YARALAR VE KABUKLARI

Yetmek istediğim ne varsa hiçbirine yetemeden altında ezildim, kabullenemediğim yaralarım oldu. Kendimi bir yere ait hissederim derken aidiyetsiz ve hissiz kaldım. Bu duygular yaşandığı zaman sevgi size bir yaraymış gibi gelir ama sevgi en güzel kabuk bağlayan yaradır. Evet sevgi de bir yaradır ve güzel duygularda zaman zaman kanar. Her yara iyileşmez ama bağladığı kabukla dönüşür, hafifler. Sorun hiçbir zaman o acının veya yaranın varlığı değildir, aslında sorun onların kabuk bağlama sürecinde sizlerin çektiğiniz sancılardır. Çünkü o sancılar bir ömür boyu devam eder. O sancının varlığı kabul görse de çektirdikleri hiçbir zaman kabul görmez. İnsanoğlu işte, derdin varlığını kabul ederken acısını görmezden gelir. Aslında o acıyı sürekli olarak omzunda taşıdığı için bir süreden sonra hissetmez. Sonuçta her yara kabuk bağlar ve o kabuk omuzdan omuza dolaşır, bu da bir ömür boyu böyle devam eder.