Semanur Tarhan

Benim adım Semanur Tarhan.Karedeniz Teknik Üniversitesi, Çalışma Ekonomisi ve Endüstri İlişkileri 1. sınıf öğrencisiyim.Yazmayı daima ve sonsuza dek seveceğim.Umarım siz de yazarken hissettiklerimi okurken görebilirsiniz.Umut dolu okumalar.

The post YARALAR VE KABUKLARI appeared first on Mercek Dergisi.

“Sürekli ben diyorsun. Kimsin sen..”
-Abdülkadir Geylani

Hakikat dilinde olunca insan içindeki nefsiyle savaşmaya başlar. Zihni nefsaniyetten uzaklaştırınca kendindeki güzelliği farketmeye, sırları çözmeye, gerçeği keşfetmeye, iyiyi görme yolculuğuna girer. İşte tam bu noktada kendini bilen nefsini bilir. Nefis sesine kulak asmayı bırakır. Hakikati kalbine, diline yerleştirir. Bil ki her zerrede zikir Allah’tır.

Sevdiğim bir kitaptan alıntı yapmak istiyorum:
“Dünya bir meşaket diyarıdır. Burası, keyif alınsın, mutluluk içerisinde yaşansın diye değil, insanlığa hizmet ve Rabbe ibadet için yaratılmıştır. Özünde zorluklar ve acılarla elverişli olan dünya hayatını mükafat ve mutluluk yeri olarak görürsek, dünyanın hikmetine aykırı davranmamış oluruz. Dünyaya cennete ait görevler yüklemeye başlarsak, aradığımızı bulamaz ve eninde sonunda hayal kırıklığı ve hatta yıkım yaşarız.”

Nazire Köksal

Merhaba, ben Nazire Köksal. Trabzonluyum. Karadeniz Teknik Üniversitesi, Kamu Yönetimi 4. sınıf öğrencisiyim. Kendi yolculuğumda hissettiklerimi yazmak ruhuma iyi geliyor. Umarım yazılarımda sizin de ruhunuza dokunabilir. Keyifli okumalar dilerim.

The post Sen Hiç “Hiç” Oldun Mu? appeared first on Mercek Dergisi.

Sarılsak o küçük bedene her şeyin geride kaldığını söylesek büyüdün artık çık o derinden kurtar kendini bu karanlıktan.. Kendimizden kaçtığımız bu olsa gerek. Korkarız işte o küçük bedenle yüzleşmeye. Asıl o en derin karanlığın sırları o küçüktedir. Korkmasak ya o küçükten derin karanlığın ışığı olsa bize. Işığıyla incelesek o karanlığı. O küçükle beraber yüzleşiriz acılarımızla işte tam orada başlar kendimize giden yolculuk. Ya çakılırız o en derine ya da kanayan yaramıza pansuman yapar yola devam etmeye çalışırız. İyileşen yara kaşınır diye bir söz vardır bilir misin? İşte o kaşıntı en derin karanlıktan çıkışını hatırlatır sana. Kocaman denizin ortasında en derindeki acılarınla yüzleşmenin hatırlatıcısıdır. Unutma hatırla beni diye fısıldar aslında. Denizin maviliği içinde kal inme derinlere hatırla ki debelenmen boşuna. Bu arayışın bitimi karanlığı çok iyi bilmek. Bildikten sonra düşsen de o karanlığa çekip kurtarırsın kendini. Sonra başka kendi arayışlarında kaybolursun. Kendinden kendine yolculuk. İşte tam bu noktada anlarsın belki de arayışımın bitimi kendimdim.

Nazire Köksal

Merhaba, ben Nazire Köksal. Trabzonluyum. Karadeniz Teknik Üniversitesi, Kamu Yönetimi 4. sınıf öğrencisiyim. Kendi yolculuğumda hissettiklerimi yazmak ruhuma iyi geliyor. Umarım yazılarımda sizin de ruhunuza dokunabilir. Keyifli okumalar dilerim.

The post Belki de Arayışımın Bitimi Kendimdim appeared first on Mercek Dergisi.

Doğadan uzak kalan insanlar ise bazı değerlere sahip olmadı. Suyun yaşam olduğunu anlaymayan insanlar kuraklığa, etrafındaki hayvanların ruhu ve duyguları olduğunu görmeyenler katliamlara, sürü içerisindeki sevgiyi bilmeyenler kadına ve çocuğa şiddete sebep oldu. İnsan dışında hiçbir canlı kuraklık, katliam ve şiddete yol açmadı.

