Kaybolmanın Öğretisi

Kaybolduğunuzu düşünsenize.
Etrafınıza baktığınızda zihniniz hemen uyaranlar gönderir. Biraz daha kontrolü kaybederseniz, kaybolduğunuzun farkında bile olmadan o anın endişesine kapılırsınız.

Önce buranın tanıdık olmayan bir yer olduğunu kendinize söyleyip, sonrasını sonraya bırakmayı bilmelisiniz. Temkinli davranmak zorunda değilsiniz; bilmediğiniz bir yerin size deneyim edindirmek gibi bir beklentisi yoktur. Ama bu demek değil ki yerinizde de durmalısınız.

Çevrenizde neler var diye bakındıkça fikriniz oluşmaya başlayabilir. Hem belki yeni yerleri böyle keşfedersiniz. Eninde sonunda bir yere çıkacak bir yola saparsınız. İstikametinizin doğrultusu belki de bulunmakla ilgili değil, bakış açınızı değiştirmeniz gerektiğiyle ilgilidir.

Boyutlarıyla düşünebilmek o an pek mümkün olmasa da siz anın içerisinde kalmaya çalışın. Telefonunuza sarılmak yerine bir şeyleri kendiniz bulun; anılarınıza büyüsü olan bir tebessümle eklersiniz. Durumu kontrol etmeyi öğrenmeniz açısından da önemlidir.

Gitmek istediğiniz yerden daha çok sevebilirsiniz, kaybolduktan sonra bulduğunuz yolu. Yürümeye devam edin ya da etmeyin… Olduğunuz yerde dahi kalabilirsiniz, geri de gidebilirsiniz. Emin olun, hepsi birer ilerlemenin ta kendisidir.

Sahi, ilerleme demişken… İlerleme ne ki?
Elinde avucunda ne varsa bir şeyler eklemek mi, artırmak mı, tasarruf etmek mi? Yoksa çürüyenleri ayıklamak, başta eksilme gibi görünse de, ilerleme mi sayılır?

Başınızı kaldırın. Kendinizi görebileceğiniz bir yansıma bulun. Gözlerinizin içine bakın ve kendinize hatırlatın:
“Bak, kaybolmadın. Hem öğrendin hem yolunu buldun.” Bu bir öğreti ama okuyarak yazarak edinillenler gibi değil bu kaybolmanın öğretisi.
Kaybolmanın da bir öğreti olduğunu bilenlere..