Bir savaşçının ölüm mektubu

Bir savaşçının ölüm mektubu

Soğuk bir gecenin ardından baktım karanlığa.

Her yeri adını bilmediğim bir çiçek kokusu kaplamış.

Bir öğecik düşünce mevcut uslumda. Cevabını ben bile bilmiyorum. Bir avuç şiir kadar yalnız. İsimsiz bir mezar kadar kimsesiz.

Gökteki Yıldızlar gibi… Kafanı göğe kaldırınca her şeyi anlıyorsun. Ölüme yaklaşmış… Köşe başında kimsesiz. Son bir güveni kalmış bir şairin, en ağır sözü gibiyim.  Ölünce kime? Hangi nedenle yazılmış bilemeyeceğiz.

Son oksijeni içime çekiyorum. Var oluşumun, yok oluşuna kadar savaşırken. Yıllar boyunca aklımda tek bir soruya yanıt ararken…

İçimde ölmüş bir çocuğun ruhu var. Benim içim bir mezar.

Ruhlar da ölür. Keskin bir darbe ile değil!  Yumuşak bir dil ve ses olması yetiyor.

Katillerin yaşı yoktur.

Soğukluk işliyor bedenime. Ne şarkıların ne de sıcak bir çayın rahatlıyor yok.  İçimde mezarı olmayan kahverengi saçlı bir çocuğun ruhu dolaşıyor. Aynı beden içinde iki ruh.

Yoruldum. Bir beden düşünün! öldüğünde başka bedenlere can verebilecek. Bir kişi öldüğünde, başka bedenler can bulabilecek. Canı, canda arıyoruz. Ben canı, can verenden can almadım.

Canı, cana verenden, can hediye etmedim. Canı, canımdan alana ömür sunmadım.

Sen bunu okuduğunda ne hissettin? Hiçbir şey. Her mutlu insan mutlu mudur? Yoksa iyi bir oyuncu mu?

Ormanın başındaki bu karanlık… Adını bilmediğim bu çiçek kokusu…

Bu son mücadele notlarım.

Zamanın ne kadar değerli olduğunu sana nasıl anlatsam bilmiyorum. Zaman bir tomurcuk ve doğru zamanda ekildiğinde neler olacağı o zaman geldiğinde öğreniyoruz. Tomurcuk bazen bir bilgi, bazen de bir olay.

Zaman da bir tomurcuk. Kime, nerede kullandığın önemli.

Sözler de bir tomurcuk. Kime nerede kullandığın önemli.

Doğru büyümesi dileklerim ile.

Bir savaşçının ölüm mektubu. Ne bir! Ne de son!

Esenlikler dilerim.