Bilmediğim Bir Köşe Başında…

Ansız gelen bir gecenin karanlığındayım, yıldızsız bir gece, oysa ben yıldızları çok severim…

Bilmediğim bir sokak ortası

yürüyorum

Kulağımda yeni zamanların yeni gruplarından biri çalıyor,

Tüm dükkanlar kapalı, bakkallar bile…

Bakkallar… hani demirinde toplar asılı olanlar…

Kapanmışlar,

Tek katlı müstakil evlerin önünden geçiyorum, dertsiz tasasız, huzurlu evlerin…

pencerelerin kenarında, saksıda çiçekler var

biliyorum, bir tek o evlerin çiçekleri açıyor

Renk renk, çok güzel, bu karanlıkta bile seçiliyor, içlerinden birini koparmak istiyorum

Ama koparınca öleceğini biliyorum,

yapmıyorum

Hafif bir esinti var, yüzüme rüzgar çarpıyor

Rüzgarın özgürlük getirdiğini düşünüyorum.

Gecenin tüm karanlığına rağmen ışığıyla varlığını belli eden bir Ay var tepemde

 bulutlar önüne geçmiş, kapatmaya çalışıyorlar onu, sanki bir savaştalar

sen değil ben görüneceğim savaşı

Ama yine de tüm ihtişamıyla oradan gülümsüyor bana, yıldızların yoksa ben varım diyor sanki.

Melodiler çarpıyor yeniden kulaklarıma, sözler karışıyor araya

şimdi, böyle daha çok özlüyorum seni

-Bana senden kalan hatıralar da yetmiyor…-

gittiğinden beri en çok bugün özlüyorum,

-Bu zalim dünyada hiçbi’şey beni ısıtmıyor-

En çok bugün yalnız hissediyorum

Gidişini sorguluyor yine beynim, ben çoktan kabullenmişken yokluğunu

Adımlarım yürüdüğüm yolların sana çıkmasını istiyor,

ben istemiyorum, onlar istiyor

-Ellerim üşüyor, fotoğraflar konuşmuyor-

Bir sokaktan dönüyorum,

Anılar geliyor aklıma yeniden yine,

Belki burdan çıkarsın diye arkamı dönüp adımladığım yerlere bakıyorum

bakıyorum

ama seni görmüyorum

Seni neden hiç göremiyorum?

-Bu dağ bu karları nasıl taşır? Anlamadım-

Bir defa daha görmeyi çok istediğim için mi hiç göremiyorum…

Yorgunum

Çok yol yürüdüm

Bu yollar yordu beni.

Bulutlar kazanmış savaşı, ay çekilmiş gökyüzünden

Tüm karanlık hâkimken bu sokağa, artık yürümek istemiyorum burda

Bana ışıklar lazım,

Karanlığı sevmiyorum…

Ama biliyorum, yarın da olsa bu karanlık yine yürüyeceğim bu yolları,

bu yollar sana çıkana kadar.

Rüzgar dindi, özgürlük bitti,

zaten sokak lambaları da yanmıyor.

Ben de eve gidiyorum artık,

daha da durmayacağım buralarda.

Ama merak etme yine bir gecede

yeniden geçeceğim bilmediğim sokaklardan

adını geçirerek aklımdan bir köşe başından çıkarsın diye bekleyeceğim.

ne olur çık ama, bir köşe başında çık karşıma,

çünkü ben de bir gün yorulmaktan korkuyorum.

Yorulurum da artık yürüyemem diye korkuyorum.

Hala halim varken yürümeye bu yolları, hala çok geç değilken,

Bu yolların birinde bul beni.

-Saatler geçmiyor, bu rüzgar artık esmiyor-