Kalp Gözünde Sağanak

Acıdan deliye dönen ruhlar kendilerini nereye vururlar? Sağanak gözleri, gönül devletlerini sırılsıklam ve ıssız bırakır durur. Terk edilmiş sokaklarında bir papatya bile yetişemez. Doğanın mucizevi güzelliği, acısının her bir tonunda yok olmaktadır. Yok olmak istemeyen huzur dolu şiirler birer birer isyan ediyor, onlara huzur veren anlam cevherleri kararıyordu.

Yorgun yüreği acı ile iyice pişer ve kusursuz bir romana dönüşeceğini düşünür. Ancak hesaba katmadığı bir şey olur. Roman yerine küle dönüşür. Bu küller yok olmaya yüz tutmuş sahibinden iyice uzaklaşır. Hafif bir rüzgar eşliğinde denizlere kavuşur. Sonu kötü biten tek kavuşma buydu sanırım. Deniz ve acının mucizevi buluşması.

Artık yok olmuştu. Belki de yok olmaya çok hevesliydi. Tüm cihana sırtını çeviren ve kalpleriyle bütünleşen dervişler gibi kendisini dağlara mı atmalıydı?

Yalnızlığın dorukları, tanrıya yaklaşmanın başka bir yolu olduğunu ona hep düşündürüyordu. Gerçek anlam ve kudret sahibine acılarını açarsa sırtından dağların kalkacağına olan inancı onu hep umutlu olmaya itiyordu.

Yürek yangınlarını dindiren o umut, beyaz ile siyah arasında kalanlar için sığınak olan, griye karşı direnişte olan, acıya karşı yakarışta olan umut. Yokluğunda ise şiddetli bir haykırışta olan, sonsuz bir yok oluşta olan o umut…