Islak Tesadüf

Gözlerinizi kapatın ve şunu hayal edin: Saat akşam on civarı, gökyüzü karanlık ve sisle örtülü. Yağmur, dökmek istediğimiz ama dökemediğimiz gözyaşlarımız gibi şiddetli bir şekilde yağıyor. Hava, ıslak toprağın ve demlenmiş kahvenin kokusuyla zengin ve nostaljinin iplerini çekiyor. Dışarı adım attığınızda, omuzlarınızdan dökülen her damla derdinizi alıp götürüyor.
Akşam sisinin arasından geçen hafif “Feridun Düzağaç -Düşler Sokağı” şarkısı eşliğinde sakin bir sahil yolunda yürüyorsunuz. Yolun sonunda başınızı geriye yaslamış, gözlerinizi kapatmış, yağmurun ritminin üzerinize akmasına izin verirken, kollarınızı özgürlüğün kucağında açmış bir şekilde buluyorsunuz kendinizi. Ancak bu mutlu düşlere daha da derinlemesine daldığınız anda, bir ses sizi kesiyor, “Affedersiniz, bakar mısınız ?” Daha gözlerinizi açmadan bu ses size çok tanıdık gelir. Korkarak gözlerinizi açarken rüyanızdan uyandığınızda, önünüzde, sizin gibi ıslanmış , yüzünden yağmur damlaları akan, bir zamanlar birbiriniz için çok değerli olduğunuz , hayatınızın birkaç sezon öncesinde kalmış çok sevdiğiniz birinin durduğunu fark ediyorsunuz. O çarpıtıcı anda, zaman donar. Şimşek sanki gökyüzünde değil de tam sol tarafınıza çarpıyor gibi hissedersiniz.
Gözlerinizin önünden gözyaşları, kahkahalar ve kalp ağrıları geçerken, şimşek gibi çarpan söylenmemiş bir bağ gözlerinizi doldurur.
Hafif bir burun kızarıklığı ve ıslak saçlarla, dokunaklı bir bakış paylaşırsınız ve sonra, tek kelime etmeden, ikiniz de döner ve fırtınaya doğru yürürsünüz, arkanızda ıslak bir karşılaşma bırakırsınız. Bu beklenmedik tesadüf yüreğinizi yaksa da yıllar sonra birbirini görmek size hem küçük bir tebessüm hemde bolca gözyaşı bırakır. Kafada yaşanan eski anılarla birlikte karanlıkta kaybolana dek yürürsünüz.
Ve şarkının sesi yükselir “Geçtim düşler sokağından bir gece vaktiydi..”