Fırtına Öncesi Hissizlik

Harabe ve terk edilmiş bir yuvanın soğukluğu yüreğimde hissediliyordu. Üşüyordum, titriyordum, tükeniyordum. Derin bir nefes alıp gökyüzünü ciğerlerime doldursam içim bir nebze olsa ısınırdı belki. Güneş kalbimde açıp gözlerimde batmalı, sığındığım satırlar ise beni asla terk etmemeliydi. Çünkü içimi nakşettiğim bu satırlar benim yaşam rehberimdi. Ruhumun bir yansıması, ömrümün kum saatine sıkıştırılmış haliydi.

Kaç kum saati eskittim inan bilmiyorum. Puslu ve kasvetli havanın hakim olduğu günde, eskittiğim kum saatlerinin yanına bir yenisi eklemek için kalemi elime aldım ve yazmaya başladım.

“Fırtına öncesi hissizliğin ve tükenmişliğin ağırlığı kalbimi büküyordu. Yılların saniye gibi akıp gitmesi, sahibi tarafından terk edilmiş bedenimi öyle bir yoruyordu ki can damarlarımdan biri kopmuştu. Okyanuslar ortasında bir damla suya hasret kalmıştım. Ruhum ise bilmediği diyarların konuğu misali her an kalkıp gidecekmiş gibi pusuda bekliyordu. Yoksa puslu bir yolun kasvetine mi aşık olmuştum? Cevabını veremeyeceğim bir soruydu. Mayışmış duygularım özünden usul usul ayrılıyordu fakat bu bana hiç acı vermiyordu. Kim bilir belki de bütün kemiklerim aynı anda kırılmıştı lakin anın sıcaklığı ile hissetmemiştim.”

Bu satırlar bir oturuşta bin ömrü ağırladı. Bin anı, bin acı ve nice binlerin ilacı..