GÖZYAŞLARIYLA YAZILMIŞ VEDA

Duygu yüklü bulutların hakim oldu diyarlar bu gece beni kimsesiz bırakmıştı. Geriye bulutsuz berrak bir gökyüzü kalmıştı. Gözyaşlarımdan beslenen kalemim şimdi tatlı tebessümümden besleniyordu. Ne de olsa vedalar tatlı olmalıydı, öyle değil mi?

Evet, bu kusursuz bir vedanın ilk satırlarıydı. Ya da son mu demeliyim bilmiyorum. Tek bildiğim, bu acı imparatorluğunun yerini papatyalar ile süslenmiş bir mezarlığın aldığıydı. Bir gün herkesin kavuşacağı o kutsal topraklar..

Zihnimden kalbime doğru akıp giden onlarca anı beliriyor ruhumda. Huzura ne kadar da tutkulu bir şekilde bağlanmışım, sonrası ise muamma. Benim de sınavım buymuş meğer. Çok geç anlamışım, daha doğrusu kabullenmek istememişim.

Kalbimden bir ben geçti, sen ise varlığımdan bihaber yaşayıp geçip gitmiş göçmen kuşu. Gerçekleştiremediğim tek vedam. Sıcak iklimlerde hayata tutunmaya çalışırken buzdan kalplerde heba olmuştuk. Kanatlarımız kırılmış, ruhlarımız yorulmuştu.

Sonsuz bir hayatın ilk adımlarını atarken çocuksu neşem dile geliyordu. Tatlı bir heyecan ve büyük bir korku.. Varacağım yer alevden bir köşk müydü yoksa ferahlığa mutmain bir hamd evi miydi? Cevabı bu satırlara gizlenmiş büyük bir sır olarak kalacaktı.

Bütün acılarımı, özlemlerimi, huzur dolu yanlarımı, mutlu anlarımı mısralarımda bırakmıştım. Ağzını bıçak açmayan adamın neşe saçmayan yüreğinden dökülenler.. Onlarca mektup ile dolu, gömülü bir sandık misali. Genç bir yazarın özü, ruhunun timsali..

Bir yazının daha sonuna gelmiştim. Bir ömrün, bir yolun, bir vedanın.. Gözlerimin içi gülerek başladığım bu kağıdın son satırları gözyaşlarım ile sırılsıklam olmuştu. Yüreğim zehrini azat etmişti. Acıdan arınmıştım artık. Dilerim sizin de yüreğiniz tüm berraklığı ile ömrünüze yansır. Huzur her daim sizinle olsun, hoşça kalın..