SEVMEK VE ÇOK SEVMEK

Maalesef toplum olarak nefretimizi göstermekte cesur, sevgimizi göstermekte korkağız. Sevgi topraktan yaratılmadı ama bizler yani topraktan yaratılanlar tarafından varoldu, içimizden geldi. Sevmeyi zayıflık olarak gördü bazıları, çünkü bilmiyorlar, tanımıyorlar, görmediler. Nefret daha el altında oldu, çünkü onlara gösterilen o oldu. Çocukken aldığımız travmalar bize geri döner hep bizimledir o yüzden çocukken tanıdığımız duygulara benzer insanlarla bir hayat isteriz. Çünkü onu öğrendik. Kendi öğrendiğimiz dışında görünce garipsiyoruz. Her ne kadar yara alarak da öğrensek bazı şeyleri yine de seven birileri olur ve bizde çok severiz birilerini. Çünkü sevgi bu toplumun merhameti. Ve bizim toplumumuzun bu merhamete ihtiyacı var. Ve bizim bu merhamete sahip çıkmamız lazım. Çünkü bu merhamet beni, seni, sizi bizi temsil ediyor. Bu merhamet belki her şeyi affetmemizi sağlamaz çünkü hayat bazı insanların bu merhameti hiç hak etmediğini öğretti. O yüzden belki tam anlamıyla iyi olmuyoruz ama iyi oluyoruz. Zaten herkes biraz kötüdür, insanız içimizde var. Ama sevgi sadece içimizde değil bütün olanı temsil ediyor. İşte bu yüzden sevgi bu kadar lüks. Umarım toplum olarak bunu koruyabiliriz.