24. Yıl Dönümü

Yirmi dört yılı geride bıraktığım bi gecede yirmi dört asır yaşlanmıştım. Ardımda acısından beslenen bir yazarın onlarca mektubu, önümde ise sevgi kusan bir adamın kalbinden dökülenler vardı. O mektuplar, gösterişli bir vitrinde tozlanmak üzere yerini almıştı artık. Yanmakta olan bir sanat müzesinin en görkemli tablosu gibi.

Hiçlik deryasında alabora olmayı bekleyen bir gemi misali, köklerim bu ömrün topraklarına tutunamamıştı. Huzur kırıntılarım filiz vermezken, gözümdeki sağanaklar bir okyanus dolusu acı ile ömrüme duvar olmuştu. Ben ise o duvara şiirler yazmıştım. Kimi zaman neşe saçarak kimi zaman ise göğsüme binbir yara açarak.

Açılan bu yaralar kalbimde çatlaklar oluşturmuştu ve ben yine şiirler ile iyileşmeyi diliyordum. Kuşlar gibi özgür olmak, kum taneleri gibi sonsuz olmak istiyordum. Bir yaz yağmuru sonrası gelen toprak kokusuna karışmak, huzur diye sayıklayan kalbimle barışmak istiyordum.

Güneşin yerini yıldızlara bıraktığı bu simsiyah gecede bembeyaz bir sayfa açılmıştı önüme. Şairi tarafından tamamlanmayı bekleyen o sayfa.. Kim bilir tamamlanmayı bekleyen kaç sayfa daha vardır? Kaç şiir, kaç şarkı, kaç roman?..