Sevgiyle Dönüşmek

Teşekkürler çocuk! 19 Ağustos

Güzel düşünceler içimizde saklı olmalı. Kalbimizde mi yoksa beynimizde mi bilmesem de, yeri geldiğinde mi ya da zamanı geldiğinde mi oluştuğundan emin olmasam da insana ve kurduğu bu düzeni yaşatan şeyin sevgi olduğunu düşünüyorum. Bugün bana yardım ettikten sonra küçük bir çocuk öğretti bunu. O küçük gözleri ve kocaman göbeğine bakıp teşekkür ettiğimde sanki insanoğlu hiçbir zaman suç işlememiş gibi ”Bu dünya sevgi ile dönüyor abla” dedi. Etrafımda olan bitenleri, dünyayı ve kendimi o kadar çok düşünmeme rağmen bir türlü hiçbir şeye cevap bulamazken tüm sırları çözmüş küçük bir çocuk gördüm bugün. Yine insanlar beni şaşırtmayı başardı.

Tırtıl gibi! 20 Ağustos

Çok fazla şey unutmuşum. Yine yıldızları görebilmek için adını bilmediğim bir yerde kocaman bir dağın kocaman bir kayasına yatmış o çocuğun sözlerini düşündüm. Rüyamdaki oğlana ne kadar çok benziyordu ama bir türlü hatırlayamıyorum ki aslını.  Sadece benziyordu. Anladım ki gemimden ayrılma nedenimden, o zamanki kendimden değerlerimden, hissettiklerimden o kadar uzaklaşmışım ve unutmuşum ki. Hala benim, belki değiştim ama asla kendimi bir yabancı gibi hissetmiyorum. O kadar çok değişmişim ki önceki beni artık unutmuşum. Bu yolculuğun işaret ettiği şey buydu belki de. Bir kelebeğin yaşamı gibi.

Ne güzel unuttum! 21 Ağustos

Artık yolculuğumun sonuna yaklaştığımı hissediyorum. Hep merak ettim ve öğrenmek için aradım. Amacım olanı öğrenmek için çıktığım yolda daha çok şey öğrenerek ilerledim. Uzun zaman rüyamdaki adını bilmediğim yüzünü hatırlamadığım sesini kaybettiğim o oğlanı aradım. Belki onu bulamasam da rüyanın bana anlatmak istediği başka bir şey olabileceğini anladım. Belki öyle birisi yok ve ben sadece bir ihtimalin peşinden kozamdan çıkıyorum. Esas aradığımı kozamdan çıktıktan sonra bulacağım belki de. Hala bitmek bilmez bir merakım ve kendime dair korkularım var ama engelleri aşacak gücü de bana bunlar veriyor. Artık unutkanlığım da başladığına göre belki de benim için yeni bir hayatın tam zamanı.

Bir veda bin başlangıç! 22 Ağustos

Ani kararlar almam lazım. Ne zaman başladım bilmem ama hep böyle yaparım. İnsanlardan kaçışım, ilk gemime adım atışım, ani bir rüya ve onu aramam. Şimdi de ani bir kararla yolculuğumu bitireceğim yoksa sonsuza kadar arayacakmış gibi hissediyorum. Bakınca ani kararlarımdan hiçbir zaman pişman olmadım. Hepsi sanki beni ben yapan temellerim. Aradığım dan başka her şeye bir cevap bulduğum bu seyahatten hiç pişman değilim çünkü ben gelecekteki ya da geçmişteki ben değilim. Şu an sadece kendimim ve benim gerçeklerim de bunlar.