Kum Saatinde Bir Ömür

Eski ve tutku uyandıran rafların aşk hikayelerinde ve huzur birikintilerinde özümü bulmak üzereydim. Lirik şiirler, ağır romanlar ve ben vardım. Kusursuz bir zaman dilimi gibiydi, kum saatine sığdırılmış. Akıp giden her kumda yanıp biten bir anım ve peşinden koşan bir şarkının nakaratını andıran huzurum saklıydı.

Varıp ulaşmak istediğimiz şey dalıp dalıp kavuşmak istediğimiz bir kalbe aitti. Ve ulaşmıştım da. Defalarca ters çevrilen bir kum saati süzülüyordu artık gözlerimde, bahar kokulu ahunun saçları ise dizlerimde. Sonlu dünyada bana cenneti tattıran sonsuz bir rüyaydı sanki. Asla uyanmak istemeyeceğim bir rüya. İşte şimdi bizde bir şiir, bir roman, belki bir mucize olmuştuk. Bir çok şeye benzetebileceğim benzersiz bir ömür. Bu ömür de karışır mıydı eski ve tutku dolu raflara? Bizi de alır mıydı girdabına? Savurur muydu satırların arasına? Ruhumu parçalarcasına, canımı yakarcasına, göz bebeklerimi kanatırcasına; sana kavuşurcasına, gözlerinde dolaşırcasına, hayatını bir bahar bitkisine adarcasına.

Diğer yanda mutlu fotoğraf kareleri, raflarda yer alan kitapların ayracı oluvermişler. Kaldığımız yerden devam edilmesi gerekilen karelerdi. O ana tekrar dönülmek isteyen. Bu arzu ile dizeleri sonlandırıyorken öte yandan bu karelerde ve geri kalan ömrünüzde anlamınızı ve haziranınızı keşfetmeniz dileğiyle..