Yine Trabzon

Yine Trabzon

Yine Trabzon

Yine denize doğru batan güneş

Yine soğuk bir hava

*

Yoksul uşakların bilinmeyen kentin

Gönül denizini kurutan imalı son sözlerin

Kendi gecesinden sürgün edilenlerin

Uşakların, denizin, gecelerin

*

Kurumuş dereler, artık balık yetişmez

Yok olmuş çeşmeler, artık suyundan içilmez

Bayıra bakan yamuk mezarlar, duası geçmez

Yoksulluğa salâ okunur, yarına gün seçilmez

*

Ah benim bilinmeyen yok olmuş derem

Resmi yok, fotoğraf olmayan derem

Bir adın kaldı, bir eski yerin

Ne de seni bu hale getirenlerin mezarı

*

Hey benim yoksulluğa bağıran kemençem

Düşlerimin çiçeğinin anlatan telim

İki elimle sıkıca tuttuğum yârim

İçimi ağlatır da sesin, dışım hep hanımelim

*

Uçmağa vardım yaylaya giderken

Dilimin dışında ses duyarken

Gördüm komar çiçeğini yok olmamışken

Artık Yaylaların sesi, çiçeği de yabancılaşmış