BENİM ADIM NIETZSCHE

Bembeyaz, her yer bembeyaz. Ya da hiçbir yerdeyim. Gördüğüm tek şey beyazlık. Ya da hiçbir şey görmüyorum. Hiçliğe olan merakımı şimdi daha iyi anlıyorum. Etrafımda hiçliği hissederken var oluşumun hazzını yaşıyorum.

Uzakta bir silüet belirdi aniden. Yoksa ölmüş müydüm? Umarım öyledir, kendi varlığıma alışabileceğim tek yer burası olabilir. Kime aitti bu silüet? Tanrı’nın bir şemali var mıydı? Düşünmeye kalmadan yaklaşmaya başladı. Tanımlanamazlığın şekil almış hali olması gerekti çünkü zihnimden geçen hiçbir kelimeyle eşleşmiyordu. Onu tanımlayamıyordum, onlarca kelime sıralanıyordu dilimde ama hiçbiri dilimin ucundan öteye gitmeye cesaret edemiyordu. Betimleme sanatının varoluşsal kriz geçirdiği nadir anlardan biriydi bu sanırım. Karanlık; tek gördüğüm karanlık, hiçliğin içindeki karadelik gibi. Her şeyi içine çekip bu hiçliği o ortaya çıkarmıştı sanki.

Hareket edişinden aldığım anlamsız cesaretle:

-Nesin sen, diye sordum.

-Bugüne kadar suçlandığın her cümle, her kelimeyim. Düşüncelerinin yaratıldığı yerim; tecrübelerini, nefretini, öngörülerini, tüm yaşadıklarını tıkıştırdığın ve bu sıkışıklıktan doğacak olan her kelimeyim, diye cevap verdi.

Bunların ne demek olduğunu anlamlandırmaya çalışıp sindirirken yeterince duraksadığımı fark edip anlık gelen kızgınlığımla: 

-İnsanlar seni sevmiyor, onlar için kabul edilebilir olmayan çok şey söyledin. Çok şey daha söylemek istiyorsun, cesaretin var mı, diye sordum tekrardan.

-Konuşmak isteyen sensin, ben sadece düşüncelerinin yaratıcısıyım, ağzından çıkacaklardan her zaman sen sorumlu olursun, ben değil, diye karşılık verdi.

Aniden her şey yok olmaya başlayıp kör edici hiçlik gözlerimi acıtıyorken ellerimle gözlerimi  kapadım

Gözümü açtığımda daha beyaz bir yerle karşı karşıyaydım. Neler olduğunu idrak etmeye çalışırken birtakım sesler duymaya başladım, koridor boşluğunda bir duvardan diğerine çarpan doktor sesinden başkası değildi bu. Duyduğum doktorun sesiyle idrak etme çabam son bulurken kapıdan içeri giren doktor:                                                                       

-Günaydın, diye haykırdı aniden.                                                                       

-Neredeyim diye soracağım ama hatırladığım kadarıyla her hangi bir kaza yapmadığımı varsayarsak hareket ettiremediğim kollarıma bakınca nerede olduğumu anlamakta zorluk çekmiyorum, diye ukala bir tavırla karşılık verdim haykırışına.

Derin bir nefes alıp:                                                                               

-Evet biliyorum prosedür böyle, diyerek devam ettim.

Birbiriyle bakışan doktorlar hızlıca dosyaları inceleyip ismimi sorma gereği duydular. Doktor ismimi sormaya kalmadan lafını kestim.

-Nietzsche, evet, benim adım Nietzsche! Düşünüş şekline ve savunduğu fikirlere anlam veremeyip duyurmaya çalıştığı sesini kesme umuduyla bir yerlere tıktığınız herkesin olduğu gibi benim adım da Nietzsche.

Beni hiç ciddiye almadığını belli edercesine:

-Evet pekala, nasılsın, diye sorarken yüz ifadesi oldukça umursamaz bir haldeydi.

-Sizi ve burayı bir daha görmeyeceğimi bilirsem çok daha iyi olacağım, diyerek tekrardan kaşlarını kaldırmasına neden oldum.

-Ne yazık ki bir müddet burada kalacaksınız, bunun nedenini…

-Evet, biliyorum teşekkürler, başka bir şey yoksa gidebilirsiniz, diyerek tekrar lafını kestim.

Kapıyı yavaşça dışarıdan kapattılar. Konuşmak için ısrar etmeyişlerine bakacak olursam belli ki benimle konuşmaktan gerçekten sıkılacaklarını düşünüyorlar. Belki de herkesin olduğu gibi onlar da ahlaksız olduğumu düşünüyorlardır, kim bilir?                                                              

Peki, ahlaksız mıydım yoksa inkarcı mı? Sözde ideal düzen oluşturulup meşrulaşmış ahlaksızlıkları yapanların toplum dışı bırakılması yerine, sadece açık açık bütün düşüncelerimi söylüyorum diye etiketlenmiş olmam ne kadar adil peki? Aynı düşünmek, aynı konuşmak, aynıyı savunmak zorunda mı herkes? Farklı olmak, ahlaksız olmakla aynı kefeye koyulduğu sürece toplumun her zaman karşısında olacağım.

