Sevgiye Dokunmak
Yelkenler fora! 14 Mart
Dünün yorgunluğu kalmadı, gelecekten gelen kaygılarım da yok, sadece ben ve kendim. Sabah kalktığım zaman tek düşündüğüm şey nereye gideceğim. Her gün güneşin doğuşunu farklı bir yerden, batışını farklı bir yerden izlemek yeryüzünde ne kadar insan varsa o kadar dünya olduğunu hissettiriyor. Baktığım aynı güneş olsa da gittiğim her yerde farklı bir yüzünü gösteriyor bana. Anlıyorum ki tek olan güneşi bile herkes farklı bir gözle görüyor.
Çapalar insin! 15 Mart
Rüyada mı gördüm, yoksa gerçek miydi? Ne kadar çok şey yaşamıştım uykumda ve ben niye rüyamdaki hisleri hala hissediyorum? Yolculuğun etkileri miydi bunlar, yoksa çok mu yorulmuştum? Bu günüm soru sormakla geçti ve hala hiçbir cevap bulamadım. Çok farklı geldi bugün her şey evim olan deniz artık beni istemiyor gibiydi. Dalgalarıyla rahatsız ediyordu, sıcağı hiç olmadığı kadar fazlaydı ve bana git der gibiydi. Bir yandan garip rüyam ve ardından da denizin sesi. Bütün bunlar ne demek oluyor? Bu şekilde yola devam edemeyeceğim galiba.
Yine aynı gün! 16 Mart
Çok uzun zaman olmuştu aynı günü iki defa yaşamayalı. Dün neyse o aslında bugün günlüğüme yazacak çok bir şeyim yok. Hala aynı yerdeyim hiçbir yere yelken açmadım, hala aynı güneşi izliyorum, hala deniz beni istemiyor ve ben hala onu düşünüyorum. Kaç tane kız rüyasında gördüğü bir yabancı için böyle şeyler hissediyordu ki? Her zaman insanlardan uzak durdum ve kendi başıma olmayı tercih ettim. İnsanlığın bunca yıl biriktirdiği tüm kirlerini reddedip her şeyi kendim keşfettim ama şimdi bu birikime muhtaç gibiyim. O kadar garip hissediyorum ki sanki yeni bir hayata başlamış gibiyim.
Bir ayrılık bin veda! 17 Mart
Beni neler bekliyor orada bilmiyorum ama hep kaçtığım insanların yanına gitmek istiyorum. İnsanlara olan korkum katlanarak artmış olsa da beni çağıran o insanı bulmam lazım ve bana ne olduğunu öğrenmem lazım. Nereye gitmeliyim, nereden başlamalıyım, ne yapmalıyım hiç bilmiyorum. Tek bildiğim daha doğrusu tek hissettiğim aradığım cevabı gemimde tek başıma bulamayacağım. Bu yüzden yarın tek evim olan denizden ayrılmış olacağım. Evden uzak nasıl yaşanır hiçbir fikrim yok. İlk amacım ayağım toprağa değer değmez insanların olmadığı bir yer bulmak çünkü hem insanlara hem de yeryüzüyle savaşmak isteyeceğim son şey galiba.

Ben Furkan Namal, Burdurlu bir hayalperestim. Önce astronot sonra ise mimar olmayı istedim ve şimdiyse Karadeniz Teknik Üniversitesi’nde mimarlık ve Anadolu Üniversitesi’nde işletme okuyorum. Yapmayı en sevdiğim işler ise derin düşüncelere dalmak, bağlamamın tellerini tıngırdatmak ve doğanın içinde kaybolmak. İnsanların büyümemiş ve hala çocuk taraflarını görmek gibi de bir özel gücüm var.

SİMANIN KIYILARINDA: “YILDIZLARIM”
Güven
Birer Toplam
Kalbim