Beyin ve Kalp Bir Yemek Masasında

Bir sohbet masası düşünelim. Masanın bir ucunda Kalp oturuyor, diğer başındaki sandalyeye beyin yerleşmiş. Paraları tek bir porsiyona yetiyor. Mecburen anlaşarak tek bir yemek söyleyecekler ve iki arkadaş aynı yemeği yiyecekler. Beyin doyacağı yemeği söylüyor. Kalp ise en sevdiği yemeği sipariş ediyor. Bir tesadüftür ikisi de aynı kapıya çıktı. Beynin doyacağını düşündüğü yemek ile kalbin en sevdiği yemek aynı çıktı. Anlaşarak aynı yemeği isteyen bu ikili çok mutlu uyum içinde sohbet ettiler. Ama hayatta hiçbir zaman tek bir senaryoyu düşünmek doğru değil. Aksi halde neler olurdu? Beyin ve kalp fikir ayrılığına düşse ne olacaktı? Birlikte bakalım…

Beyin efendi kendini doyuracak en büyük porsiyona sahip yemeği istedi. Gariban kalp en sevdiği yemeği istiyor. Maalesef iki yemek birbirinden farklı.  İki taraf da birbirini ikna etmek için bir konuşma yapmaya karar veriyor.

Beyin: Kalp kardeş farkındaysan senin çalışman için her türlü emir komuta bende. Ben olmazsam doğru düzgün çalışamazsın bile. Doğru olan neyse en iyisini ben bilirim. Bu nedenle benim dediğim olsun. Gel ikimizin de karnı doysun.

Kalp: Bak canım beyinciğim. Karnımız elbet doyar. Gel bari lezzetli çok güzel bir yemek yiyelim. Bana inan bu ikimizi de daha çok mutlu edecek. Burada mesele sadece karnımızın tıka basa doyması değil. Birlikte yaşayacağımız mutluluk. Kendini benden üstün görme lütfen sana kan ve oksijen göndermek için bir üretim içerisindeyim. Gel ikimiz de güzel bir yemek yiyelim.

Dış göz olarak bakıyorum da ikisi de haklı. Bu tartışmada haksız biri yok. Şimdi hangi yemek söylenecek? İkisi de bir yerde haklı ama tek bir yemek söylemeleri gerekiyor.

Beyin kalbe üstünlük kurmak için olağanüstü bir çaba gösteriyor. Kalp ise direniyor ve kendi fikrini savunuyor. Garson da bir yerden sipariş için bekliyor bu ikili tartışmalarına yoğun bir şekilde devam ederken restaurant müdürü masaya geliyor ve bir türlü karar veremeyen bu ikiliyi dışarı atıyor. Hem kalp aç kaldı hem de beyin. 😀

Aslında bu iki arkadaş her ne kadar anlaşamasa da ayrılamıyorlar bir türlü. Beraber olmak zorundalar. Aradan uzun bir zaman geçiyor. Beyin kalbin elinden tutuyor ve “bak ikimz de aç kaldık, gel anlaşalım ve karnımızı doyuralım diyor.” Kalp ise beyine sarılıyor ve “beraberce karar vermeliyiz. Biz birlikte çok güçlüyüz” diyor.

Sonunda anlaşan iki arkadaş tekrar restorana giriyor kalp sevdiği yemekleri istiyor yeniden. Beyin ise en başından beri yapması gerekeni yapıyor ve yarım porsiyon doyurucu bir yemek yarım porsiyon da sevdikleri bir yemeği söylüyor. Kalbin sıcakkanlılığı ve beynin iki tarafı da memnun edecek bir formül bulması ile bu sorun çözülüyor.

Sonu güzel biten senaryolar hep bu ikilinin bir uyum içinde çalışması ile oldu. Baştan beri bu ikili uyumu ancak böyle sağlayabilirdi. En sonunda başardılar. Beyin, kalbin fikrini önemseyerek doyacak bir yol buldu. Kalp ise beyine sevdiği şeyleri yapabilmenin güzelliğini ve bunun getirdiği mutluluğu öğretti. Doyurcu bir yemek yeseydi belki bu kadar mutlu olmayacaktı beyin. Ayrılmaz ikili beyin ve kalp uyum içinde çalıştıkları her an mutlaka doğruya ulaşacaklar. Tüm kararları sadece biri verseydi bu kadar başarılı olmayacaklardı. Bu ikili günlük hayatta yemek yemekten çok daha önemli milyonlarca karar alıyorlar. Beyni üzmemek, kalbi kırmamak gerekiyor. Doğru iradenin böyle olduğuna inanıyorum ben. Peki ya size göre ayrılmaz ikili nasıl çalışmalı? Kim daha baskın olmalı? Siz olsaydınız doyurucu bir yemek mi söylerdiniz, sevdiğiniz yemeği mi söylerdiniz? Kalbinizin beyninize, beyninizin kalbinize destek verdiği, mide ve ciğerlerin bu ikiliyi yalnız bırakmadığı, bağırsak da olsa işini doğru yapan herkesin yanınızda olduğu, irade kadar sağlam, omurga kadar dimdik bir hayat diliyorum. Afiyetle kalın.