Tren Rayında Bir Serçe

Kavuşmaları da içinde barındıran terk edilmiş tren istasyonları nedense ona hep vedaları hatırlatıyordu. Ama öte yandan büyük bir tutku ile de kendini hep orda buluyordu. Her gidişinde eve pamuk gibi bir ruh hali ile dönüyordu. Tüm vedalarını, bekleyişlerini, kavuşmalarını, özlemlerini, ruhuna urgan olmuş ızdıraplarını ve gözyaşlarını orda bıraktığından olsa gerek.

Günleri bu şekilde akıp giderken bir zaman sonra içinde bulunduğu anlam yoğunluğunu taşıyamaz ve kontrol edemez hale gelmişti. Buna mâni olup bir yolunu bulmalıydı. Ya da kangren olmuş ruhunu bedeninden mahrum bırakmalıydı. Bu düşünce kalabalığı içerisinde satırlarında kendine yeni bir dünya yaratmayı tercih etmişti. Sağanak olan gözlerinin yerine baharın gelişi ile huzur bulan bir yazarı sığdırmaktı dileği.

Yazacak çok fazla şey, içini dökecek binlerce dize vardı ve o şu şekilde başlıyordu; Uçmayı daha çözemeyen yavru bir kuşu andırıyorum sanki. Her denememde daha  çok yara bere içinde kalıyor kanatlarım.Özgürlüğümü tatmam için tanrı tarafından armağan edilen kanatlarım yontulmuş ve yarasından ötürü can yakıcı bir hale gelmişti. Gökyüzünün binbir farklı tonunda hayat bulmak için tekrar denemeliydim, bir daha bir daha ve bir kez daha. Tâki farklı iklimlere, farklı diyarlara, farklı mutluluklara şahit olana kadar.

Tüm bunlar bir yana dursun şahit olduğum bambaşka bir şey de vardı. Kendi dünyasına hapsolmuş bir kadındı bu. Ve çiçek dolu bahçesinde beslediği kuşları vardı. Her gün depolanmış sevgisiyle beslediği, yalnızlığına ortak ettiği kuşları.. Günün birinde bu kuşları özgürlüğüne teslim etmişti. Özgür olmak isteyen oydu fakat bunu kuşları ile yapıyordu sanki. Kuşlarından neden kendini mahrum bıraktın diye sorduğumda ise cevap vermemiş sadece yutkunarak ağlamaya başlamıştı. Hayata tutunmaya çalışan ahunun tutunamadığı bir ömürdü bu. Hikayenin sonu ise ağladıklarında ölen serçeler ile aynıydı.