Mutluluk

İnsanların hayatları boyunca izini sürdüğü yoldur mutluluk. Yıllar boyu arayıp bulamadığı ve belli sebeplere, koşullara bağladığıdır. Belli sebepler doğrultusunda mutluluğu hak ettiğimizi düşünürüz hep. Sınavım iyi geçerse, bu iş alırsam, bu kişiyle beraber olursam gibi. Halbuki mutluluk araç değil amaç olmalıdır. Koşullara bağlı olmadan kendiliğinden gerçekleşmelidir. Eylemlerin hem başlangıcı hem de sonucu olmalıdır. Günümüzde ise ortama uyum sağlamakla daha çok karıştırılır mutluluk.
Yeni bir ortama girip uyum sağlanıldığında kişi oraya kendini ait hissedip orada hep mutlu olacağını sanar. Ama içinde bulunduğu ortam anlık uyumdur. Bu uyumun sonsuza kadar süreceğini sanar ve bunu fark etmesi biraz zaman alır. Fark ettiğinde ise sürekli gitmek ister. Hatta mutlu olduğunu sandığı, uyum sağladığını düşündüğü yerden bile. İşte o zaman mutluluk kartları baştan dağıtılır. Kendisini kendisiyle unutturacak insanlarla karşılaştığında kalır ya da mutluluk arayışı denizinde kendini dalgalara bırakıp oradan oraya savrulup gider. Ama giden taraf olmak mutluluğu bir amaç değil bir araç olarak seçmek demektir yani hep aramaktır, koşullandırmaktır. O yüzden ne şanslı kalanlara. Aslına bakarsanız anlaşılmak için çırpınmadığınız yerdir mutluluk.