Ne zaman başladı bilinmez ama bindiği dalı kesen ve etrafına duvar ören insanlar örnek alındı. İnsanlık kendini zindana kapattı ve bunu kendi koyduğu kurallarla, kendi suçlarıyla yaptı. Çocuklar yaşlılarla vakit geçirmeden, hayatının kaynağı olan toprağa dokunmadan büyüdü. Büyüklerinden öğüt, doğadan da yaşamın değerini öğrenmeyen insanların hep bir yanı eksik kaldı. Her zaman başka bir yerde aradılar bu parçalarını. Yanlış kişileri örnek aldılar; yanlış alışkanlıklar, kötü tercihler, bağımlılıklar… Beton ormanlarında büyüyen fidanlar olarak yetiştiler ve duvarlar arasında güvenle hastalanmayı, doğadaki özgürlüğe tercih ettiler.

Her şeyi yaşayarak öğrenmeye çalışan bizlere bu tercihler miras kaldı. En büyük ilham kaynağı ve örneğimiz olan doğadan kendimizi uzak tutuyoruz. Hayvanlardan, bitkilerden ve çevremizde sürekli dönen ekosistemden soyutlanmışız. Sadece kendimiz ve oluşturduğumuz düzenimiz önemli. Kimyasal atıklarınla suları kirletebilirsin, binlerce hayvanın yuvası olan ormanları yakabilirsin, mahallendeki fareleri avlamak dışında hiçbir amacı olmayan kedileri zehirleyebilirsin… Önemli olan tek şey sensin sonuçta.

Bencillik ve kötülük, bu mirası torunların kim bilir ne kadar ileri götürecektir. Belki de birisi başarır ve dünyada yaşayan tek canlı o kalır.

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Dostum Doğa appeared first on Mercek Dergisi.

Dünyaya sorduğumuz sorular bizi ve hayatımızı şekillendirir. Ne kadar çok soru sorarsak o kadar karmaşık ve zor yollar bizi bekler çünkü cevabı bulunan sorular seni yeni sorulara, cevabı bulunamayan sorular ise yerinde kalmaya zorlar. Soru sormak için bazen yeni şeyler görmemiz gerekir, uzaklara gitmek hatta denizler aşmak lazımdır bazen ise sadece oturup kendine uzaktan bakman yeter.

Her şey bir soru olabilir. Mesela neden bu kadar çok çalıştığını sorabilirsin kendine: Yaşamak için mi çalışıyorsun yoksa çalışmak için mi yaşıyorsun? Mesela doğa bir soru olabilir senin için: Doğa benim için mi yaşıyor yoksa ben doğa için mi yaşıyorum? Mesela en yakın arkadaşın: Çok sevdiğin için mi en yakının yoksa en yakının olduğu için mi çok seviyorsun.

Soru sormanın temeli merak etmekten başlıyor. Biz insanlar doğuştan o kadar meraklı canlılarız ki sorduğumuz sorular ve bulduğumuz cevaplar sayesinde binlerce yıldır sürekli medeniyetler inşa edip birçok icatlar yaptık. Soru sordukça gelişiyoruz geliştikçe de daha çok soru buluyoruz kendimize. İnsanlığın gelişimi bu döngüde sonsuz gibi gözüküyor.

Sorular ile başarılı ve barışık olmak hem kendimizi ve etrafımızı tanımamızı sağlayacağı gibi çağımızdaki gelişim ve bilgi yarışında bizi en önde götürür. Bu yüzden bir sorun mu var? Hemen sor ve asla çekinme.

Soru sormakta en çok çekindiğimiz konular arasında en başta kendimiz geliriz. Kendi sorularımızdan kaçarız ya da hiç sormak istemeyiz. Kendimizi tanımak için sorduğumuz sorulardan kaçmak kendimizi yanlış anlamamızı bile neden olur. Çok zor olsa da kendi kişilik özelliklerini bir kağıda tamamen gerçek bir şekilde sırala. Ardından kendini heyecanlandıran ya da tutku uyandıran şeyleri belirleyerek devam edebilirsin. Sonra nelerden hoşlanmıyorsun ve son olarak az önceki yazdıklarını düşünerek de kişisel başarıların neler bunları yaz. Bunları sakla çünkü kaybolduğunu hissettiğin zamanlarda sana bu sorular yolunu bulmana yardım edecek.

