Maestro 1: İşte başlıyoruz

      Biraz çekingen bir tavırla, ağır adımlar eşliğinde ve yüzünde hafif bir gülümsemeyle yaklaştı kim olduğunu kendi dahi bilmeyen alelade birisi…

Kısık bir ses tonuyla ‘’ Merhaba efendim, nasılsınız ? ’’ diye sordu.

Teşekkür ederim. İyiyim beyefendi siz nasılsınız ?

‘’ İyi olmaya çalışıyorum. İzninizle size bir şey söyleyebilir miyim ? ’’

Tabi ki, buyrun.

‘’ Efendim notalarımı kaybettim. Yıllardır kıyıda köşede arıyorum ve sonunda onları topladım lakin artık kulağa hoş gelmiyorlar. ’’

Biraz daha açık konuşabilir misiniz lütfen ? Dediklerinizden hiçbir şey anlamıyorum.

‘’ Efendim sizin notalara hükmedebildiğinizi duydum. ’’ diyerek cebinden sararmış bir kağıt çıkardı ve bana doğru uzattı.

‘’ Lütfen efendim benim için bu parçayı çalabilir misiniz ? ‘’

Hal ve tavırlarından dolayı insanı meraklandıran bu adama karşı daha fazla soru sormayacaktım. Çünkü kağıdı uzatırken titreyen elleri, hafif buğulanmış gözleri ve kısık ses tonuyla konuşmaya pek de halinin olmadığını anlatır gibiydi.

Peki, hazırlanmam için bir dakika bekler misiniz ?

O sırada ben sahneye doğru yönelirken o da seyirci alanındaki en ön koltuklardan birine oturdu ve beklemeye koyuldu. Sadece bir kişi dinlediği için çok da özenmediğim bir şekilde çalmaya başladım. Kısa bir süre sonra ‘’ Hayır hayır olamaz! Gerçekten de kulağa hoş gelmiyor sorun bende değilmiş.’’ diyerek koskoca adam çocuk gibi karşımda ağlamaya başladı. Hala ne olduğunun farkına varamamış şaşkın bir halde, adamı teselli etmek için hemen yanına doğru koştum.

Neyiniz var beyefendi, konuşmak ister misiniz ? Buyrun bir bardak su için lütfen…

Yutkunarak da olsa bir bardak suyunu içti ve uzun bir iç çekerek konuşmaya başladı. Birazdan konuşmaya başlayacak olan bu adamı şu ana  kadar gerçekten de alelade birisi sanıyordum lakin ağzından çıkanların hayatımı değiştirebilecek kadar beni etkileyeceğini nereden bilebilirdim ?