GÖNLÜMÜN DERYALARI

Gökyüzümü süslediğim renk renk boya kalemlerim vardı. Yıldızlarıma uzanan merdivenlerim, dalgalı saçlarıyla cihanı kaplayan bulutlarım, kocaman gözleriyle ışık saçan güneşim… Sihirli bir ahenk içerisinde dizilen kelimelerin, yüreğimi ısıtan kutsal bir şiire dönüşümünü andırıyordu. Tuvalimde saklı gülüşlerim, ressamına ilham olan aşk deryasında saklambaç oynuyordu. Sanki görmezden gelip sobelemediğim bir meleğin zaferine gönüllüydüm.

Varlığın, tamamlanmayı bekleyen yapbozumun eksik parçasıydı. Gezegeni yaşanılır kıldıran, çölümde avare gezen meczubuna suyu bulduran, kör kuyularda teslimiyetimle gönüllere sultan olduran parçam. Buzdağının görünen kısmında yatan şerri gördü gözlerin, altında yatan devasa hayrı ise gözlerim. Bundandır asırlar boyunca saksılarda sulayıp büyüttüğüm özlemim, dualarımda dilimden düşürmediğim sevda sözlerim…

Gönlümün kıyısında, kum tanelerini alıp götüren hırçın bir denizdim. Deniz kabukları gezinirdi sonsuzluğa açılan yelkenlerimde. Ufuk çizgisi kadar uzak, sensizliğin sessizliğinde sağır olacak kadar ırak… Her mevsim açan çiçeğim gibi gönüllü olmalıyım yaşamın tutkusuna, karayellerle can vermeyen direnişlerinin arzusuna. Kıtalarca gezip dinlenmeli, sıcak iklimlere süzülmeliydim.

Kar beyazı düşüyor saçlarıma, yüz hatlarım kırışıyor. Bedenim sanki minik tırtıldan ihtişamlı bir kelebeğe dönüşüyor. Güneş batınca toprağa karışıyor bedenlerimiz, üzerimizdeyse renk cümbüşü çiçekler yetişiyor. Gecemin en aydınlık karanlığında, ölümle son bulan bir başlangıç gizliydi öyle değil mi? Sonsuz kere seveceğim, seninle sonsuzluğa yürüyebileceğim bir başlangıç…