Sararmış Bir Fotoğraf Karesi

Harfleri bir araya getirmek için bembeyaz bir sayfanın başına geçtim yine. Buralara geliş nedenim ise her zamanki gibi kafamı kurcalayan bir şeylerin olması. İçimdeki düşünceler, dışımı da çok etkiliyor. Fiziğim beni yoruyor, biyolojimi çözememişim, kimyamı da ben kendim bozmuşum. Ne zaman çok düşünsem, kafam karışmaya başlıyor. Düşünceler birbiri içine geçiyor. Beynimin içi bir çorba oluyor, kepçe ile içindeki tuzu arıyorum ben de.

Çorba da içmiyorum ne zamandır. Lisedeyken çorbayı fakir yemeği sanırdım. Esnaf lokantasında bol ekmek ile tüketilen bir içecek gibiydi gözümde. Ana yemeği ekmek yapardı durumu iyi olmayan insanlar, çorbayı da ana yemeğin yanında içerlerdi kuru kuru gitmesin diye. O yüzden paramı daha pahalı yiyeceklere veriyordum. Yazık etmişim kendime. Ucuz bir zenginlikmiş çorba içmek. Bilememişim kıymetini. Büyüyünce anladım bunu.

Büyümek… Nasıl bir şey diye düşünürken, büyükler gibi konuşmaya başlamışım. Ne zaman büyüdüm bilmiyorum. Halen çocuk sanıyorum kendimi. Bazen doluyor gözlerim, güçsüz kalıyor vücudum. Çocuk gibi hissediyorum. Ne zaman büyüdüm ben diye soruyorum. Her büyük insan gibi “eskiden ne güzeldi” demeye başlamışım bende.

Eskiden ne güzeldi…?

Eskiden mahallemiz daha güzeldi… Beyaz bıyıklarını dışarıya doğru kıvırmış amcalar nereye kayboldular şimdi? Mahalleye çikolata dağıtan abiler neredeler? Neden herkesin suratı asık? Ben mi gerçek yüzlerini yeni görüyorum? O bıyıklar önceden mi sarıydı, yeni mi sarardı? Şimdilerde abiler mahalleye sigara dağıtıyorlar.  

Ben eski mahallemizi özledim.

Eski mahallemizde güzel arkadaşlıklarım vardı. Koltuğumun altına boyum kadar olan plastik topumu alır, mahallenin en ıssız sokağına koşardım. O ıssız sokağın bereketi ise ben ve arkadaşlarım olurduk. Her sokak işlek olmayı hak ederdi zaten. Kimisi otoyol olarak, kimisi stadyum olarak.

Bizim kale; buradan bura (elektrik direği ile çöp tenekesi arası) olurdu. Rakip kale ise evlerden birinin bahçe kapısı. Bir kale diğerinden biraz daha büyük olsa bile bunu dert eden kimse olmazdı. Plastik topumuz rüzgârda uçsa bile sorun olmazdı. Mesele haksızlık veya adalet değildi. Eğlenmek için oradaydık. Ne istediğimizi çok iyi biliyor, ona göre oynuyorduk. Düşe kalka eğleniyorduk.

Çocukken düştüğümde daha az çocuk olurdum. Daha az mızmızlanırdım. Kanayan dizimi açıp bakar, sonra daha büyük bir hırs ile oyuna koşardım. Şimdilerde daha az yaralanıyor dizim. Az yaralanmaya, çok çocukluk yapıyorum. Daha çok mızmızlanıyor, büyüdükçe küçülüyorum.

Şimdilerde yaralı dizim. Düşmüşüm en dibe. Çok mızmızlanıyorum. Eskileri özlüyorum bir yandan. Şimdilerde kalesi büyük olan itiraz ediyor. Şartlar eşit değilken savaşmak zor geliyor arkadaşlarıma. Taş zeminde futbol oynamak istemiyorlar. Ben mi? Dizimdeki kanı görünce ağlamaya başlıyorum artık.

Bir fotoğraf albümü yapasım geliyor bazen.

Yıkık dökük geçmişimin enkazında, pırıl pırıl anılarımı görüyorum. Eski fotoğraflarıma baktığımda içim gidiyor. Çirkinliğimi görmezden gelip, özlüyorum o zamanları. İmreniyorum o zamanki hayatıma. Büyüdükçe mutsuzlaşıyormuş insan. Eskide kalan her şey gözüne daha güzel görünüyormuş.

Eskiden mi mutluyduk, mutsuz olduğumuzu mu unuturduk? Mutluluğu mu unuttuk, şimdi mutsuz muyuz? Hani hep olur ya ardında bıraktığın 10 yıl çok çabuk geçmiş gibi görürsün, önünde duran 10 yıl ise nasıl geçecek diye düşünürsün. Bu da zaman kavramının yanılsamalarından birisidir. Zaman mutluluğa etki etmiyor, ama eskiden daha mutluyduk.

Eskiden her şey daha mı güzeldi acaba? Yoksa bugün yarından daha mı güzel?

Şimdilerde ardımda bıraktıklarımı arıyor gözlerim. Ardımdaki insanları, ardımdaki mahallemi, ardımdaki çocukluğumu…

Ardımdakileri yanıma katıyorum. Bu sokaklarda bir daha top oynayamam belki ama burada yürüyebiliyor olmanın tadını çıkarıyorum. Bol bol çorba içiyor, yaralarıma tuz basıyorum.

Yarın da bugünü ardımda bırakacağımı biliyorum. Bugünlerimi yanıma katarak, yarınlarıma ayak izlerimi bırakarak yürüyorum. Bir şeyler gelip geçecek zaten. Güzel şeylerin izi kalanları hatırlanacak.

Bir fotoğraf albümü yapıyorum. İçini iz bırakan anılarım ile dolduruyorum. İçinde kaybettiğim çocukluğumu da bulurum belki. Aslında her büyük çocukluğunu kendi içinde kaybetmiştir. Ben de dışarılarda değil, bulabileceğim bir yerde arıyorum onu. Bulduğumda da sıkı sıkı tutup asla bırakmayacağım. Albümümün en güzel köşesinde saklayacağım onu.

Siz de bir yerlerde çocukluğunuzu arıyor musunuz?