GÖNÜL DEVLETİMDE KIYAMET

Düşlerimin izinden giden ruhum, huzur denilen şifayı o kadar görkemli buluyordu ki bir an önce ona kavuşmayı diliyordu. Gecenin gündüze olan aşkı gibi sanki. Üşüyen yollar, sessizliğe boyun eğmiş kaldırımlar, yüzüme tokat gibi çarpan kasvetli rüzgarlar ve yara izleriyle dolu kalbim.. Gözlerimi diktiğim ayın yerini güneşe bırakması yıllar sürüyordu sanki. Neden bu kadar canım yanıyordu, neden kasvetli ruhum bedenimi terk etmişcesine bağımsız hareket ediyordu?

Ardından tüm berraklığıyla güneş doğuyordu. İyileşmek için çare arayan yüreğim, aynalarda gezinen yabancıya son bir kez şans veriyordu. Mısralarımda yaşattığım cenneti yaşayabilmem için son bir şans.. Sonsuz bir ömrün umut dolu yanlarına sığındım, çatlamış aynalardan ruhumu sakındım, kalbinin özünü toprağa emanet eden aşıklar misali musalla taşlarına yıkıldım.

Çarem yeryüzünde baki kılınmamış mıydı yoksa? Zihnimden kalbime akan rüyalarımla saksılarımı doldurdum. Gözyaşlarımla sulayıp her birinde kusursuz papatyalar oldurdum. Kalbimin güneş almayan yerine koymuş olmalıyım canlarımı ki teker teker hepsini soldurdum. Elimde kalan bir avuç toprağı bağrıma basıp ebet müddet duruldum.

Son satırlarım, acı tatlı hatıralarımdan oluşuyordu. Yazarı tarafından kıyamete uğratılmış gönül devleti, bir daha umudun yeşeremeyeceği sönük toprağı, güneşini asırlarca bekleyecek olan kasvetli geceyi.. Tüm bu fırtına gözlerini açtığında son bulacak bir kabus muydu, yoksa gözlerini kapadığında huzur bulacak bir ömrün finali mi?