Vazgeçme

Yaşamın boyunca cevaplayamadığın sorularla boğuştun, biliyorum. Gelecek hakkındaki varsayımlarının, diğerlerininkinden pek farkı yoktu.  Ama farklı olduğunu biliyordun, bir şeylerin farklı olduğunu; senin, hayallerinin, beklentilerinin, rüyalarının. Denize baktığında gördüğün yansıma farklıydı.

 Belki sen, bu yüzden olduğun noktadasındır. Ebediyen hapsolmak istemediğin sığlıktan uzak durmaya çalıştığın için, uzak durmaya çalıştığından dışlandığın için.

Kendini hapsettiğin yılların etrafında dolaşmaya çalışırken zorbalığın paslı zincirlerine dolandı düşlerin. İnsanlığın sefil yorgunluğu salgın bir hastalık gibi ulaşmaya çalışıyordu kalbine. Toprak bir işe yaramayacaktı yaşamaya çalışmak için.

Medeni olan tek şey, mezarlıktı.

Suçlu olan insan, adaletli olansa inanç!

Aklın, sanatını icra etmeye çalışırken kuşkuyla kararmış odanın duvarlarında; özgürlük, pencerendeki buğu kadar sıcaktı. Ama biliyordun ki dışarıyı görebilmek için silmeliydin sabretmek yerine, kendini aşabilmek içinse kırman!

Arzuladığın hayatı düşünebilmek bile bir hayalden ibaretti. Bilincin seni tanımaya başlarken daha yeni, hislerin yabancılaşıyordu çocukluğuna.

Veda etmek, farkındaydın ki yapman gereken tek şeydi.

Ama hayır!

Veda etmeyeceksin! Sen bileğine sarılan kelepçelerden güç alabilen, direnişini apaçık sergileyebilmek için özgürlüğünden vazgeçen, kendinden nefret ettirilmeye çalışılırken aynalara dönen, susturulmaya çalışıldığın anda ise bağıracak gücü kendinde görenlerdensin. Sen onlardan değilsin belki ama bizdensin!

Senin de bir yerin var ve gidersen tüm satırlarla beraber medeniyetin kirli raflarına hapsolursun!