Var Oluş?

Onca gürültü içinde kalbimin sesini duymaya çalışırım. Etrafımdakilerin kavgası çok sesli olsa da o sesi duyarım.. O’nun gürültüsünü dinlerim. Dışarıdakilerin lafügüzaf sözlerinden sonra ruhum anlam bulur. O anlamların içinde hem hâl olmaya çalışırım. Bilirim ki kendimi ne kadar bilirsem aslolana gideceğimi. Ruhum bütün direnişlerini teslimiyete bırakır. Kuş gibi hafif..
“Dayanmak” kelimesinin içinde “yanmak” gizlidir. Nasıl mı? Eğer tüm bu gürültünün içinde kendini duymak için dayanırsan; kendini bilme haliyle yanarsın. Yanarsın kül olursun. Tam bittim dedin mi O yettim der ve küllerinden yeniden doğarsın. Tüm o kavruluşların bir sebebe bağlanır. Şu fani dünyanın anlamsızlığı anlam kazanır. Var oluş?
Varlığın direnişinde tükenişler olsunki varlığın kıymeti bilinsin. Var oluşunu, nefes alışını, O’nu bulmayı, şükretmeyi, sevmeyi, sevilmeyi, gülümsemeyi, ağlamayı, sarılmayı, düşünmeyi, akletmeyi.. Tümüyle var oluşunda seni sen yapan arayış yolları. Bütün mesele aramak mı ya da bulmak mı? Bir dervişin sualleri gelir aklıma:
Dervişin biri Sûfi’ye;
– Allah’ı nerede arayım, diye sorar.

Sûfi dervişe der ki:
– Nerede aradın da bulamadın ki!
Şayet arama yoluna içtenlikle bir tek adım atacak olsan, nereye baksan O’nu görürsün.

Meğersem bütün mesele adım atmakmış. Sebeplere takılmadan tüm içtenliğinle yolda olmakmış. Ruhun kuş misali hafif, rüzgarın esintisinde tüm gökyüzünde süzülsün. Nereye uçsan, konsan; bilir, görür ve hissedersin..