ÖLÜM ÇİÇEĞİM

Mutluluğu bin ömür ile ıskalamış, umut deryasında boğulan narin bir balıktım ben. Koca koca okyanuslara sırtımı dönüp, küçücük ama masalsı bir akvaryumda tutsak kalmak isteyecek kadar gönüllüydüm denizlerime. Aşkın saflığı ve tutkusu öylesine sersemletmişti ki gönlümü, arkamı dönüp bir an bile gözlerimi gezdirmedim bilmediğim okyanuslara. Varsın yok olsun huzurlu geleceklerin bilinmeyen aşk hikayeleri, asırlarca anlatılacak sevda dizeleri…

Paramparça olmuş yuvamı terk edip görkemli saraylara adım atmak istemedim hiçbir zaman. Çatlamış duvarlarımın ardında açan sümbüllerim vardı baharı müjdeleyen. Güneş gören kalbimin asla ısınmayan odasıydı gözlerinde yatan ayaz. Bir nebze ısınabilmesi için cehennem doldurmuştum oysa ki avuçlarıma. Küle döndüm şifa olur diye topraklarına. Lâkin zehirli sarmaşıklar filiz verdi, uzayan dikenleriyle urgan olmuştu kokunun sindiği kalbimden boynuma.

Kışı yaşayan gönlümün asla yaşatamadığı bir Nisan ülkesiydi umudum. Altın kafesler değildi yuvamın süsleri, bir çift kanattı gökyüzümü süsleyen emsalsiz bakışlarında. Dualarıma karışıyor cennetimin hasreti, ellerimi açıp avazım çıkana kadar sustuğum yakarışlarımda. Ölümle can vermeyecek kadar güzel kokan bir çiçeğin dallarında yuvalandım, ruhuma siner durur kalbinin özünden yüreğime dökülenler…

Ölüm çiçeğiydi, her hatırladığımda bana can veren gözlerin. Bir kaşık bala konan arının sevincini yaşıyordum gönlüne konduğum her vakit. Deli bal misali, fazlası zehir mi dersin? Tattıkça cana geldim, kararan gözlerimin ardında gizlenen tebessümüm ölümsüz kıldı umudumu. Ölüm çiçeğimin yaşattığı sonsuzluğun düşlerinde, ölümsüz bir masal. Yaşadıkça gençleştiğim, sevdikçe evcilleştiğim…