Bir Kuş Olsam

”Öyle güzelsin ki, kuş koysunlar yoluna”

Nilgün Marmara

Kuşlara duyulan hayranlığın peşindeyim ben. Onca şiire konu olan bu hayranlıktan yanayım. Ifadelerin bile önüne geçen, duygulara tercüman olan güzelliğinden, ötüşünden kanat çırpışından duyulan huzurdan yana.

Onlarca kişinin hayranlığına bir sebep vardır elbet. Bülbülün güle yanıklığından, serçenin kırgın kalbinden, filleri deviren ebabilden, rotasız göklerden. Göçüp gidebilenlerden..

Nasıl da göklere vurgun insanoğlu. Sonsuza, bilmediğine, gitmeye, özgürlüğe..

Demem o ki sebepsiz değildir bu hayranlık. Kalpte gidilemeyen yerleredir. Vurgun yemiş duygularadır. Özlem duyulan semalaradır. Bir pencere ardında kalıp seyretmekten ötesidir. Hayatının dikenli tellerini aşabilmek, karmaşadan süzülebilmek, göklerin seyrine varabilmek, hasreti bitirebilmek umududur belki de.

Kalbinizin ortasındaki bir yarayı düşünün. O yaranın sızlayan tarafıdır kuşlara özenmek. Boş yere uçup gitmek istemez insan. Fıtratında vardır özgürlüğe olan hayranlığı. Içi daraldığında gökyüzüne bakar Peygamber. Belki sırf bu yüzden duyulan hayranlıklar. Bu gökyüzünü bize bağlayan şeylerdir belki de kuşlar…

Insanoğlu bu ya bir derdi kuşa bile yaşatır.

O kuş artık sizin için kanatlarının üzerinde bir sürü anlam taşır. Kanat çırpışı sizden yanadır artık. Kalbinizden dökülen her bir dizeye razıdır bu saatten sonra. Sevdiğinizin yoluna koyulmaya, yalnızlığa şahit olmaya, hengameden kaçmaya..

Tüm kalbe kanat takıp uçurtmaya yetse de bu sözler, her güzel şeyde olduğu gibi unutulmaması gereken şeyi söylemiş meczup.

‘Kuşlara da fazla imrenme, uçmanın da çoğu çırpınmak.’

Görünenin altındaki bu doğruluğu es geçmeyerek bir çırpınışın güzelliğini görmenizi isterim. Kalbinizdeki bu çırpınışların da belki kalbinizin uçan kuşundan olduğunu.

Uçan kuşlarınıza selam ederim! Kendinize iyi bakın.