Gülümse, hayat mucizelere gebe!

Gülümsemek… Öyle büyülü bir olay ki! En hızlı kana karışan ilaçlardan bile daha etkili. İyileştirici gücünün yanında bir de bulaşıcı. Bu ironinin içinde olması bile güldürüyor insanı. 😀

Merak ediyorum bizim üzerimizde nasıl oluyor da bu kadar etkili oluyor şu ‘gülme’ olayı. Dünyaya ilk geldiğimizde ağladığımız için mi bu kadar önemsiyoruz? Yoksa biz ağlarken sevdiklerimizin gözlerindeki ışıltı mı etkiliyor bizi? Ya da yaşamımızın sonunda insanların ağlayacak olması mı?

Aşıklar maşuklarının en çok gülüşüne yazmışlardır şiirlerini… Neden gülüş diye sormadan edemiyor insan.

Mesela Nedim ”Bir şeker hândeyle bezm-i şevkâ câm ettin beni
Nîm sun peymâneyi sâkî tamam ettin beni”

“Bir tatlı gülüşle şevk meclisine beni kadeh ettin. Bu nedenle ey sâkî kadehi yarım sun. Çünkü ben tamamen sarhoş oldum.” dizeleriyle sevgilinin gülüşünü anlatır.

 “Gülen gözlerinin bebeğinde kendimi görebilmekti dilediğim; keşke yalnız bunun için sevseydim seni.” diyerek sevdiğinin gülüşünü över Süreya.

Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî de ”Sevdiklerinize “gül” verin. Gülünüz yoksa “gülüverin” demiştir, burada sevgiliden bahsetmese de…

Nasıl da güzel, nasıl da ince anlatışlar onlar öyle! Tabi daha nicesi var.

İnanır mısınız bilmem ama yukarıda sizinle paylaştığım şarkıyı da beni gülümsetecek şarkı arayışındayken keşfetmiştim. Biraz hüzünlü gibi fakat insan sadece mutluluktan gülümsemiyor. 😀

Bazen mutluluktan, sevinçten, hazdan bazen de sıkıntıdan, alaydan, acıdan dolayı gülebiliyor insanoğlu.

Sebebi ne olursa olsun gülümsemek iyileştiriyor bizleri hem ruhen hem bedenen, kabul etmeliyiz bunu. Öyle ya insan ‘deli’ gibi gülme ihtiyacı duyuyor bazen. Üstelik bunun lisanı da yok. Herkes aynı dilde gülümser. Sanırım en sevdiğim yanlarından biri de bu. Gülümseyiniz efendim gülümseyiniz…

Ne demiş Nazım Hikmet,

Bir de ağız dolusu gülmeyi unutma hiçbir zaman.

O vakit ben de diyorum ki,

Yürek dolusu gülmeyi unutmayın…

Kendinize iyi bakın…