Kafamda birbirini yiyen düşünceleri kabullenmeye olan öfkemi dindirmeye çalışırken tekrar kapı açıldı. Gelen bir hemşireydi. Bana yemek getirdiğini, yemeğimi ilk günlerde odamda yemem gerektiğini söyledi. Söylediklerinin hiç ilgimi çekmediğini belli edercesine:

-Özellikle burada çalışmayı siz mi seçtiniz, diye sordum.

-Evet, burada çalışmayı seviyorum, hastalara yardım etmek bana iyi hissettiriyor, diye cevap verdi.

Biraz sinirli bir tavır takınarak:

-Burada sözde delileri iyi yaptığınızı falan mı düşünüyorsunuz? Peki, kaçının deli olduğundan yüzde yüz eminsiniz, bu insanları deli yapan farklı davranıp farklı konuşmaları mı? Yapmaya çalışılan şey nedir söyler misiniz? Birbirleriyle aynı konuşan kopyalar mı arıyorsunuz, hizmeti kolaylaştırmak için, eğitimi kolaylaştırmak, yoksa köreltmek mi demeliyim?

Her yeni bir çocuğun yakasından tutup farklı eğilimlerinden geri çekerken düşündüğünüz şey:

‘’Aman, saçma sapan fikirlere kapılıp hayatını yanlış yerlere sürüklemesin, biz olsun, bizim onlara benzediğimiz gibi bunlar da bize benzesin.” düşüncesi mi?                                 

Sadece biraz düşünmenizi istiyorum. Söylediklerimden dolayı suçlanıp yazarlığıma, bu dünyada bırakacağım izin yok olmasına göz yummak yerine, bana deli diye hitap edilmesine göz yummayı tercih ettim. Neden mi? Ne diyordu Van Gogh: ”Belki de ben gelecek nesiller için çiziyorumdur.”

Belki de ben gelecek nesiller için konuşuyor, yazıyor, fikir üretiyorumdur. Ama unutmayın ki; o yenilikçi, aykırı, isyankar kişi her birinizin içinde haykırabilmek umuduyla yaşamaya devam ediyor, cümlelerini aklımdan geçirirken uzunca bir konuşmayı tamamladığımı sandım.

Suratıma boş boş bakarken birden endişelenmeye başlayan hemşire beni dürtüyordu.

-Hey! İyi misin, diye sorarken yüzüme rahatsız edici bir tebessüm yerleştirip bütün bunların sadece aklımdan geçmesine sevinsem mi üzülsem mi bilemedim.

-İyiyim, teşekkürler, diye karşılık verebildim en sonunda.

İyi olduğumu duyan hemşire çok tatlı ve sıcak bir tebessümle bana yaklaştı yeniden. O, kollarımı arkadan bağlayan garip gömleği çıkarmaya çalışırken ben hala düşünceliydim. Sonunda gömleği yavaşça çıkardı. İnsanın kollarını hareket ettirebilmesi sayesinde özgürlüğü hissediyor olması oldukça acınası bir durum. Ben bunun üzerine düşünürken hemşire çoktan uzaklaşmıştı, kapıyı usulca çekip çıktı odadan. Ve tabi ki kilitleme ihtiyacı duydu.

Havanın karardığını fark ettim, odanın görkemli beyazlığı yavaşça loş bir ortama dönüşüyor, dışarıdan içeri sızan sarı sokak ışığının doğrultuları yüzümde şekil alıyordu. Loş ışığın, eşyalarla dans edişinin verdiği derinlikle birkaç cümle yazmak için masaya yaklaştım. Elime kalemi aldım ve yazmaya başladım.

”Karanlığı şakaklarımda hissediyorum, damağımda tadı. Avuçlarımdan sızıyor karanlık, yere damlıyor usul usul, yerde birikip göl oluyor. Ayaklarımı bağlıyor sonra, kalkamıyorum. Göz kapaklarımı ağırlaştırıyor karanlık, dilime uyuşukluk veriyor. Ne görebiliyorum ışığı ne isteyebiliyorum. Ben bu koca insanlığım ve karanlık her yerimi sardı.

Dünya durdu ve gecede takılıp kaldım, Güneşi göremiyorum, ona ulaşamıyorum. Ben bu insanlığım ve bir süre sonra karanlığa alışıyor bütün uzuvlarım. Artık Güneşi isteyemiyorum. Ben bu insanlığın ta kendisiyim.” Yavaşça gözlerimi açtım. Tavan beyaz, panikle etrafıma bakınınca evimde olduğumu ve bunların sadece bir rüya olduğunu fark ederek derin bir nefes aldım. O hastanede yıllardır doktor olmama rağmen ilk defa böyle bir rüya görüyordum. Usulca doğruldum. Üstümden pikeyi alıp ayaklarımı soğuk zemine değdirdim. Çalışma masamın üstündeki kağıdın dikkatimi çekmesiyle birlikte masama doğru yürüdüm ve masamın üstündeki not defterine yazılı o satırları okudum.

”Ben bu insanlığım ve bir süre sonra karanlığa alışıyor bütün uzuvlarım, artık Güneşi isteyemiyorum. Ben bu insanlığın ta kendisiyim.”