Karmakarışık

Okurken dinlenecek müzik önerisi:

Yalnızdım, ama bir o kadar da koca bir kentte yürüyen bir ordu gibiydim. Herkesi tanıyorum, bir aradayım ama aslında tek başımayım. En acısı da konuşmak istiyorum, sesim çıkıyor, bağırıyorum ama duyuracak kimsemin olmayışı…. Bu his… Çok tanıdık. Bir fısıltı kadar yakınımda. Belki bir odada belki bir evde belki de koca bir şehirde hep devam eden her bakımdan yalnız olma hissi. Bu histe eksik çoğu şey… Tamamlanmamış insan yapbozu, yetersiz bir hayat ve belki de yetersiz bir ölüm…

Düşünmek istemiyorum. Düşünmek istediğimi düşünemiyorum. Düşünmemek istediğimi ise düşünmemem gerekirken bir film şeridi gibi gözlerimin önünde canlanıyor. Ah bu düşünceler her şeyden daha tatsız ve renksizler. Bitmez, tükenmezler ve insanın ağzında acayip bir tat bırakırlar. İstemediğin zamanda işte böyle yapışır yakana, çıkmayan bir leke olurlar.

Ve tabi düşüncelerin içinde gizlenen kelimeler, tamamlanmamış cümleler, yarım kalmış duygular,

Her düşündüğünde seni yaralayan, canını acıtan hisler… İşte bunlardan kaçmak, kurtulmak için seni içine çeken hayallere muhtaç kalmak, o duruma gelmek ve artık o hayallerde yaşamaya başlamak…. İşte o an hayal ve gerçek arasında sıkışıp kalırsın. İki kent arasında kalmış gibi hissedersin.  Biri seni bilmiyor öteki ise seni tanımıyor.

Kalabalık içinde yalnızlığa mahkûm kalmaktı benim gerçeğim. Hayalim ise düşüncelerimde boğulmamak. Kimsenin okuyamadığı kitaptım ben. Anlaşılamam mı zordu yoksa anlatmak mı yorucuydu bu bilinmezlikle boğuşan savaşım. Ama bu geçici bir rahatsızlık, huysuzluk veya bir hastalık değil: O benim.