Mutluyum

Çok farklı uyandım bugün. Hafifçe gözlerimi araladım. Küçük bir esneme… Gördüğüm güzel düşlerin etkisindeyim hala. İçimde farklı bir kıpırtı, yüzümde aptal bir gülümseme… Nasıl anlatsam? Bir tatil günü hani, kimse uyanmamış henüz. Ve ben koltuğa uzanmış, sıcacık battaniyemden kafamı çıkartmış en sevdiğim çizgi filmin yeni bölümünü izlemenin mutluluğundayım. Büyük bir heyecan ve dikkatle izliyorum.

Bugün çok garip bir duygu  içimde, mutlu günleri anımsatan. Adeta sihirli bir toz serpmiş üstüme görünmez bir el. Ve dökülüp gideceğinden ürken bir titizlikle doğruluyorum.

Güneş henüz doğuyor narince tül perdeden yüzüme doğru. Pencereyi açınca ciğerlerime dolan temiz hava içinde; gül, böğürtlen ve dün geceki yağmurun adeta kanıtıyım diyen toprak kokusu. Hava açık, tam bir bahar havası.

Bilmediğim caddelerde yürüyesim, tanımadığım insanlarla muhabbete dalasım var bugün.

Baharat kokan bir sokağa girdim. Koku ağ gibi sarmıştı sokağı. İçime çektim derin derin. Hiç bitmesin istedim yavaşlattım adımlarımı lakin unutmuşum her güzelliğin bitmek gibi bir huyu vardı.

 Bir caddeye çıktım. Ökçe sesleri vuran kulağıma Arnavut kaldırımlarından. Kimi kibar bir gülümseme kimi hafif bir selamlama ile süzülüyor yanımdan insanlar. Köşede tanıdık bir nağme yükseliyor köknar kemandan. Göz kırpıyor, cüretkâr bir davetle. Biraz durup dinlemek, çıkan ezgileri yakalamak ve onlarla yükselmek istiyorum bende.

Köşeyi dönünce buram buram bir kahve rayihası çarpıyor yüzüme. Her yudumda biraz daha kayboluyor ufukta güneş. Bir güzel şeyin daha sonu mu yoksa?

Gün, son çırpınışlarını veriyor umarsızca.

Ve kırk yıl hatırı var denir.

Sürer mi ki kırk yıl mutluluğum?

Bitiyor.

Kahvem mi, gün mü, ben mi?

Yoksa satırlar mı?

Ve hatırladım. Her güzel şeyin bir sonu vardı.