Kilit Taşlarının Anahtarı

Kilit taşlarından yapılmış sokaklar vardır, bilirsiniz. Onlar bana hep şirin görünmüştür. O sokaklardan oluşan mahalleler, 1-2 katlı müstakil evler vardır. Sıcak komşuluk ilişkileri vardır, o mahallenin kedileri bile daha yardımseverdir. Bir başka mırıldarlar, sevdirirler kendilerini. Farklı türde kuşlar ziyaretçisi olur oraların. Sevgi kokar mahalleler, iyilik duyulur, huzur solunur. Evlerin bahçeleri, yeşilin başka başka tonlarını gösterir. Her çiçek farklı bir mutluluk verir.

Kilit taşlarının arasından bazen yeşil bir bitki çıkar, bazen güzel bir papatya. O mahalle o kadar güçlüdür ki betona bile can vermiştir. Betona can veren bir mahalle, canlara ne canlar katar kim bilir?

Gökyüzü daha güzel görünür, bulutlar daha güzel dizilir sanki, geceleri yıldızlar süsler. Ay ışığı, pencerenin perde ile arasında bıraktığı o boşluktan içeri süzülür. Salonun ortasına, çizgi halinde bir aydınlık bırakır. Orada anlarsın işte. Ay, aydınlıktır.

Kilit taşlarının üzerine, dut ağacının meyveleri dökülmüştür. Ağacın altı, ezilmiş büzülmüş dutlar ile doludur. Ayakkabılarına şire bulaşacak korkusundan olsa gerek, onun altından geçmekten hoşlanmaz insanlar. Oysa kıymet bilmezler, dut ağacı başkadır. Diğer ağaçlar gibi değildir dut ağacı. Vefalıdır, saygılıdır, bonkördür.

Hiçbir ağaç, dut ağacı kadar meyve vermez. Dut ağaçlarının bakımı da zor değildir, sürekli su beklemez bizden. Ara sıra onu mutlu etsek yeter. Onların asıl mutluluğu su da değildir, hizmet etmekten hoşlanırlar. Ne kadar çok meyvesinden yersek o kadar çok meyve vermeye devam ederler. Kopardığımız her noktasından çok kısa süre içerisinde tekrar bir dut çıkar. Onların kuralına göre çok verim almak için, çok hizmet almak gerekiyor. Çabuk olur dutlar, hızlı olgunlaşır, tadımızı tuzumuzu yerine getirmek için var gücüyle çalışırlar.

Oldu ki yemedik meyvesinden… Kilit taşları yine dutlar ile dolar. Fazla büyüyen dutlar düşer kaldırımlara. Kararır, yerde ezilir, dümdüz olur. Üzülür dut ağacı, meyve döker. Ama benim gördüğüm en kudretli ağaçtır dut ağacı. En güçlüsü, en kuvvetlisi, en vefalısı. Yine de en yaranamayanı.

Dut ağaçlarının arasından çıkan bir kelebek geziyor mahallede. Kanat çırpışı ile uçan bir papatya gibi görünüyor. Zikzaklarına akıl sır ermiyor, kuvvetli refleksleri ile hayran bırakıyor. Tatlı bir rüzgâr var. Ağaçlar hafifçe geriliyor, yapraklar şıkırdıyor. Bir güvercin uğulduyor. Güvercin sesi duydunuz mu hiç? Bakın onlar da sanki bir şeylerden şikâyet ediyor; üzülmüşler gibi, bir dertleri var, boğazına düğümlenen kelimeler var da çıkamıyor sanki. Konuşmaya yetmiyor güçleri.

Bolluk bereket içinde, küçük bahçesinin beton bölümünü suluyor insanlar. Akşamüstü serin oluyormuş. Kocaman mavi gezegen, huzur kokuyor. Bugün de huzur; ara sokaklarda, küçük mahallelerde geziyor. Ağaçlarda, bulutlarda, çiçeklerde, kilit taşlarında kilitli huzur. Betonun ortasında çıkan çiçek gibi, bazen çok yersiz ama çok özel. Bir güvercin gibi geziyor. Konuşamadan, anlatamadan özgürce uçarak. Doğru yerde durarak.

Onur Yağmur

Onur Yağmur konuşuyor. (Kendisini merak edenler için kısa bir bilgilendirme.) Lise yıllarımda Bilişim Teknolojileri bölümünü okumanın ardından sektöre devam etmek istedim ve lisans eğitimi için KTÜ İstatistik ve Bilgisayar Bilimleri bölümü ile Trabzon’a geldim. AÜ Medya ve İletişim bölümü mezunu ve İÜ Grafik Tasarımı öğrencisi olarak da eğitimlerime devam ediyorum. KTÜ Girişimcilik ve Pazarlama Kulübü başkanlığını devam ettirmekle beraber, Mercek Dergisi departman sorumluluğunu üstlendim. Hayallerimi hedeflere dönüştürerek yaşayan bir Malatyalıyım ve beni okuduğunuz için teşekkür ediyorum.