Gökyüzü Gibi Olmalı İnsan

Gökyüzü gibi olmalı insan… 

Bir miktar gecesi, bir miktar gündüzü olmalı. Aydınlık yüzü kuşların cıvıltısı, güneşin parıltısı gibi olmalı. Karanlık yüzü yıldız misali parlamalı. Hem hüzün, hem huzur vermeli.

Yağmur gibi üzülmeli… Yeri geldiğinde şimşekler, yıldırımlar ile parlamalı. Yeri geldiğinde sağanak sağanak, yeryüzüne akmalı. 

Biraz kışı, biraz yazı olmalı. Bazı zaman sıcacık olmalı. Bazı zaman çok soğuk olmalı. Mavi olup denize vurmalı. Gri olup kalbe dokunmalı.

Bazen farklı olmalı. Nadiren görülen bir hale bürünüp beyazlar saçmalı. Yere gönderdiği her tanesi, birbirinden farklı benzersiz olmalı. Beyazlık temizliktir zaten. Kar misali, tertemiz olmalı.

Dolunay gibi olmalı. Karanlığın ortasında bulutların arasından çıkarak eşsiz bir manzara oluşturmalı. Karanlık zamanlara, ışık olup vurmalı. 

Dengeyi kurmalı. Karanlık gecelerin ardından, yine aydınlık yüzüne dönmeli. Soğuk günlerin ardından, yine sımsıcak gülümsemeli. Her ne yaşarsa yaşasın yine masmavi dönmeli. 

Gökyüzü gibi olmalı insan. Her hali başka güzel olmalı. Yaşadığı her duygu ayrı bir manzara olmalı. Binlerce canlıya yuva olmalı. Uçaklara yol olup mesafeleri aşmalı. Uzay gemisi gibileri kendinden uzaklaştırmalı. Nerden bakarsan bak hem aynı şeyleri göstermeli hem de hep daha farklı daha güzel olmalı. 

Hem uzak hem yakın olmalı. Hem göründüğü kadar hem de sonsuz olmalı. Uçsuz bucaksız olsa bile küçük görünmeli. Mütevazı olmalı. Bazen hiç konuşmadan çok şey anlatmalı. Ama ne olursa olsun. Güzel olmalı insan. İnsanlara güzellik hep çok yakışmıştır. Gökyüzü gibi olmalı insan. Hep çok güzel, hep çok özel…