YOSUN TUTMUŞ KALBİN SANCISI

Odamın her köşesi buruşturulup bir kenara atılmış mektuplarla doluydu. Her köşede farklı bir ceset vardı. Yazar mezarlığındaki kimsesizler.. Çiçek açmaz topraklarında, güneş vurmaz tenlerine, kışlar üşütmez yüreklerini. Huzur arayışında hiç olmuş acızedeler gibi.

Yeni bir ceset hazırlamak için kalemi elime almıştım. Yüreğimden dökülen her kelimede bir avuç toprak daha atıyordum üzerime. Attıkça yok olmaya yüz tutuyordum. Işık saçmak için kendinden harcayan mumlar gibi. Işığım bittiği vakit sahipsiz kalacaktı şiirler, satırlarım kimsesiz..

Kalbimi silkeleyip gökyüzüne asmıştım. Rahmet yağdığında üzerimde bulunan toz toprak kalkıp beni terk eder diye. Umut buna deniliyordu sanırım. Kendini yağmurdan sakınan adamın her bir damladan medet umması..

Ne talihsiz bir azap. Akıp giden zamanın bir türlü yanıp bitmeyen sancısı. Sadece yanıyordum.
Ben “umut” dedikçe onlar “unut” dedi.
Ben “neşe” dedikçe onlar “keşke” dedi.
Oyuncağı elinden alınan gözleri sulu bir çocuk gibi kalmıştım.

Kalbim ise defalarca yara almış bir poligona dönmüştü. O mumsa artık sönmüştü. Geriye gözlerimi kapattığım vakit doğacak olan karanlığım kalmıştı.

Kalbi yosun bağlayan..
Ruhu oluk oluk ağlayan..