25. YIL DÖNÜMÜ

Ömrümün başlangıcına şiirler yazılmasının üzerinden yirmi beş yıl geçmişti. O şiirler kim bilir ne umutlarla ne dualarla yazılmıştı… Bu gece o mısralara yeniden göz gezdirdim. Kalbime çarpan bir şey olmuştu. Doğuşumun üzerine şiirler kaleme alınmıştı lâkin ben ağıta dönüşmüş gibiydim. Yüreğimde bulunan ışık, yorgun bir lamba misali sönmeden önce son gücüyle ruhumu aydınlatmaya çabalıyordu. Rengimi kaybedip, gökyüzümü siyah beyaz gördüğümü bilmesine rağmen…

Musalla taşına uzanmış ruhumu gören birinin bana doğru geldiğini görüyordum. Küçük bir kız çocuğuydu. Sırtında bembeyaz ve ufacık kanatları vardı. Yumruklarını sıkıp kalbime bütün gücüyle vuruyordu. Uyanmam için çığlık çığlığa bağırıyor bir yandan da ağlıyordu. Eğer uyanamazsam benimle birlikte o küçük kız da sonsuz bir uykuya ilk adımlarını atacaktı. Siyahlara hapsolup, varlığı sonsuza dek yeryüzünden silinecekti.

Gözlerimin önünden usul usul geçen yirmi beş yılımı izliyordum. Her karesini en ince detayına kadar ezber etmiştim. Huzur dolu anlarım, hüzün dolu hatıralarıma savaş açmıştı. O kadar büyük bir savaştı ki bu, her yanı yangınlar ve feryatlar sarmıştı. Huzurun ardında savaşan o küçük ordu, hüzün ordularına mağlup olmak üzereydi. Bu savaşı kazanmanın bir yolunu bulmalıydılar. Dirilebilmem için, yaşayabilmem için, savaşabilmem için…

Ay ışığı süzülüyor yüzümden kalbime, yoldaş olmuş karanlığıma sanki. En derin gecelerin içinden çıkıp geliyor, buradayım der gibi. Güneşe küsmüş yüzüme bakıyor, nedenini sorgularcasına. Sabah ezanlarını getiriyoruz beraber, sonrasında ay bir yana ben bir yana. Kavuşuyoruz geceden geceye, lal olmuş dillerimizin ardında gizlenirken umut sancılarımız.

Son kez sığınıyordum mutlu bir sonsuzluğa. Göğe uzanan ellerimin ardında dualara karışan bir mucize, bir haykırış, bir ışık…