MATMAZEL SİYAH-Eski bir Tragedya

 …beni üzen bir mesele vardı: Ne ben kimseye benziyordum ne de herhangi biri bana.”Tek başımayım ama onlar hep birlik.” diye düşünmekten kendimi alamıyordum.
                          
                                  - Yeraltından Notlar, Fyodor Mihayloviç Dostoyevski 

Bir gün genç bir adam ormanda yürürken uzun, taştan bir kuleye rastlamış. Kule o kadar uzun ve sivriymiş ki sanki göğü deliyormuş ve gecenin tüm karanlığı içine akıyor gibiymiş. Kuleye daha dikkatli baktığı zaman üstteki balkon boşluğunu görmüş ve orada biri olduğunu fark etmiş. Oradaki siluetin gözlerini kendi üstünde hissetmiş ve başta aşağı ürpermiş. Biraz daha yaklaşınca ay ışığının, balkonun bir kısmını aydınlattığı yerde bir kadın görmüş. Üzerinde bir leydinin kıyafetleri varmış, bu gizemli kadın genç adamı görünce olduğu yerden öne çıkıp genç adama seslenmeye başlamış:

-Benim adım Matmazel Siyah. Gördüğün gibi…Ne gülümsüyorum ne kahkaha atıyorum ne de yaşıyorum.

Tüm söylediği sadece buymuş Matmazel Siyah’ ın. Genç adam bu, uzun siyah saçlı, soluk benizli, ruhu gibi dışı da siyaha bürünmüş kadının söylediklerini de anlayamayınca büyük bir korku hissetmiş ve kasabaya doğru koşmaya başlamış. Kasabaya varınca gördüğü köylülere ormanın içinde eski taştan bir kule olduğunu, kulenin içinde anlayamadığı bir dili konuşan uzun siyah saçlı bir kadın gördüğünü ve onun cadı olabileceğini söylemiş. Bunun üzerine köylüler çok korkmuşlar, kılıçlarını ve tüm silahlarını alıp kuleye doğru koşmaya başlamışlar. Kuleye vardıklarında Matmazel Siyah aynı yerde o hüzünlü hali ile duruyormuş. Köylüler onun görüntüsüne bakıp ürpermişler ve yaşayan bir ölü olduğunu düşünmüşler. Matmazel Siyah köylüleri görünce sevinmiş ve onlardan birinin belki onu anlayabileceği umuduyla tekrar seslenmiş:

-Benim adım Matmazel Siyah. Gördüğünüz gibi…Ne gülümsüyorum ne kahkaha atıyorum ne de yaşıyorum.

Ve tüm söylediği buymuş. Köylüler de onun dilini anlayamamışlar ve onun kötü bir cadı olduğunu düşünmüşler. “O kesinlikle cehennemden gelen bir iblis ve onu yakmalıyız”, demiş köylülerden biri. Bütün köylüler bu fikre katılmış ve kalenin dibine doğru uzanan saçlarını ateşe vermişler ama Matmazel Siyah, cadı değilmiş. Sadece kalbi kırık, anlaşılmayı bekleyen yalnız bir ruhmuş ama onu ne sevmeyi denemişler ne de anlamayı. Matmazel Siyah’ ın istediği tek şey onu anlayan birinin gelmesi ve ruhunu karartan bu kuleden onu kurtarmasıymış. Yalnızlığına son verilmesiymiş. Bu yüzden gördüğü insanlara kendini ifade etmeye çalışmış ve yardım istemiş ama nafile, insanlar onun dilini anlayamamışlar ve anlamak istememişler. İnsanların onu farklı ve kötü bir cadı olarak göreceğini hiç düşünmemiş Matmazel Siyah. Saçları yanmaya devam ederken adı gibi koyu olan ruhundaki; tek ümit zerresiyle son kez seslenmiş:

– Benim adım Matmazel Siyah. Gördüğünüz gibi…Ne gülümsüyorum ne kahkaha atıyorum ne de yaşıyorum.

Adı gibi karanlık olan bu tragedya genellikle Rapunzel masalına benzetilir. Masallardan gelmiş gibi görünen ormanın içerisindeki uzun kule ve kulenin en yukarısında kalan anlaşılmayı bekleyen iki kadın… Fakat bu iki hikâyeyi bir yerde bu kadar ayrıştıran ve farklılaştıran neydi? İnsanlar… İnsanların önyargısı… Ne zaman farklı, alışılmışın dışında bir şeyle karşılaşsak afallıyoruz ve anlamaya çalışmadan yargılamaya başlıyoruz. Yargılarımız o kadar keskin hatlı ve net ki yanılabileceğimize asla ihtimal vermiyor ya da karşımızdaki insanı nasıl derinden etkilediğimize dikkat etmiyoruz.

Bu müzikal tragedya bana farklı olma düşüncesinin sadece insanların yargılarından kaynaklandığını hatırlatıyor. Kendimle özleştirdiğim kahramanın bir suçu olmadığını ve elinden geleni yaptığına inanarak bu tragedyayı desteğim olarak görüyorum. Siz de isterseniz aşağıda sizin için önemli, kendinizle özleştirdiğiniz bir konudan veya müzikten bahsedebilirsiniz.