Furkan Namal

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

The post Bir Sorum mu Var? appeared first on Mercek Dergisi.

Çok erken geldik varılacak yere
Yolun sonu burası mıydı?
Her şeyin elbet bir sonu vardı
Ama ben bu durakta inmek istemedim ki

…

Daha görecek günlerimiz kalmadı mı?
Daha anlatmamıştım içimden geçenleri sana
Ve bir daha belki hiç duyamayacaksın sesimi
Bir daha göremeyeceksin gözlerimin içinde kendini

…

Ah kime anlatıyorum umrunda bile değil belki
Ama söylemezsem boğacak bu kelimeler beni
Zor nefes alıyorum bu aralar bilmiyorsun
Mısralarımda aradığım bir nefessin sen
Bilmiyorsun

…

En derin duygular en derinlerde yaşar
Öldürme yaşat!
Hatta besle ateşi kor olsun
Yanıp bitip kül olsun
Kör olsun gözler ağlamaktan, nefesim kesilsin
Ben de kurtulayım senden

…

Bilme öldüğümü tamam mı?
Yaşıyor bil çok mutlu hem de
O kadar mutlu ki uçacak göklere
Güvercinlerle birlikte
Nereye gittiğimi bilme tamam mı?
Huzur bulduğu yere desinler
Sevdiğine kavuştu desinler
Ama sen bilme
Ama sen bilme
Ama sen bilme

Yazan: Ali Soydan

…

Ali Soydan

The post En Derin Duygular appeared first on Mercek Dergisi.

.

.

Ayaklarımı olduğum yere bağlayan…

Yer çekimi miydi?

Uçsuz bucaksız okyanusları seyre dalarken…

Ruhum dalgaların peşine neden takılır?

Sessizliğin sesi ve kimsesizliğin kalabalığı yok mudur?

İnsan kendini bile tanıyamıyor ki

Dünyanın sınırlarını kim çizdi ?

Ve ötesi zihnimin sınırlarını…

Bu kurallar bizi öldürmek için var

.

Her şey elimde olsaydı ve kendi cennetimi yaratabilseydim…

Nasıl bir yerde yaşamak isterdim ki?

Sahi, yaşamak nasıl bir şey?

Bir çiçeği sulamak…

Her nefesin kıymetini bilmeyi…

Bir ölüye sormalı aslında

.

Nefret sevgiden daha mı güçlü?

Kalplerimiz karanlığa hemen alıştı

Küçükken tek başıma uyuyamazdım

O ışık hep açık kalmalıydı

Herkesin bir beklediği var mıdır?

Beklemek ölümden daha beterken…

Gelmeyeceğini bile bile

.

Ağlamaktan neden utanır büyükler?

Gözüme toz kaçar yaşarır bir gün

Arada kalbini sulamalı insan

Bir çiçeği sulamak gibi

Ama bana acıklı sözler söyleme

Erkekler ağlamaz affet

.

Evlerin bacaları tütüyor mu?

Kar taneleri penceremde buğulanırken

Minicik bir gülümsemeydi belki…

Taş kesilmiş kalpleri eriten

Kısık bir ses var içimde

Oysa kulaklarını kapatırsa insan…

Ne kadar bağırsan o kadar duymaz

.

Kırılmak…

Saçlarımın ucundan bahsetmiyorum

Belki bu yüzden katı kalpli görünüyorlar

Çünkü kırılmak kolaydı

Ve mühim olan sarmaktı yaraları

.

Bir kelebek misali

Avucuna bir kez konar ya…

Sıkarsan ölür bırakırsan uçar ya…

Ve şimdi o hayatı yaşıyorum

Meltem rüzgarları esiyorken…

Kasırgaların peşine takılıyorum

Saçlarımın uçları kırılıyor

Kopuyorum  bu hayattan Manolya

.

Açık tutuyorum kapıları

Mehtaplı geceler örtmüyor üstümü

O gemi ne zaman gelecek?

Ve yine ruhum derinliklere dalıyorken…

Belki o da dalgaların peşine takılmıştır.

