ŞİİRLER SOLUYOR MISRALARIMDA

Viran olmuş, hüznünüm ardına gizlenen gönül devletim.
Bahardan yoksun gökyüzüm, bürünüyor kalbime şiddetli kasvetim;
Yaşar mıyım dünyada cenneti, büyüyor dualarımla birlikte hasretim.
Ruhumun karanlığında ışığa muhtaç, beyazlarla uğurlanan felaketim.

Kafesinden azat edilmiş bir anka kuşu yaşıyor kalbimde;
Varlığı huzur sunuyor, gülüşlerinle dolu can özümde.
Bâki kılınıyor ruhlarımız, can vermez yaşamın ardına gizlenen ölümde;
Aralanıyor azap kapısı, hiç eksilmez yaşlarım solgun yüzümde.

Kan kusuyor, kalbimden toprağa düşen her damlada canım.
Ruhum soluyor mısralarımla, şiirler kalıyor birer birer yarım;
Solan papatyalar, çıplak kalan ağaçlarla dolu bulanık hazanım.
Süzülür kum saatinden ömrüm, eksilir tane tane görkemli hayatım.

Yorgun şiirler süzülüyor gökyüzümden üzerime;
Mermi gibi yara açıyor, can çekişmekten usanmış yüreğime.
Kim inanır ki, böyle bir masalın huzurlu bir sonla biteceğine?
Yaşama tutkulu gözlerle tekrar bakıp, kasvetin dineceğine..