Kapanmamış Sayfalar, Açılmamış Yüzler

    Bazen duygularımızı bastırmaya çalışırız.  Bu duyguları ifade etmekten ya da kabul etmekten korktuğumuz için olabilir. Ya da toplumda zayıf olarak gözükmek istemediğimiz için çeşitli travmalardan ve çevresel faktörlerden dolayı da olabilir. Anlatmak istediğimiz onca şey varken içimizi kimseye tam olarak açamadığımız bir dünya var. Bu dünyada her şeyi içimizde tutarak dışarıya bir gülümseme bırakıp üstü kapalı bir şekilde hallettiğimizi zannediyoruz. Aslında anlık olarak kapanmış olsa da hiçbir zaman kalıcı bir çözüm olmamıştır.

Bir süre sonra, o kişi sürekli gülümseyerek ve dışarıdan her şeyin yolunda olduğunu göstererek durumu atlatmaya çalışıyor gibi hissedebilir. Ama içindeki öfke, hayal kırıklığı ve kırgınlık birikir ve her geçen gün daha çok zehirlemeye başlar. Bir gün, en ufak bir şey bile bu birikmiş duygusal yükü tetikler ve kişi, hiç beklenmedik bir şekilde bir anda çok büyük bir öfke patlaması yaşayabilir. O an patlayan öfke, sadece o küçük tetikleyiciyle ilgili değildir. İçindeki bastırılmış tüm duyguların birikmiş ve kontrolsüz şekilde ortaya çıkmasıdır. Bu, kişinin ruh sağlığını etkileyebilir, ilişkilerine zarar verebilir ve günlük yaşamında huzursuzluk yaratabilir. İçimizde bastırdığımız duygular bir süreliğine görünmeyebilir, ancak biriktikçe vücudumuzda, düşüncelerimizde ve ilişkilerimizde negatif etkiler yaratır. Ve bu duygular bir şekilde dışarıya çıktığında çok daha yıkıcı olabilir.

Başlıktaki “Kapanmamış Sayfalar” aslında; yarım kalmış anlatılmayanların veya çözüme kavuşturulmamış meselelerin metaforudur. Bu, duyguların üstünü kapatıp onları halletmeden ilerlemeye çalışmanın simgesidir.  “Açılmamış Yüzler” ise ; içimizdeki duygusal düşünceleri, hisleri veya gerçek duyguları, başkalarına tam olarak göstermediğimiz yüzleri temsil eder. Bir insanın iç dünyasında yaşadığı fakat başkalarına açılmayan, gizli kalan yanlarını ifade eder. Bunun sonucunda şunu söyleyebiliriz :

“Duygularını bastırmak, kalbini hafifletmek değil, yüreğini ağırlaştırmaktır.”