Olsundu…

Gözyaşlarımla beklerim yine

En son umutlar ölüyormuş

Ben de yaşarım

Gözyaşlarıyla yaşatırım

Bir çiçeği sulamak işte böyle bir şey

Yazan: Ali Soydan

.

.

Ali Soydan

The post Bir Çiçeği Sulamak appeared first on Mercek Dergisi.

.

.

Sıcacık bir nefes ol tenimde

Kaderim uçurumun ellerinde

Bir adım ilerisi boşluk

Belki karanlık belki daha aydınlık

Bilemeyiz…

Sanki hiç yaşamadık

Hani beraber yürüyecektik

Bilmiyorum işte…

Burası arafta bırakıyor insanı

Evimdeymişim gibi hissettirmiyor

Her gideni suçlu bilmemek lazım

Öyleyse vazgeçmemi bekleme

.

Gökyüzüne bakarak şarkı söyler ya insan

Kim bilir ne hayaller kurar

Ve hepsinin peşinde kara bir cellat var

Ölümsüzlüğü tatmak istiyorum

İnsan hiç acı çekmeden yaşayamaz mı?

.

Her gecemde en küçük yıldızım ol

Dünyadan en uzak bana en yakın

Saklama gözlerinde bırak senin de kaysın

Sakın dilek tutmayı unutma

Keşke gözyaşlarımla yıkanabilseydim

.

Elini o kadar sıkı tutamazdım

İncinirdi…

Keşke sen de bırakmasaydın

Rüzgar bile savuramazdı köklerinden

Güz yağmurları beslerdi toprağımızı

Bir gönüle sığan bir mezara sığamaz mı?

.

Ama güneşini kapatmayacağım

Kara bir bulut oldum ben

Ağır nameler işitirsin

Oysa ben hep sana şiir okurdum

Yine okuyacağım bir adım kaldı

.

Belki bir çiçek olursun

Nefesim seni oralarda ısıtamaz

Hem ben senden daha yalnızım biliyor musun?

Gönlümün enkazı da yerin altı kadar karanlık

Sana hiç yakıştıramadım

Hani nereye gitsek yine beraber olacaktık

Ama doğru söylüyorsun

Bir parçamı alıp yanında götüreceksin

Hem de öyle bir parça ki yeri dolmayacak

Yarım kalan bir hikayeydi bizimkisi

Aç kapıyı Vera ben geliyorum

.

O bir adımı attığım an karardı etrafım

Korktuğum başıma mı geldi yoksa?

Ve sen çıkageldin beyaz kanatlarınla

Doğdu güneşim ve aydınlandı ruhum

Kendimi ilk defa bu kadar hafif hissediyorum

Artık rahatça alıp götürebilirsin

Gökyüzünü son kez gördüğümde …

İnanıyorum bu son acıydı

Belki de herkesin bir kez ölmesi gerekiyordu

Sonsuza kadar yaşaması için

Ve şimdi en güzel şiirleri okuyacağım sana

En tatlı nameleri söyleyeceğim

Sadece bir adım kaldı

Yazan: Ali Soydan

.

.

Ali Soydan

The post Sonsuzluk Senfonisi appeared first on Mercek Dergisi.

Ay ışığını tenimde hissedebiliyorum. Gece ışıkları hep üşütüyor bedenimi. Bir şeyler kayboluyor sürekli ve gecenin karanlığında saklanıyorlar sanki. Tanımadığım sesler çağırıyor beni,sanki kuyunun derinliklerinden bir el uzanıyor ve elimi uzatsam da yetişemeyeceğim. O zaman kendimi savunmak istiyorum. Sanki babasının arkasına saklanan küçük bir çocuk gibi mi görünüyorum?

Etrafıma  çizdiğim büyükçe daireler var. Bunların birçoğunu aslında ben çizmedim. ‘’İçerisi dışarıya çıkmaktan daha güvenlidir.‘’ diye fısıldıyor yabancı sesler. Annem küçükken yabancılara güvenme demişti. Ne kadar büyüsem bile hep onun gözünde küçük kalacakmışım. Ben de hiçbir zaman onun sözünden çıkmayı düşünmüyorum ve şimdi de ruhumun kuş tüyü kadar hafif olduğu zamanlara gidiyorum.

