ANKA KUŞU

Her gecenin bir gündüzü olduğu gündüzlerin gecesi olduğu şahane bir döngünün içinde yaşıyoruz. Her gün batan ama her gün doğmasını bilen “güneş”. Aslında hayatımız bir güneş. Kendini sorguladığın, kendine inanmadığın hatta kendinden vazgeçtiğin günlerin olur. Ama bir anka kuşu misali battığımızı sandığımız gecelerde gündüzü bekleriz. Gündüzün doğuşuyla anka kuşumuz küllerinden yeniden doğar. Gün ışığında kanatlarımız adeta süzülür. Bu özgür kuş hiçbir cümlenin, yargının, eleştirinin, negatifin tesiri altında kalmadan kendi semalarında süzülür.

“Akıl, en zayıf olduğu gecelerin sabahında, hiç olmadığı kadar güçlüdür.”
Sen çok akıllı, güçlü bir güneşsin.

“Dayanabiliyorsun diye katlanmak zorunda değilsin.”
Sen bir anka kuşusun. Sen özgürsün. Bu yüzden kendi semalarında uçmayı öğrenmişken hiç bir şeye katlanmak zorunda değilsin.

“Her şeyle savaşamazsın.”
Sen kendine özelsin. Savaştıkların da kendisine özel. Her savaşın galibi kişinin kendisidir.

“Kusursuz değiliz, olmamız da gerekmiyor.”
Herkesin mükemmeli aradığı bu yerde kusurlarımızla bile güzeliz. Kusursuz olma algısı herkesin bedenini mühürlemiş. Ama hiçbir şeye zorunda olmadığımız bu yerde kusursuz olmamız da gerekmiyor. Çünkü sen anka kuşusun. Sen özgürsün.

“Çoğu zaman kendimiz için yapmamız gerekenleri yapmadıkları için başkalarına kızıyoruz.”
Gecelerin gündüzünü beklerken sadece beklemek olmaz. Küllerinden yeniden doğduğun sabahında kendin için yapman gerekenleri düşünmen lazım. Çünkü başkalarına karşı boş kızgınlığın olmasın. Boş kızgınlık demek güneşin doğuşundan kaybettiğin dakikalardır. Zaman sensin.

“Çekil kabuğuna inci ol, varsın derinden seni nefesi yeten çıkarsın.”
Sen çok değerli bir incisin. Bu yüzden kör kuyunun derinlerine sakladığın incini sadece nefesi yetenler açabilir. Kuyunun derinine cesareti olanlar girebilir. Bu yüzden çekil kabuğuna inci ol. Kör kuyunun inci sırrı. Bu sırra nefesi yetenler ulaşabilsin.

Güneşin, incin, anka kuşun seni sen yapan her şeyinle özgürlüğün semalarında karşılaşmak ümidiyle…