim için adını bilmediğim bir yabancıydı. Asla tanımak istemeyeceğim, ayak bastığı yerlere lanet edeceğim bir yabancı…

Keşfedilmeyi bekleyen huzurumu, ambalajından çıkarmanın neşesini yaşıyordum bir yandan da. Rönesansı yaşayan ülkemin sokaklarıydı ismin. “Al bak, uğruna dünyayı ayağa kaldırdığın huzurun tüm berraklığı ile karşında.” Bütün savaşlarıma değecek bir hismiş. Meğer umudumun sahilleri yıllarca aynalarda saklanmış. Bense gönlümün kıyılarında seni ararken deniz kabukları doldurmuşum ceplerimi. Düz oval taşlara, ruhumuzdan izler ve cümleler emanet ederdik bahar akşamlarında. Denize serilen gün batımında; parıldayan siman kadar güzel, yıldız gibi ışıldayan gözlerin kadar özeldi kum saatinde saklı ömrümüz…