Gazete kağıtlarının beğendiğim yerlerini keserek cebimde taşırdım. Dedemin kucağında mahalleyi turlardık. Okulun bahçesine doğru dışarıdan bakarken ‘’ büyüyünce sen de bu çocuklar gibi okula gideceksin.‘’ derdi. Büyüyünce hala kucakta taşınabilecek kadar hafif ve hala yanakları kızarırcasına öpülecek kadar şirin olacak mıydım? Yoksa büyüyünce…

Maestro biliyor musun artık özleyemiyorum bile ve artık ne dediğimi bile bilmiyorum sanırım. Sadece anlatmak istiyorum, belki yüreğimdeki yükler hafifler diye. Kendimi elinden şekeri alınmış, çok beğendiği bir oyuncağın ardından bakakalmış, sokakta oynamasına izin verilmemiş ve oturup pencereden arkadaşlarını izleyen mutsuz bir çocuk gibi hissediyorum.

Sadece biraz üstüm kirleniyordu ve sık sık banyo yapmak zorunda kalıyordum. Kirlenmek ne kadar güzeldi diye bir de bana sorsanız? İnsanın sadece üstü kirlense ve ruhu temiz kalsa olmaz mıydı ? Sesimizden rahatsız olan şikayetçi komşular bilselerdi acaba bir daha duyabilecekler miydi kahkaha atan çocuk seslerini? Burak, Memo, Hello, Kadir, Ahmet ve Alican biz ki gününü gün eden, hafta sonunu iple çeken, okulda öğlenci ama çantasını eve attığı gibi akşam ezanına kadar dönmeyen yaramazlardık.

Sanırım devamını anlatabilmem için biraz soluklanmam ve hatıralarımı yeniden kafamda canlandırabilmek için kendimi zorlamam gerekiyor.

Bana bir bardak çay doldurabilir misiniz lütfen ?

Serinin ilk bölümü için buraya tıklayınız.

Ali Soydan

The post Maestro 2 : Kuş tüyü kadar hafif appeared first on Mercek Dergisi.

Kısık bir ses tonuyla ‘’ Merhaba efendim, nasılsınız ? ’’ diye sordu.

Teşekkür ederim. İyiyim beyefendi siz nasılsınız ?

‘’ İyi olmaya çalışıyorum. İzninizle size bir şey söyleyebilir miyim ? ’’

Tabi ki, buyrun.

‘’ Efendim notalarımı kaybettim. Yıllardır kıyıda köşede arıyorum ve sonunda onları topladım lakin artık kulağa hoş gelmiyorlar. ’’

Biraz daha açık konuşabilir misiniz lütfen ? Dediklerinizden hiçbir şey anlamıyorum.

‘’ Efendim sizin notalara hükmedebildiğinizi duydum. ’’ diyerek cebinden sararmış bir kağıt çıkardı ve bana doğru uzattı.

‘’ Lütfen efendim benim için bu parçayı çalabilir misiniz ? ‘’

Hal ve tavırlarından dolayı insanı meraklandıran bu adama karşı daha fazla soru sormayacaktım. Çünkü kağıdı uzatırken titreyen elleri, hafif buğulanmış gözleri ve kısık ses tonuyla konuşmaya pek de halinin olmadığını anlatır gibiydi.

Peki, hazırlanmam için bir dakika bekler misiniz ?

O sırada ben sahneye doğru yönelirken o da seyirci alanındaki en ön koltuklardan birine oturdu ve beklemeye koyuldu. Sadece bir kişi dinlediği için çok da özenmediğim bir şekilde çalmaya başladım. Kısa bir süre sonra ‘’ Hayır hayır olamaz! Gerçekten de kulağa hoş gelmiyor sorun bende değilmiş.’’ diyerek koskoca adam çocuk gibi karşımda ağlamaya başladı. Hala ne olduğunun farkına varamamış şaşkın bir halde, adamı teselli etmek için hemen yanına doğru koştum.

Neyiniz var beyefendi, konuşmak ister misiniz ? Buyrun bir bardak su için lütfen…

Yutkunarak da olsa bir bardak suyunu içti ve uzun bir iç çekerek konuşmaya başladı. Birazdan konuşmaya başlayacak olan bu adamı şu ana  kadar gerçekten de alelade birisi sanıyordum lakin ağzından çıkanların hayatımı değiştirebilecek kadar beni etkileyeceğini nereden bilebilirdim ?

Ali Soydan

The post Maestro 1: İşte başlıyoruz appeared first on Mercek Dergisi.